Ik leerde gister dat John Cage niet de eerste was die een stil stuk componeerde met zijn 4'33''. Uit de bieb had ik een cd geleend met daarop, naast de strijkkwartetten van Janáček, een (erg mooi door het Talich-kwartet gespeeld) kwartet van Erwin Schulhoff. Toen ik op Wikipedia keek wie die Schulhoff was, bleek in het stuk 'Fünf Pittoresken' het derde deel - 'In Futurum' - compleet te bestaan uit rusten. Niet alleen de bekende hangende hele-maat-rusten (zoals je die kunt zien in maat 9), maar zo'n beetje alle die er bestaan, en op plekken waar je ze normaal nooit zou tegenkomen. Rusten hebben gewoonlijk namelijk hun vaste plek op een notenbalk - het bolletje van de achtste noot ligt bijvoorbeeld altijd tussen de 3e en 4e lijn van de notenbalk. Maar kijk eens naar maat 4: het lijken net muzieknoten.
Met de sleutels omgedraaid, opent 'In Futurum' de poort naar zo'n 100 seconden zeer dynamische stilte.
 |
| Bron: http://homepage1.nifty.com/iberia/score_gallery_schulhoff.htm |
Op forward.com noemt iemand het een dadaïstisch-geïnspireerd werk, wat klopt. Schulhoff had daar inderdaad iets mee. Het werk, van 1919, werd ook opgedragen aan de Dada-artiest George Grosz.
'In Futurum' ziet er in ieder geval mooi uit, hoewel het qua partituur-kunst het Portret van Hedwig natuurlijk niet overstijgt.
'In Futurum' ziet er in ieder geval mooi uit, hoewel het qua partituur-kunst het Portret van Hedwig natuurlijk niet overstijgt.
