wonderlijke woorden (3): mirliton

Mijn gezin is weer aan zee, ditmaal voor de grote vakantie. De noordenwind heeft zijn deel gehad en zit nu thuis. De zon draait in een grote cirkel over ons heen, de bijen en bromvliegen blazen op hun mirliton en Stekelorum, die achter die kruiwagen mest liep, staat in zijn zwart pak voor de deur van zijn pension en zendt voortdurend zijn glimlach over de baan in de richting van de tram, vanwaar de stedelingen moeten aankomen.
Over een uur zal Jan II hier zijn. Walter is Adele in Oostende gaan afhalen, want die heeft zeker valiezen. Ik ben echter hier gebleven, omdat ik Jan niet voor 't eerst in een station ontmoeten wil.
Ook ditmaal ga ik in de Vogelzang een glas bier drinken, anders konden zij denken dat er tussen ons iets wringt.
De vloer is enigszins van zijn winterspuug gereinigd en de baas is gewassen. Zulma is verdikt, dunkt mij. Ufrazie, Albertje en Elisabeth wandelen als pauwen voor de deur, ieder in een nieuw pak. Mijn vrienden vloeken nog wel, maar toch iets minder, wegens de bad-gasten. Ik betaal mijn klassieke ronde maar kijk ditmaal op de klok want ik wil niet dat Jan in die kroeg naar mij toe wordt gebracht als om aan de Moloch geofferd te worden, onder 't oog van de dronken jongens van de streek.
Als het tijd wordt ga ik naar huis en wandel ongezien de tuin in. Heel achteraan heeft onze student zich geoefend in landbouw. Zijn kinderen staan in bonte wanorde door elkander: zonnebloemen als wagenwielen zo groot, snijbonen waar geen eind aan komt, nederige aardappelen, keurig gecoiffeerde sla, erwten die pas in augustus in bloei staan en waar boertje Costenoble soms hoofdschuddend op staat te kijken.
Vanuit de bonen kan ik het huis bespieden zonder dat iemand mij zien kan. Hier sta ik nu. Kwam er aan die heerlijke verwachting maar nooit een einde.

Willem Elsschot - Tsjip

(ja, je dacht toch niet dat ik dat geschreven had? Dan was ik allang beroemd geweest.)

Mirliton. Wat is dat nu? Wat een mooi woord, maar wat is het? Het hangt er blijkbaar een beetje vanaf wie het definieert. Maar het komt op hetzelfde neer. En de kazoo is de bekendste mirliton. Hoewel een mirliton ook nog iets héél anders is.

gekwetstheid is een keuze

Waarom keert mijn maaginhoud om - en dat is niet omdat ik de afgelopen vier dagen ziek thuis ben geweest - als ik Piet Hein Donner de termen 'onnodige krenkingen' en 'onnodig kwetsen' hoor declameren? Het vragenuurtje zal wel nooit zo vermakelijk worden als dat vanuit London, maar gediscussieerd werd er wel en op het vlak van ergernis was het vermaak groot zat. Ergernis niet alleen in mijn kamer, maar ook in De Kamer. Het merendeel zat zich op te vreten om Donners twijfelachtige timing nu hij juist deze week weer pleit voor het aan banden leggen van het 'onnodig krenken' van geloofsovertuigingen. Het enige goeie dat je ervan kan zeggen is dat de meesten sinds de moord op Theo van Gogh op scherp staan en zich niet in de luren zullen laten leggen door een hooggeplaatste jurist.
Er kwam een vuile gedachte in me op: 'Donner zegt dit om stemmen te trekken.' Maar ik vind het wel typisch dat hij hier juist op het CDA-congres mee kwam van de week. Waar de achterban tevreden gesteld moet worden. De achterban die zich wellicht snel gekwetst voelt. Ben ik dan de enige die al jaren de zin 'gekwetstheid is een keuze' in het vaandel voert? Nee toch? Trouwens, het is mijn zin niet. Het was die van Lidy. Lidy, die zich als katholieke niet 'christen' mocht noemen door bepaalde mensen die zichzelf uiteraard wél 'christen' mochten noemen.
Het is het gebruik van het woordje 'onnodig' dat me het meest verwart. Dat mensen zich gekwetst kunnen voelen, à la, maar wie bepaalt of die gekwetstheid al of niet 'onnodig' is? Hoe zit het dan met trots? Met mensen die zich (kwetsende) uitspraken aantrekken en hun opstelling wijzigen, maar dat niet zo snel hardop zullen zeggen? Hoe zit het met tijd? Met meningen die wijzigen maar een beetje tijd nodig hebben? Daar was soms misschien gekwetstheid voor nodig. - of bagatelliseer ik de gekwetstheid nu?
Zou Donner trouwens de enige CDA'er zijn die het heeft over 'homofilie' in plaats van 'homoseksualiteit'? Andermaal draaide mijn maag zich een slag in het rond.
En wat is die Wouter Bos een pedante eikel (en god, wat ben ik blij dat ik dat mag zeggen zonder repercussies).

O misery

So it failed again. Another four years of G.W. Bush. Again Ralph Nader looses. A bit late but today I saw the perfect defense in favour of J.F.K. by writer David Amsden:

But why Kerry, aside from his status as Democratic Other Guy, which, frankly, would be enough for me this year? Well, I like his stoicism — he seems smart, and serious, and sort of boring, and exactly like the kind of man I can't relate to, which is what I want from a leader. I don't understand why we're so keen on having someone who seems cool and perfectly personable—I have friends for that, late-night TV, strangers in parks.

blauw

zei zij de lucht is blauw
en hij, hij keek omhoog
hij zag een regenboog
niet aan de verte
maar boven hem
en hij dacht: 'hoe kan dat nou?'
wist hij veel
was nog te blauw

opmerkingen waar ik niet tegen kan (2)

"Iiiiiiiiiiiisj goed!"

opmerkingen waar ik niet tegen kan (1)

"Ik kan niet tegen onrecht."

Sorry hoor, maar hoezo kan jij niet tegen onrecht? Krijg je er bultjes van in je nek of chronische hoestbuien? Komt je maaginhoud omhoog of krijg je de St. Vitusdans? Verschijnt er spontaan een schimmel van op je voeten of functioneren je nieren niet meer?
Van onrecht krijg je op z'n hoogst tranende ogen, rode konen en een verstikte keel en je sterft er hooguit wat eerder door wanneer jezelf onrecht wordt aangedaan.

(Pieter zei dat hij mijn blogspot wel wat moralistisch vond - daar heeft hij natuurlijk gelijk in)

(Ik heb trouwens weer twee sets gewonnen van Pieter afgelopen donderdag)

2 + 3 = dinsdag

Na ons IKEA-avontuur zaten Jeroen, Nina en ik wat na te praten. Het gesprek kwam op glas-in-lood en het effect van kleuren. Ik begon over het effect dat sommige mensen kennen bij bijvoorbeeld letters: dat ze daar kleuren bij zien, en dat dat een heel individueel verschijnsel is omdat iemand die dat ook heeft, heel andere kleuren erbij kan zien. Nina zei tamelijk nonchalant: dat heb ik ook!
Zij vertelde het met de weekdagen en met cijfers te hebben. Routineus somde ze op welke kleuren ze bij welke dagen en cijfers zag. Ik heb het niet onthouden, alleen dat zaterdag zandgeel was en zondag rood. Ik merkte op dat ze dus een agenda voor zichzelf zou kunnen maken zonder de letters van de dagen van de week maar alleen de kleuren ervan. En dat ze zou kunnen optellen en aftrekken met kleurtjes. Maar niet elke kleur is vertegenwoordigd in het spectrum van weekdagen en cijfers. In principe zou dus bijvoorbeeld (ik zeg maar wat) een 2 blauw kunnen zijn en een 3 rood. Als dinsdag dan paars is, is 2 plus 3 dinsdag. (Overigens ervaart Nina paars bij noch de weekdagen, noch de cijfers.) Samengestelde cijfers, bijvoorbeeld 23 bestaat simpelweg uit de kleuren 2 en 3. Het is niet zo dat 23 een heel eigen kleur heeft.
Meer informatie over dit verschijnsel is te vinden op synesthesie.nl Op die site wordt ook verteld dat synestheseten vaak helemaal niet door hebben dat de meerderheid helemaal geen kleuren ervaart. Voor henzelf is het de gewoonste zaak van de wereld, en dat komt overeen met Nina's nonchalance toen ze vertelde synesthetische ervaringen te hebben. Zoals je op de synesthesie-site kunt lezen is het een tamelijk constante ervaring: Als twee rood is als je jong bent, zal het dat ook zijn als je oud bent. Synesthesie komt in verschillende vormen voor: sommige mensen zien kleuren bij smaken, anderen zien kleuren bij muziek, anderen zien kleuren bij elke aparte letter en de kleur van woorden wordt dan vaak bepaald door de meest dominante letter. Ook kun je zien dat de klank van een woord soms terugkomt in de klank van de kleur. Ik vraag me af of Nina's zandgeel bij zaterdag ook in die lijn ligt.

Ik Benidorm

In navolging van de campagne van de stad Amsterdam die zichzelf bij Engelssprekenden gaat promoten met de leus: I Amsterdam, wil ik op deze plaats graag voorstellen de stad Benidorm te promoten met de Nederlandstalige leus:

Ik Benidorm

Nu nog een stuk of wat T-shirts ervan drukken en klaar ben ik.

Uiteraard zie ik ook een campagnezonnige toekomst voor plaatsen als Bennebroek, Bennekom, Beneden Merwede, Bengkulu, Benkovac en Benin (bij deze laatste kunnen ze zelfs overwegen de leus uit te breiden tot 'Ik Ben in Benin'!).

retorica die werkt

Dat is natuurlijk een pleonasme, zo'n titel. Iets heet ook pas retorica als het werkt natuurlijk.
Deze titel verwijst naar een toespraak van een senator uit Illinois, Barack Obama, die hij vorige week hield op de Democratische conventie in Boston, heel origineel de 'Boston D-Party' genoemd. Het stadion waar het gebeuren plaatsvond, scheen volgens de krant op z'n kop te staan door zijn toespraak. Obama was de grote held. Ik werd benieuwd naar zulk een redenaarstalent en in de afkoelende uren gisteravond, zocht ik zijn toespraak op en vond het. Op het internet uiteraard, medium der media.
En inderdaad, tranen gingen mij in de ogen staan. Wat een woordkeuze, wat een plaatsing van argumenten en herinneringen. Hij wist uitgekauwde termen als nieuw in mijn oren te doen klinken en als bij zovelen ging door mij de gedachte: staat hier een volgende president? En ook: als deze toespraak zou worden uitgezonden op alle tv-zenders in de VSA, zou dan niet iedereen stemmen voor de Democraten? Naïeve gedachten, ach, wellicht. Maar ook hoopvolle gedachten. En 'hoop' was het centrale thema van deze strak geregisseerde democratische conventie, dus dat komt dan weer mooi uit.
En nu ga ik naar buiten naar het park op de hoek. Ik neem een boek mee en druiven die me maar 99 cent kostten en wellicht een biertje en ik ga zitten en ik sta pas op als het donker wordt of als ik echte honger krijg of zoiets.

Het is gewoon te warm...

om achter de computer te gaan zitten en te schrijven.

wonderlijke woorden (2): ontnieter

Gehoord op het kantoor waar ik de komende tien weken ook nog werk:

ontnietertje

Is dat ding met die vlijmscherpe ijzeren gebogen tanden, dat er voor zorgt dat aangebrachte nietjes in papieren weer verwijderd kunnen worden.

Mooi want een soort dubbele ontkenning.

Zo is er ook een leuk raadsel:
Wat is de overeenkomst tussen een nietmachine en een naaimachine?
Antwoord: Een nietmachine niet en een naaimachine niet.

omringd door getuigen

Ik was door omstandigheden bij mijn ouders blijven slapen vannacht en kon terugrijden naar Utrecht door mijn zus, die met haar auto de weg van Ouderkerk naar haar werk in Utrecht bij het Merwedekanaal wilde verkennen. Na de hele componisten- en toneelschrijversbuurt van dichtbij gezien te hebben, kwamen we een uur later daadwerkelijk aan. Daar kon ik haar kantoor aanschouwen en toen zeiden we gedag, want ik wilde op tijd thuis zijn en dacht dat eerder lopend te zijn dan rijdend met mijn zus achter het stuur.
De kortste weg naar huis was door de jaarbeurs heen te lopen die aan de overkant van het Merwedekanaal lag. In alle hoeken en gaten van de jaarbeurs ontwaarde ik vrouwen en mannen op hun zondagst gekleed. De mannen in pak, consequent met stropdas, de vrouwen in rokkostuum. Er bleek een congres te zijn van Jehova's getuigen. Ik was omringd door duizenden en duizenden getuigen en niemand, ¡niemand!, probeerde mij te bekeren. Terwijl ik toch duidelijk geen getuige was, getuige de broek die ik droeg. Het was het paradijs op aarde. Leeuwen speelden met lammeren en lammeren met leeuwen. Geweren werden omgesmeed tot ploegscharen. Kinderen huppelden bijbelliedjes zingend tussen de wuivende rokken der vrouwen door. Ik zag meer interactie tussen blank en zwart dan in het Nederlands honkbalteam. Zwarten zoenden met blanken en blanken met zwarten. Nee, dat laatste is niet waar. Het contact tussen zwart en blank was echt opvallend en het aantal stelletjes dat hand in hand liep ook, maar gemengde stelletjes heb ik niet kunnen spotten.
Ik heb welgeteld één gesprek kunnen volgen, namelijk toen ik twee mannen passeerde, en dat ging over geld. Dat je voor een euro nu net zo veel kunt krijgen als voor een gulden vijf jaar geleden. Welk een religieus gesprek!

basilosaurus (2) (aanvulling eigenlijk)

Verduidelijkend mailtje gekregen van Pieter, de vriend van de tand:

"Mijn tand, nou ja de tand van die dino die als het ware in mijn schoot geworpen is, is die van een spinosaurus, de "T-rex van de Sahara", bekend geworden vooral door Jurassic Park II, waarin hij met zijn megalomane rugzeil luid grommend en moordend de show steelt."

Take Five fluiten en als vrolijk beschouwd worden

Ik floot 'Take Five' op de trap van het Cervantes-instituut. Miriam, een klasgenote die voor me de trap afliep, keek achterom en zei: 'jij bent altijd zo vrolijk!' Het was geen verwijt. Ik vond het leuk om te horen en op die manier bevestigde ik haar mening natuurlijk. Ingeborg, die naast haar liep, bevestigde het in ieder geval.
Maar is het zo? Ben ik altijd vrolijk? Ik dacht het nieieiet.
Het is wel een toestand die ik graag zie bij mensen, een werkelijk blije levensinstelling. Niet in de zin van naïef blij met alles zijn. Maar een soort opgewektheid, die ik me herinner van Lidy, van Mandela of van Dalai Lama nr. 14. Of leg ik de lat nu wel erg hoog?

De boeddha: there is no way to happiness, happiness is the way.

Pfffff, blijheid als levensopdracht maakt het gelijk zo zwaar.
Ik heb Take Five trouwens nooit als een vrolijk liedje beschouwd. Evenmin als een triest liedje.
Take Five was mijn eerste kennismaking met muziek in vijfkwartsmaat. Daarvoor had ik zelf geprobeerd liedjes te verzinnen die vijf tellen duurden per maat. Toen wist ik nog niet dat dat ook echt bestond. Ik was er heel trots op dat ik het min of meer zelf had uitgevonden.

leuke hondennaam

Leuke hondennaam gehoord op straat: Odie.

bijgeloof (1)

Ik heb geen bijgeloof (geloof ik).
Ik durf er steeds meer voor uit te komen. Ik verkeer in een volkomen minderheid. Ik heb me lange tijd verscholen achter een abstracte definitie van god, het goddelijke, de betekenis van god. Maar ik geloof er niet in. Ik wil er niet aan. Dat de wereld bestaat met haar huizen, mensen, bomen en vogeltjes vind ik op zichzelf al wonder genoeg. Ik vind de evolutie echt heel bijzonder. Daar hoef ik niet voor naar de kerk. Interessante gedachte trouwens, dat er godshuizen bestaan, gebouwd van natuursteen, waar door sommige kerkgangers heftig en hevig de evolutie wordt ontkend. Terwijl die zelfde evolutie in de muren is te bewonderen. Mooi vind ik dat.
Astrologie is ook bijgeloof. Maar ik wil je de kost geven hoeveel mensen erin geloven. Er écht in geloven. Betekenis hechten aan de maand van geboorte. Zoals iemand ooit aangaf, ik meen op de interessante website van Skepsis: is het moment van conceptie dan niet veel interessanter? Toen werd je namelijk gecreëerd. Dat is jouw eigen individuele oerknal.
Want wanneer ben je geboren? Waar ligt dat moment? Op het moment dat je hoofd eruit is? Of, in geval van stuitligging, de stuit? Op het moment dat je voor het eerst naar adem hapt? Ik zie niet wat dat moment te maken heeft met van te voren vastgelegde persoonlijkheidskenmerken. En hoe zit het dan met het dertiende sterrenbeeld, slangendrager?
Maar niet in sterrenbeelden geloven als betekenisdragende entiteiten, dat is nog niet zo uitzonderlijk. Wat als ik me op het vlak beweeg van de vage medicijnen? Of dat van de chronische ziektes? Is het je wel eens opgevallen dat bij relatief onschuldige chronische aandoeningen als eczeem of roos mensen ongevraagd met advies komen aanzetten en dat al die adviezen anders zijn en geen van alle helpen?
Of heeft dat niet met geloof te maken maar met liefde?
En als je bijgeloof hebt, bestaat er dan ook bijliefde?

basilosaurus (1)

Ik zat zondag te gillen voor de tv, toen ik op bezoek was bij mijn ouders. Op Nederland 1 was een uitzending te zien over iemand die in de zee ging zwemmen tussen walvissen. De boot kreeg zelfs een forse stoot van het lijf van de walvis. De duiker hing onder de boot en de walvis naderde hem op slechts enige meters. Toen sperde hij de bek open. Allemaal tanden! Ik gillen! Dit had ik nog nooit gezien. Ik ben geen dierenfreak, maar ik dacht toch wel genoeg te weten van walvissen. De walvissen met de tanden waren toch de orca's? Dit was echt helemaal nieuw voor me. Ik had natuurlijk argwaan moeten krijgen bij de vermelding van de naam van de walvis: basilosaurus.
Het bleek een soort trucageprogramma te zijn. In een serie van drie uitzendingen laten de makers prehistorische dieren zien, zeedieren in dit geval. Het is zo knap gedaan dat het net echt is. Maar het is allemaal nep. 36 miljoen jaar geleden, toen basilosauros leefde, bestonden er namelijk geen mensen, laat staan duikpakken en motorboten.

Zondag is de laatste aflevering. Zien! En er niet intrappen.

In deze zelfde lijn: een vriend van me kocht via het net een tand van een dinosaurus. Ik weet de naam even niet. Komt nog wel. Een tand van elf centimeter. En dat was veel bijzonderderder dan een tand van bijvoorbeeld acht centimeter. Het kan ook zijn dat het een fossiel was van een tand van elf centimeter. Maar dan wel een heel mooi fossiel. Deze vriend is een heel-oude-dingen-freak. Is het je (beste lezer) wel eens opgevallen dat dat altijd mannen (jongens) zijn die gaan voor het echt oude, voor archeologie, voor dooie dingen. Iedereen heeft wel een klasgenoot gehad op de lagere of middelbare school die alles wist van prehistorische monsters, of inca's, of pijpekoppen. Wedden dat het altijd jongens waren? Typisch vind ik dat.
In ieder geval, die vriend is nu blut en kan nu niet zijn kinderen voeden.
Aan de andere kant, dan zijn die kinderen straks dooie dingen en heeft die vriend toch z'n zin.

baantje!

Net gebeld door het uitzendbureau dat het baantje doorgaat!
Ik ben zo blij. Het gaat om een baantje van 10 weken, in Bilthoven. Ik heb er echt zin in.
Het gaat om archiefwerk, echt spannend zal het wel niet zijn. Maar dat kan me niet schelen. Even tien weken geld verdienen is gewoon heel heel prettig.
Overmorgen ga ik langs bij het uitzendbureau, dan hoor ik meer.
(ik heb ooit gezegd dat ik nooit uitzendbureau wilde doen nadat ik dat een aantal keren had gedaan en me dat tamelijk slecht bevallen was, maar dit baantje werd me praktisch in mijn schoot geduwd. Moet je dan weigeren? Ik dacht het niet.) (Dit even ter verantwoording).

de muur bedwingen

¡Eindelijk, eindelijk heb ik dan gewonnen! van Pieter, mijn squashmaatje sinds enige maanden. Hij won steeds en in het begin vond ik dat nog prima - des te meer uitdaging - maar na verloop van tijd begon het me de keel uit te hangen. Vooral de vorige keer toen ik er een aantal keren heel dicht bij zat.
Eergister was het dan eindelijk zo ver: door goed geconcentreerd te blijven, de tijd te nemen voor de opslagen en me niet te laten teleurstellen door Pieters toch wel loeiharde opslagen, sterker: die zelfs koudbloedig te retourneren, won ik de eerste set met 11-9! De tweede set werd ik als gebruikelijk weer helemaal ingemaakt. De derde set won Pieter nipt met 11-9.
Ik kreeg de smaak te pakken en vandaag heb ik alleen gespeeld met als tegenstander een muur. Of drie eigenlijk. Als mijn rechterarm moe werd, vatte ik het racket met mijn linkerhand. Want als er één ding is dat ik stoer vind, dan is het wel tweehandigheid.
 
Morgen wil ik weer.

 

easy on the eyes

'When someone is handsome you say: "easy on the eyes."'
When I was in Iowa two years ago I learned this phrase from Heather. For almost two years a note with this sentence has been lying on my table. I really love that phrase. In Dutch I cannot recall a similar phrase. We say: 'he's a handsome' or 'she's a piece'. But easy on the eyes, that's really something. That's something physical, something that the eyes are made for, for beauty.

By the way, there's another phrase on that piece of paper as well:
'blowing smoke up your ass' is supposed to mean that someone is bullshitting you. Actually I like the explanation more than the phrase. Because when you are talking about 'bullshitting' then you make a verb out of a noun. The English-speaking world does that very easily and I like that.

het mooiste pleintje

Het mooiste pleintje dat ik ken is het Nijntjepleintje. Dat is niet de officiële naam van het pleintje. De officiële naam is 'eerste achterstraat', maar daar krijg je geen Japanse toerist mee naar Utrecht natuurlijk.
Het is niet zozeer vanwege Nijntje dat het zo'n mooi pleintje is. Hoe mooi dat beeldje dan ook gemaakt is (gemaakt door Marc Bruna), het zijn vooral de witte acacia's, de vele planten en bloemen, de bankjes, de steentjes, die het tot zo'n paradijsje maken. Het zou eigenlijk 'Nijntje paradijsje' moeten heten.

moderne muziek

Waar denk je aan bij moderne muziek? Aan moderne componisten als Messiaen, de onvermijdelijke Pärt, Keuris of de wat meer op jazz gerichte componisten zoals Django Bates of Michiel Braam?
Bij moderne muziek denk ik aan popmuziek, muziek waar ik amper in thuis ben. En haal het dan maar eens in. Je kunt natuurlijk een willekeurig lijstje cd's kopen maar daar heb je veel geld voor nodig, heel veel geld. Je kunt je oriënteren op het net maar dan moet je je langs allerlei commerciële sites worstelen. Dan is er nog VPRO's 3voor12 dat zich op allerlei vormen richt van popmuziek (dus ook de 'alternatieve' (rotwoord)). Via Bieslog kwam ik bij Chris Keulemans' site die zich toespitst op Amerikaanse popmuziek van de periode 1961-1995. Ook niet zo modern dus.
Luisteren dan, naar de radio. Ook geen pretje, met dat schreeuwerige geklets en al die reclame en journaals ertussendoor. Klink ik nu ouderwets? Pech dan. Overigens maakt radio 4 zich ook schuldig aan kletsen (hoewel niet schreeuwerig) met al die radiospelletjes - met elke dag wel een overvrolijk mannetje of vrouwtje dat meent Peter en de Wolf te herkennen in een overduidelijk barokfragmentje.
Dus dan wordt het maar weer Tom Waits of Beethovens 7e, en zal de moderne muziek wel altijd een enigszins onontgonnen gebied voor me blijven. Hindert me trouwens niet om nu al een uur lang naar het aanstekelijke Força van Nelly Furtado te luisteren, het officiële EK-liedje (ik wist niet dat voetbalkampioenschappen ook aan liedjes deden, maar ja).
Het zou natuurlijk leuk zijn voor Portugal als ze dat EK winnen, als organiserend land. Zo niet, dan natuurlijk die geniale Tsjechen. Ik vraag me al anderhalve week af of Karel Bruckner, hun coach, iets weet van oosterse vechttechnieken. Ik hoorde een commentator op de radio zeggen dat hij geen team kende dat zó knap kon gebruik maken van de fouten van de tegenstander. Dat is ook altijd wat ik hoor van sporten als judo of karate: actief afwachten op het forceren van de tegenstander en dan toeslaan.

zweterige zaterdag

De ellende kon ik er gister niet uitzingen want koor ging onverwacht niet door. Maar het is alsnog een heel leuke avond geworden omdat ik bij Iris gegeten heb. Chili con Karma, goed voor de darma. God, wat een flauwe woordspeling. Maar bedenk: opgestaan om even over zessen, gewerkt tot net. Zit hier nog zweterig achter de schrijfbuis - in mijn flauwiteiten openbaart zich mijn zatermiddagzachtmoedigheid. Ik bedoel natuurlijk moeheid. Maar ik vind het wel een stunt mijzelf zachtmoedig te noemen - ik geloof niet dat er iemand is die dat met mij eens is.
Nu ga ik douchen. Over 5 kwartier ga ik weer twee uur werken. In het museum.

eindejaarsdagje

Het visiteren van het eindejaarsdagje was een sof. Had ik niet moeten doen.
Ik voelde me alleen maar diep ongelukkig en waarschijnlijk straalde ik dat ook een beetje uit, want niemand vroeg of ik nu ook al klaar was met de opleiding. Ik heb welgeteld tegen één persoon gezegd dat ik gestopt ben.
Dirk kreeg een prachtige bijbellezing en alle lofuitingen van de wereld toegesproken door Pieter. God, wat zou ik dat eens graag meemaken.
Maar ik mocht het doen met een obligaat 'jammer' van een docent die had gehoord dat ik gestopt was. Alsof hij me terug wil. Ik weet trouwens niet wat ik in zijn plaats gezegd zou hebben hoor. Het is niet dat ik het obligate altijd onnodig vind.
Toen ik alleen maar wilde huilen, heb ik besloten te vertrekken.
Heb één biertje door m'n keel gekregen.
Het was moeilijk.

studie-oriëntatie

Langsgegaan bij verschillende studies die me interesseren.
Spaans - schematisch foldertje van gekregen.
Theaterwetenschappen - moet ik studieleider over bellen, aangezien ik een studie heb gedaan die daar aan gelinkt is.
Journalistiek - leuk, goed geschreven foldertje waar ik helemaal enthousiast van werd. Er wordt in geschreven dat het een positief ding is voor een journalistiek-student om kritisch, onafhankelijk en zelfs eigenwijs te zijn! Klinkt perfect voor een halsstarrige stijfkop als ik.
Het is hoogstwaarschijnlijk een slecht idee om gelijk iets anders te gaan studeren, maar op dit moment journalistiek zou niet eens kunnen, want de selectie is al voorbij. Was in mei.
Pffff. Gelukkig is de hemel blauw op dit moment. Een enkel wolkje als een schilderij drijft voorbij. De beroemde Nederlandse luchten - en precies boven mijn raam!
Als het zo blijft, kan het alleen maar goed komen.
Een verdwaalde hommel zoekt een bloem.
De regendruppels op mijn raam proberen te verdampen.
In de dakgoot drijft een populierenblaadje. (Een paar weken geleden, toen ik 's ochtends vroeg naar het stadion fietste om de post te doen, besloten de populieren op de Herculeslaan hun zaadpluis los te laten. Centimeters hoog lag het op de straten. Het was, werkelijk waar, alsof het gesneeuwd had. En sneeuwen deed het nog steeds; ik moest mijn ogen half dichtknijpen ter bescherming.) Populieren zijn niet mijn lievelingsbomen - ik vind ze net iets te dofdonkergroen. Maar zo'n enkel blaadje mag ik wel lijden.

wonderlijke woorden (1): gelittekend

Alvast de titel maar genummerd, want ik voorzie nu al dat er meer woorden gaan komen.
Vanavond op Studio Sport, Jack van Gelder tegen Dick Advocaat:

"Ben je gelittekend door de afgelopen dagen?"

'Gelittekend'. Van de Engelsen en Amerikanen kennen we dat gebruik goed, om van zelfstandig naamwoorden werkwoorden te maken. Hier zorgt zoiets meer voor verbaasd flapperende oren. Gelittekend, nee, mooi vind ik het niet. Ik vind het niet meer toevoegen dan te zeggen: ben je getekend door de afgelopen dagen. Immers ook overdrachtelijk, en duidelijk genoeg.
Overigens was 'gelittekend' acht keer te vinden via Google. Twee keer stond het tussen aanhalingstekens en twee keer stond het in een soort gedicht.
Ik weet trouwens niet meer wat Advocaat antwoordde op Van Gelders vraag. Beter voor Van Gelder is misschien zich te beperken tot sport dan zich te wagen op het vage terrein van de psychologie.

einde van de opleiding-gesprek

Vandaag gehad. Om even over vijven vanmiddag.
"Ben je zenuwachtig?" vroeg Hubert, m'n mentor.
"Nee, valt wel mee. De voortgang is nu niet in gevaar," antwoordde ik met ironie.
"Ben je enigszins opgelucht?" vroeg Jurrie, de studieleider.
"Ja, best wel."
Jurrie begon ook over het gevoel van falen. Ze leken allebei goed aan te voelen wat er door me heen gaat de afgelopen weken. Dat was fijn en geruststellend.
Ze spoorden me aan vooral door te gaan met schrijven, omdat de teksten die ik schrijf goed zijn. Jurrie zei zelfs dat m'n teksten een mooie toevoeging aan het Nederlands toneelbestel zouden zijn (of zoiets). Werkelijk vleiend.
Voor de rest was het tamelijk lauw. Misschien omdat ik al twee dagen hoofdpijn heb en daardoor niet al te fit was. Het is een raar einde van zo'n lange HKU-carrière.
Ze vroegen nog of ik vrijdag kom bij het eindejaarsdagje. Ik zei van niet, omdat ik het zo confronterend vind om tegen heel veel mensen te moeten zeggen dat ik gestopt ben.
Maar bij nader inzien: dan heb ik het ook maar gehad. Hoe meer mensen in ene, hoe beter.
Dus nu ga ik mijn onbelangrijk afspraakje voor vrijdagmiddag drie uur afzeggen en naar het afscheidsdagje. En als het klote is, dan kan ik het er altijd uitzingen 's avonds, bij koor.

hospita's en gedichtjes

Als ik tegen mensen zeg dat ik een kamer heb bij een hospita, reageert men bijna altijd negatief: 'mag je dan wel vrienden meenemen en loert ze de hele tijd uit het raam?'
Mijn eeuwige antwoord is dat ze heel aardig is, dat ze bezoek toestaat, me met rust laat en dat ik het goed met haar kan vinden. Ik mag zelfs op haar piano spelen. Als ik het zo om mij heen hoor, heb ik zo ongeveer het meeste geluk van alle kamer-bij-hospita-bewoners van Nederland.
Op de middelbare school kregen we ooit een gedicht te lezen over een hospita, in nep-Hongaars. Het gedicht heet 'Hosz pita' en is van J.M.W. Scheltema.
Iemand die ik ken via het koor waar ik in zing, begon afgelopen zaterdag hartstochtelijk Piet Paaltjens te citeren. De beroemde Rika die gezeten waart in een sneltrein kwam voorbij, de zelfmoordenaar in het bos, en het plasje op de stoep. De dag erop liep ik op de boekenmarkt langs de Amstel en daar was Paaltjens' beroemde dichtbundeltje 'Snikken en Grimlachjes' te koop. Gekocht natuurlijk.
Nummer XLIX is van de natte stoep en gaat zo:

Wel menigmaal zei de melkboer
Des morgens tot haar meid:
"De stoep is weer nat." Och hij wist niet,
Dat er 's nachts op die stoep was geschreid

Nu, dat hij en de meid niet wisten,
Dat was minder; - maar dat zij
Er hoegenaamd niets van vermoedde,
Dat was wel hard voor mij.

Het was sowieso een geslaagde boekenmarkt voor mij en M. Ook 'Het refrein is Hein' gevonden van Bert Keizer; een boek waar ik al heel lang naar op zoek was. Van M. kreeg ik 'Narziss en Goldmund' cadeau. Lief van d'r, én optimistisch, want ze weet dat ik niet zo rap ben met het lezen van romans. Verder nog 'Het Geminachte Kind' van Kuijer (allang gelezen maar ik koop het regelmatig en deel het dan uit, als een soort van toegewijde zendeling, aan vrienden en kennissen) en Erasmus' 'Lof der Zotheid' in een mooie uitgave gekocht.
Een rugtas met goeie boeken is nooit te zwaar.
Na de boekenmarkt naar een feestje gegaan in een geweldig huis. Ik wist niet dat originele ontwerpen mij zo konden ontroeren. Die kleuren, die trap, die badkamer; dat huis is een feestje op zichzelf. Te bedenken dat ik vorig jaar op dat huis had kunnen passen en geweigerd heb omdat ik allergisch ben voor katten!

the important body

[translation from: het vege lijf]
In Saoudi Arabia another American was killed. It's all recorded on tape. Videotape I should say. Bush didn't buy the demands of the kidnappers (to let free all members of Al Qaeda out of prison). He said something like: we won't let intimidate ourselves by a bunch of extremistic criminals.
Suddenly I understood why you can always find bodyguards around him. Could you permit yourself this attitude as a president if you yourself would be hold hostage by those people? Let's say the US-president were to be kidnapped, would the vice-president then accept the demands? I mean we are speaking about the president; the most important person of the world as you can hear so often.
Maybe that's why they have these bodyguards: it's to avoid this dilemma that would be too hot to handle...

By the way, I think the existence of body guards is a curious phenomenon. They literally protect with their bodies the body of an important figure. A bodyguard says: if they shoot, I throw my body in front of yours. What he actually says with that is that his life is worth less then that of the person he is supposed to be protecting.
Or shouldn't I see it like that? Should I see bodyguards as a policy of deterrence that's really working?
As if you can't riddle a body of a bodyguard with bullets. As if you could stop someone who would really want to kill...

In The Netherlands the secretary of alien affairs (I hope this is a good translation - because to me it sounds to me as a person who handles things like ET) was smirched with ketchup by two activists. The secretary has reported it to the police. Ofcourse.
The two activists will get a fine, maybe they will be sent to prison. I think it will be the last, because I suppose the two will refuse to pay the fine, 'out of principal.' When you give money you are a coward. When you go to prison you are the hero in your extremist-left wing group. Than you are cool. But you know what's really cool? Sabotaging the doors of the deportation centers with your own body. Trespassing the grounds of air base Volkel to ask attention for the nuclear weapons that are stored there - that is cool, that is having guts, that is having principals.

het vege lijf

In Saoedi-Arabië is weer een Amerikaan gedood. Onthoofd ditmaal, het schijnt op band te staan. Videoband welteverstaan. Bush is niet ingegaan op de eisen van de ontvoerders (alle leden van Al Kaida vrij uit de gevangenis). Hij zei: we laten ons niet intimideren door zo'n stelletje extremistische schurken.
Opeens begreep ik waarom er altijd zo veel lijfwachten om hem heenlopen. Want kun je je die hardheid ook veroorloven als je zélf in handen komt van die extremistische schurken? Stel, de president van de VSA werd ontvoerd. Zou de interim-president dan ingaan op de eisen? Want het is mooi wel de president om wie het dan gaat. De 'belangrijkste persoon van de wereld' zoals je vaak hoort zeggen.
Wellicht daarom zie je die lijfwachten om Bush: dat dilemma is simpelweg te lastig om het ooit te moeten aangaan.

Lijfwachten - dat vind ik trouwens een wonderlijk verschijnsel. Die beschermen met hun lijf het lijf van een belangrijke figuur. Zo'n lijfwacht zegt: als men schiet, dan werp ik mijn lijf voor het jouwe (of voor het uwe, want het is een belangrijk figuur). Zo'n lijfwacht zegt daarmee dus eigenlijk dat zijn eigen leven hem minder waard is dan het leven dat hij beschermt. Of moet ik dat zo niet zien? Moet ik lijfwachten zien als een werkelijk werkend afschrikmiddel? Alsof je zo'n klerenkast niet kunt doorboren met je kogels. Alsof iemand die het echt wil zich laat tegenhouden...

In Nederland wordt een minister met ketchup besmeurd door twee actievoersters. De minister heeft aangifte gedaan. En terecht. De twee zullen misschien een geldstraf, misschien een gevangenisstraf krijgen. Het zal het laatste wel worden, want een boete betalen wordt natuurlijk 'principieel' geweigerd. Geld geven is laf. In de gevangenis zitten is stoer. Dan ben je de held onder links-extremistische Nederlanders.
Maar weet je wat pas stoer is? Met je lijf de deuren tegenhouden van de uitzetcentra. Bij vliegbasis Volkel naar binnen lopen om aandacht te vragen voor de kernwapens die daar opgeslagen liggen - dát is actie, dát is lef, dát is principe.

postbode tegen donkere luchten

Bestaat er nog niet zo'n schilderij? Zou wel wat zijn voor Michael Sowa, die schilder wiens schilderijen ook te zien zijn in Amélie. Zwoegende postbode in weer en wind, bijna weggeblazen bij de hoge studentenflats in Utrecht Zuidoost.
Ik vervloekte mijzelf; godverdomme, duizenden studenten om me heen die heus niet allemaal genialer zijn dan jezelf, maar jij moet zo nodig stoppen met je opleiding en je tijd verdoen met dit minimumloonbaantje-met-tijdelijk-contract-en-gebruik-makend-van-eigen-fiets-waardoor-die-slijt-en-je-een-nieuwe-weer-moet-kopen-en-je-kunt-concluderen-dat-al-het-geld-dat-je-verdiende-opgaat-aan-het-hoognodige-en-er-weer-geen-geld-is-voor-vakantie. Bijv. naar Juan-les-Pins, waar M. woont, of Padova waar F. woont. En het ligt nog op één lijn op de kaart ook, zag ik van de week, loerend als altijd in mijn atlas. Voor iemand dat gaat checken: ongeveer dan. Maar dat zou een mooi tochtje zijn, door de Ligurische Alpen en de Po-vlakte, hoewel ook anderen daar anders over denken waarschijnlijk (link).
Maar goed, vanavond ga ik dan wel squashen à raison de 10 euro voor drie kwartier.
Maar ah, de voldoening achteraf!! En wat smaakt het bier goed!! En wat straalt de douche lekker!!

wat nu?

Dus dit is mijn eertse blog... en mijn eerste spelfout.
Opgezet om bij te houden hoe mijn leven eruit gaat zien nu ik diplomaloos van school af ben.
Eigenlijk wilde ik mijn blog 'wat nu' noemen maar iemand anders is blijkbaar in eenzelfde positie geweest als ik.
Wat nu? That's the question. En vanaf heden zal het elke dag wat nu zijn.
Eerst even erkenning voor wie erkenning behoeft: deze blog ben ik begonnen door een tip van Laurel Snyder, schrijfster in de VSA.
'Brood en rozen' is gestolen van de Loesje-tekst 'geef mij brood en rozen'. Een tikkie gebiedende wijzerig, maar o zo mooi. Mocht ik ooit doodgaan, wat ik hoogmoedig durf te betwijfelen, dan gaat dat op mijn grafschrift staan.
De kunst is natuurlijk een originele titel te hebben van je blog. 'Wat nu' had ik wel kunnen weten, dat die al vergeven was. Bij brood en rozen was ik skeptischer. Maar toch, ruim tweehonderd websteks met die naam, waaronder veel socialistische vrouwvriendelijke.
Morgen meer. Nu ga ik ER kijken.