In Nederland staat SOA voor best wel iets ergs: een seksueel overdraagbare aandoening. In de VS staat het voor nog iets veel ergers: de 'School of the Americas'
Ik verwacht eigenlijk wel dat hij zal aankondigen - hopelijk snel - dat Guantánamo zal sluiten, en ik hoop tevens dat Barack Obama dat andere desastreuze instituut, dat al vele jaren langer zo rampzalig bezig is, zal laten stopzetten.
Maak de wereld SOA-vrij, want door deze SOA wordt de hele wereld verneukt.
Lees meer
Lees nog meer
Stop met lezen, en haal even adem.
Saturday, November 29, 2008
Friday, November 28, 2008
Als ik zomergast zou zijn (3)
Fragment 5.
Een paar weken geleden kreeg ik het voor elkaar om vroeg te beginnen in de winkel. Vroeg genoeg om de uitzending te zien van de Boeddhistische Omroep Stichting. De documentaire die ik zag, ging over een gevangenis in Alabama waar men begonnen was de gedetineerden een meditatie-programma aan te bieden. Op vrijwillige basis, maar... als ze eraan mee wilden doen, moesten ze het ook afmaken. Het meditatie-programma duurde tien dagen, waarbij ze 's ochtends heeel vroeg opstonden om zo'n tien uur per dag te mediteren. Nou ja, wat is mediteren, wat is bidden. De eerste drie dagen was een soort oefenperiode waarin ze zich voornamelijk moesten concentreren op hun ademhaling. De overige zeven dagen was het de bedoeling dat ze zich concentreerden op gehele lichamelijke sensaties.
Kijk, ik kan niet zien hoe die sensaties waren, maar wat ik wel kon zien was de uitwerking van deze tien dagen, en dat maakte veel indruk. Deze mannen zaten zware straffen uit, vaak levenslang, zonder uitzicht op vervroegde vrijlating. Sommigen hadden jaren doorgebracht in de dodencel. Je gaat niet zomaar misdaden plegen; je komt uit een gebroken familie, je krijgt geen grenzen gesteld, je verkeert in armoede, er is niets om terug op te vallen. Ineens krégen die mannen iets om op terug te vallen. Ze hadden tien dagen in volstrekte stilte doorgebracht, in zichzelf kijkend en observerend. Voor sommigen was dit voor het eerst dat ze stilte überhaupt ervoeren – en dan was dit nog relatieve stilte, als je de verhalen mag geloven. Voor de mensen die de meditatie leidden, was het de onrustigste meditatieperiode die ze ooit meegemaakt hadden. Ze konden ineens terugvallen op hun eigen kracht, hun liefde, hun levensdoelen. Ze hoefden zich niet meer te verlaten op stoerdoenerij, machtsvertoon of lawaai. Echt waar, ik heb het zelf gezien. Zelf gezien. Dit was niet gespeeld. Deze mannen waren emotioneel naakt. Ze hadden geen maskers op.
Sommige gevangenbewaarders wilden het niet geloven, die waren cynisch geworden. Ik meen dat hun wel gevraagd werd dan zélf zo'n cursus te doen, maar daar wilden ze niet aan.
Ik vond het een geweldig initiatief. Een aantal gevangenispastors waren er niet zo stuk van. Die zagen het als concurrentie. Een paar jaar mocht de meditatietechniek niet beoefend worden. Tot er een nieuwe staf aantreedde in de gevangenis, die het weer aandurfde. De twee mannen die de 10-daagse hadden geleid (waaronder een Australiër, die uiteraard Bruce heette) kwamen na jaren weer terug in de gevangenis en werden door de groep, met wie ze destijds die tien dagen in een provisorisch verbouwde gymzaal hadden doorgebracht, ingeleid als oude vrienden, als familie, als iets dat heel dierbaar was.
Eind december ga ik zelf de cursus doen. Ik ben eerlijk gezegd doodsbang. Ga ik het koud hebben? Zal ik me irriteren, en zal dat dan overgaan, of pas na tien dagen lijden? Zal ik het vegetarische eten wel lusten? Zal ik niet enorm gaan trillen van 10 uur per dag stilzitten, zonder geluid te maken? Zal ik niet enorm veel vragen hebben, maar ze niet durven stellen, en die uren vervolgens doorbrengen met mezelf uitschelden? Zal ik slapen? Zal ik opstaan en vervolgens half slapend niet kunnen mediteren? Mediteren? Wat is dat eigenlijk? Waar ben ik aan begonnen?
Een paar weken geleden kreeg ik het voor elkaar om vroeg te beginnen in de winkel. Vroeg genoeg om de uitzending te zien van de Boeddhistische Omroep Stichting. De documentaire die ik zag, ging over een gevangenis in Alabama waar men begonnen was de gedetineerden een meditatie-programma aan te bieden. Op vrijwillige basis, maar... als ze eraan mee wilden doen, moesten ze het ook afmaken. Het meditatie-programma duurde tien dagen, waarbij ze 's ochtends heeel vroeg opstonden om zo'n tien uur per dag te mediteren. Nou ja, wat is mediteren, wat is bidden. De eerste drie dagen was een soort oefenperiode waarin ze zich voornamelijk moesten concentreren op hun ademhaling. De overige zeven dagen was het de bedoeling dat ze zich concentreerden op gehele lichamelijke sensaties.
Kijk, ik kan niet zien hoe die sensaties waren, maar wat ik wel kon zien was de uitwerking van deze tien dagen, en dat maakte veel indruk. Deze mannen zaten zware straffen uit, vaak levenslang, zonder uitzicht op vervroegde vrijlating. Sommigen hadden jaren doorgebracht in de dodencel. Je gaat niet zomaar misdaden plegen; je komt uit een gebroken familie, je krijgt geen grenzen gesteld, je verkeert in armoede, er is niets om terug op te vallen. Ineens krégen die mannen iets om op terug te vallen. Ze hadden tien dagen in volstrekte stilte doorgebracht, in zichzelf kijkend en observerend. Voor sommigen was dit voor het eerst dat ze stilte überhaupt ervoeren – en dan was dit nog relatieve stilte, als je de verhalen mag geloven. Voor de mensen die de meditatie leidden, was het de onrustigste meditatieperiode die ze ooit meegemaakt hadden. Ze konden ineens terugvallen op hun eigen kracht, hun liefde, hun levensdoelen. Ze hoefden zich niet meer te verlaten op stoerdoenerij, machtsvertoon of lawaai. Echt waar, ik heb het zelf gezien. Zelf gezien. Dit was niet gespeeld. Deze mannen waren emotioneel naakt. Ze hadden geen maskers op.
Sommige gevangenbewaarders wilden het niet geloven, die waren cynisch geworden. Ik meen dat hun wel gevraagd werd dan zélf zo'n cursus te doen, maar daar wilden ze niet aan.
Ik vond het een geweldig initiatief. Een aantal gevangenispastors waren er niet zo stuk van. Die zagen het als concurrentie. Een paar jaar mocht de meditatietechniek niet beoefend worden. Tot er een nieuwe staf aantreedde in de gevangenis, die het weer aandurfde. De twee mannen die de 10-daagse hadden geleid (waaronder een Australiër, die uiteraard Bruce heette) kwamen na jaren weer terug in de gevangenis en werden door de groep, met wie ze destijds die tien dagen in een provisorisch verbouwde gymzaal hadden doorgebracht, ingeleid als oude vrienden, als familie, als iets dat heel dierbaar was.
Eind december ga ik zelf de cursus doen. Ik ben eerlijk gezegd doodsbang. Ga ik het koud hebben? Zal ik me irriteren, en zal dat dan overgaan, of pas na tien dagen lijden? Zal ik het vegetarische eten wel lusten? Zal ik niet enorm gaan trillen van 10 uur per dag stilzitten, zonder geluid te maken? Zal ik niet enorm veel vragen hebben, maar ze niet durven stellen, en die uren vervolgens doorbrengen met mezelf uitschelden? Zal ik slapen? Zal ik opstaan en vervolgens half slapend niet kunnen mediteren? Mediteren? Wat is dat eigenlijk? Waar ben ik aan begonnen?
Thursday, November 27, 2008
Als ik zomergast zou zijn (2)
Derde fragment.
In 2002 probeerde een jonge man in New Jersey, Cory Booker, de nieuwe burgemeester te worden van Newark, een stad ongeveer even groot als Utrecht. Waar Utrecht echter relatief welvarend is met een groot percentage hoogopgeleiden en een prima werkende infrastructuur, daar is Newark flink achtergebleven. Een flink deel van de bewoners is ronduit arm, en er was dan ook veel werk te verzetten voor een nieuwe burgemeester.
Newark hád echter al een burgemeester, Sharpe James. Net als Booker een Democraat, maar veel ouder dan hij, en al zo'n 16 jaar burgemeester. James was dus populair, maar de documentaire liet duidelijk zien hoe verbazend dat eigenlijk was. Sharpe James nam het namelijk niet altijd zo nauw met de ethiek. Hij betaalde zichzelf bijvoorbeeld beter dan netjes genoemd kan worden, namelijk met een bedrag dat nog hoger was dan van welke gouverneur in de VS dan ook. Hij had te nauwe banden met projectontwikkelaars. Enkele van zijn vertrouwelingen waren veroordeed voor fraude.
James wist zichzelf echter goed te verkopen. Hij kwam uit het volk voort, en bleef dat ook. Die Cory Booker, dat was maar een 'nep-zwarte' (Booker en hij waren allebei African-American) met zijn veels te hoge opleiding. Die Booker, die verraadde zijn ras maar. Ik weet nu even niet meer of hij dat nu zelf zo zei, maar hij ontmoedigde het in ieder geval volstrekt niet als zijn aanhangers dat riepen. Alles mocht voor zijn herverkiezing. Alles.
Sharpe James won, en Cory Booker won vier jaar later. Booker was net als Obama een soort 'community organizer', maar waar Obama van zichzelf pleegt te zeggen dat hij niet veel successen boekte, zo deed Booker dat wel. Hij was op alle mogelijke manieren bezig de mensen op te heffen. Toch verloor hij.
De documentaire Street Fight laat op schokkende manier zien hoe dit proces verliep.
Overigens werd Sharpe James afgelopen zomer eindelijk veroordeeld voor fraude. Hij zit voor 27 maanden in de gevangenis.
New Jersey heeft nog wel meer steden die het amper nog aan kunnen: Trenton en Camden bijvoorbeeld. In Camden werkt een actieve (activistische) priester van Ierse komaf, Michael Doyle, over wie onlangs ook een film is gemaakt. Deze film heb ik nog niet gezien maar ik ben er uiterst nieuwsgierig naar. Doyle is niet zozeer actief op het gebied waar katholieken tegenwoordig vaak mee in het nieuws komen, abortus, maar op het gebied van armoede.
'Poet of poverty' wordt het verrassingsfragment, fragment vier.
In 2002 probeerde een jonge man in New Jersey, Cory Booker, de nieuwe burgemeester te worden van Newark, een stad ongeveer even groot als Utrecht. Waar Utrecht echter relatief welvarend is met een groot percentage hoogopgeleiden en een prima werkende infrastructuur, daar is Newark flink achtergebleven. Een flink deel van de bewoners is ronduit arm, en er was dan ook veel werk te verzetten voor een nieuwe burgemeester.
Newark hád echter al een burgemeester, Sharpe James. Net als Booker een Democraat, maar veel ouder dan hij, en al zo'n 16 jaar burgemeester. James was dus populair, maar de documentaire liet duidelijk zien hoe verbazend dat eigenlijk was. Sharpe James nam het namelijk niet altijd zo nauw met de ethiek. Hij betaalde zichzelf bijvoorbeeld beter dan netjes genoemd kan worden, namelijk met een bedrag dat nog hoger was dan van welke gouverneur in de VS dan ook. Hij had te nauwe banden met projectontwikkelaars. Enkele van zijn vertrouwelingen waren veroordeed voor fraude.
James wist zichzelf echter goed te verkopen. Hij kwam uit het volk voort, en bleef dat ook. Die Cory Booker, dat was maar een 'nep-zwarte' (Booker en hij waren allebei African-American) met zijn veels te hoge opleiding. Die Booker, die verraadde zijn ras maar. Ik weet nu even niet meer of hij dat nu zelf zo zei, maar hij ontmoedigde het in ieder geval volstrekt niet als zijn aanhangers dat riepen. Alles mocht voor zijn herverkiezing. Alles.
Sharpe James won, en Cory Booker won vier jaar later. Booker was net als Obama een soort 'community organizer', maar waar Obama van zichzelf pleegt te zeggen dat hij niet veel successen boekte, zo deed Booker dat wel. Hij was op alle mogelijke manieren bezig de mensen op te heffen. Toch verloor hij.
De documentaire Street Fight laat op schokkende manier zien hoe dit proces verliep.
Overigens werd Sharpe James afgelopen zomer eindelijk veroordeeld voor fraude. Hij zit voor 27 maanden in de gevangenis.
New Jersey heeft nog wel meer steden die het amper nog aan kunnen: Trenton en Camden bijvoorbeeld. In Camden werkt een actieve (activistische) priester van Ierse komaf, Michael Doyle, over wie onlangs ook een film is gemaakt. Deze film heb ik nog niet gezien maar ik ben er uiterst nieuwsgierig naar. Doyle is niet zozeer actief op het gebied waar katholieken tegenwoordig vaak mee in het nieuws komen, abortus, maar op het gebied van armoede.
'Poet of poverty' wordt het verrassingsfragment, fragment vier.
Thursday, November 20, 2008
Zinnen op Wikipedia (7)
Uit het lemma 'Least Concern'
"Least Concern (LC) is an IUCN category assigned to extant species or lower taxa which have been evaluated but do not qualify for any other category. As such they do not qualify as threatened, nor Near Threatened, nor Conservation Dependent. Many common species such as the Rock Pigeon, Common Juniper, the Snail Kite and Sacred Kingfisher are assigned the Least Concern category. [...]
Humans qualify for this category, and in 2008 were formally assessed as such by the IUCN."
Sunday, November 09, 2008
Zinnen op Wikipedia (6)
Uit het lemma 'Decatur, Georgia'
Hunk?!?
"Decatur has the 6th largest percentage of likely homosexual households in the nation."
Hunk?!?
Wednesday, November 05, 2008
Stemmen
"At our staff meeting this morning, my boss (who voted for Obama) said he got emotional when he voted. My boyfriend (who voted for Obama) told me he teared up when he voted (and he rarely cries). And when he went to the health food store, others were talking about how emotional they got… and they all started crying in the health food store! I have never heard of this behavior at the polls. I think it speaks to how badly we Democrats want change and how much hope we have in Obama’s spirit." -- Tom
"nyc, upper west side, I’ve been a 6am voter since my first presidential election; LBJ. In, out and on to work. This morning the line snaked out of the church and around two city blocks. After an hour and a half, I did what I came to do. I retraced my steps along that line and now it was three blocks long. Something is happening. it wonderful. Its democracy" -- Fred
"The United States has sent election monitors all over the world to act as watchdogs and insure fair and accurate elections - from Haiti to Zimbabwe. Meanwhile, in the USA, voting machines don’t work or break down, polling station staffs don’t know what their doing, have no oversight and are overwhelmed. How can this be? My polling station this morning had only ONE voting machine working, while two others were delivered BROKEN and the staff did not know to look on a provisional electors list to find additional names causing havoc and two hour wait times. There were many screaming people demanding their right to vote and refusing paper ballots by affidavit that are only counted 5 WEEKS LATER! Absolute chaos in the East Village of Manhattan - the richest city in the richest country in the world.
Shameful" -- Carl
"Push the lever all the way to the right. Whoooomp! Make your picks with tiny little levers that are sort of aligned with the candidate names. Click! Click! Click! Pull the lever back to the left. Whoooomp! I’m not sure if I voted or just took a bad aerobics class. Seriously, the New York City “machines” make you wonder if your vote is being registered." -- CB
"What passion! I just voted at a station in the Upper East Side. The location is also a school, so teachers had to “cut” past the line to go inside. Other, non-teachers, decided they didn’t want to wait on the line and pushed through also. The line that I was waiting on started yelling that they had cheated and that we should not have to wait if they didn’t. Much to my astonishment, verbal shouts moved to action and I was suddenly in the middle of a pushing swarm of upset, very passionate New Yorkers who were making headway through the door until an elderly gentleman, who was walking with assistance and had difficultly breathing, decided to exit through the “in” door. As a unit, the pushing swarm moved to the side to let him through, in silence. And then we all waited politely again. I’m not sure what changed, except that, for me, seeing someone who had to make such an incredible effort to come out to vote affirmed what is good and noble in human nature. Perhaps it had a similar effect on my fellow voters." -- H
"the line snaked around a long mid-manhattan block. people were cheerful and patient. made me wonder if i was actually in new york. Wonderful. i love new york. i love america and i love Obama." -- Jane S
"My husband, adult son and I got to the polls in Detroit at 6:30 am, for a 7 am opening time. We thought, hey, there might be a couple dozen people there waiting to vote before work.
There were 180 people already in line. I know, because the man in front of me walked the line and counted.
An older man, probably early 60s, was behind me in line with tears in his eyes. “I have never seen anything like this in my lifetime,” he said.
This is in a state that the GOP abandoned (officially; they long since have given up on Michigan) in a city that’s well over 90% Democrat, with no public transportation and the country’s worst unemployment and poverty rates. But people got up that early to come and vote.
I’m very proud of my city and I hope by day’s end, to be very proud of my country again, too." -- Janet V
Vier jaar geleden (kijk mijn blog er maar op na) opperde ik de mogelijkheid van Obama als president, en om 3:36 uur vannacht durfde ik er definitief in te geloven toen Ohio 'viel' voor Obama en zijn enorme team van verleiders, want alleen was het hem natuurlijk niet gelukt. Zojuist, net na 5 uur zwichtte ook California (zoals verwacht) en had Obama voldoende stemmen om de overwinning te claimen.
"nyc, upper west side, I’ve been a 6am voter since my first presidential election; LBJ. In, out and on to work. This morning the line snaked out of the church and around two city blocks. After an hour and a half, I did what I came to do. I retraced my steps along that line and now it was three blocks long. Something is happening. it wonderful. Its democracy" -- Fred
"The United States has sent election monitors all over the world to act as watchdogs and insure fair and accurate elections - from Haiti to Zimbabwe. Meanwhile, in the USA, voting machines don’t work or break down, polling station staffs don’t know what their doing, have no oversight and are overwhelmed. How can this be? My polling station this morning had only ONE voting machine working, while two others were delivered BROKEN and the staff did not know to look on a provisional electors list to find additional names causing havoc and two hour wait times. There were many screaming people demanding their right to vote and refusing paper ballots by affidavit that are only counted 5 WEEKS LATER! Absolute chaos in the East Village of Manhattan - the richest city in the richest country in the world.
Shameful" -- Carl
"Push the lever all the way to the right. Whoooomp! Make your picks with tiny little levers that are sort of aligned with the candidate names. Click! Click! Click! Pull the lever back to the left. Whoooomp! I’m not sure if I voted or just took a bad aerobics class. Seriously, the New York City “machines” make you wonder if your vote is being registered." -- CB
"What passion! I just voted at a station in the Upper East Side. The location is also a school, so teachers had to “cut” past the line to go inside. Other, non-teachers, decided they didn’t want to wait on the line and pushed through also. The line that I was waiting on started yelling that they had cheated and that we should not have to wait if they didn’t. Much to my astonishment, verbal shouts moved to action and I was suddenly in the middle of a pushing swarm of upset, very passionate New Yorkers who were making headway through the door until an elderly gentleman, who was walking with assistance and had difficultly breathing, decided to exit through the “in” door. As a unit, the pushing swarm moved to the side to let him through, in silence. And then we all waited politely again. I’m not sure what changed, except that, for me, seeing someone who had to make such an incredible effort to come out to vote affirmed what is good and noble in human nature. Perhaps it had a similar effect on my fellow voters." -- H
"the line snaked around a long mid-manhattan block. people were cheerful and patient. made me wonder if i was actually in new york. Wonderful. i love new york. i love america and i love Obama." -- Jane S
"My husband, adult son and I got to the polls in Detroit at 6:30 am, for a 7 am opening time. We thought, hey, there might be a couple dozen people there waiting to vote before work.
There were 180 people already in line. I know, because the man in front of me walked the line and counted.
An older man, probably early 60s, was behind me in line with tears in his eyes. “I have never seen anything like this in my lifetime,” he said.
This is in a state that the GOP abandoned (officially; they long since have given up on Michigan) in a city that’s well over 90% Democrat, with no public transportation and the country’s worst unemployment and poverty rates. But people got up that early to come and vote.
I’m very proud of my city and I hope by day’s end, to be very proud of my country again, too." -- Janet V
Vier jaar geleden (kijk mijn blog er maar op na) opperde ik de mogelijkheid van Obama als president, en om 3:36 uur vannacht durfde ik er definitief in te geloven toen Ohio 'viel' voor Obama en zijn enorme team van verleiders, want alleen was het hem natuurlijk niet gelukt. Zojuist, net na 5 uur zwichtte ook California (zoals verwacht) en had Obama voldoende stemmen om de overwinning te claimen.
Tuesday, November 04, 2008
Hoegadet?
Hier een filmpje dat een parodie is op een legendarische bierreclame in de VS, waarin min of meer dezelfde acteurs meespeelden. Ook zonder het origineel te kennen is dit filmpje ijzersterk.
Subscribe to:
Comments (Atom)