In de Verenigde Staten bestaat al zolang ik het weet een tijdschrift dat 'The Onion' heet. Het is een krantje elke week uitkomt, gratis voor het grijpen ligt op straat, en volstaat met superieur geschreven onzin, liefst verwijzend naar de actualiteit. Satire op zijn grappigst.
Voorbeeldje van deze week -- met dank aan de kredietcrisis e.d.:
Incredible 'Business-Man' Has Salary Of 10 Regular Men
April 3, 2009 | Issue 45•14
CHICAGO — Sources in the Chicago metropolitan area confirmed Monday the existence of an extraordinary "business-man" imbued with the earning power and fiscal strength of 10 ordinary men. This invincible, superhuman associate is reportedly able to leap from assistant manager to vice president of operations in a single bound, and is believed to have a secret headquarters somewhere deep within the suburbs, where by night he assumes the identity of a mild-mannered family man. Sources claim the man draws his power from a special hand-tailored Italian suit that strikes fear into the hearts of rival equity firms everywhere. The only challenge to the business-man's dominance is reportedly his arch-nemesis, "the business-woman," whom he has kept trapped beneath a protective glass ceiling since 1973.
--
Related Articles
* America Online To Build Three Million Home Pages For The Homeless
* Product Awareness Increased With 'Advertisement'
* Seymour Hersh Uncovers New Thing Too Sad To Think About
Wednesday, April 22, 2009
Saturday, April 18, 2009
gedicht van een ander (4)
The miracle of spring
We glibly talk
of nature's laws
but do thing have
a natural cause?
Black earth turned into
yellow crocus
is undiluted
hocus-pocus.
Piet Hein
(met dank aan Mark)
Wednesday, April 15, 2009
Verschil moet er zijn
Terwijl een van de buitenlandberichten op de Volkskrant-website vermeldde dat een man een slang beet, berichtte de New York Times over een protest van ongeveer 300 vrouwen in Afghanistan. De regering daar heeft namelijk een aantal wetten aangenomen die het onder andere mogelijk maken dat een man zijn vrouw kan verkrachten, dat een vrouw zich optut of anders kleedt wanneer haar man dat wil en dat een vrouw toestemming van haar man moet hebben wanneer zij buitenshuis wil werken of wanneer zij een opleiding wil volgen.
In Nederland zijn veel vrouwen en mannen die het woord feminisme of emancipatie niet in de mond willen of durven nemen omdat ze vinden dat het besmet is met een zekere tuttigheid, met een zekere militante ondertoon.
Feit is echter dat deze strijd nog steeds in volle gang is, en wat mij betreft groot nieuws is. Er zijn nog steeds mensen die de strijd voor vrouwenrechten geen strijd voor mensenrechten willen noemen. Deze mensen nodig ik van harte uit af en toe de Times te lezen.
Vanmiddag zat ik op de trappen van het stadhuis een ijsje te eten en te luisteren naar Django Reinhardt-achtige muziek die gespeeld werd door twee gitaristen. Op een bepaald moment kwam een man naar mij toe en leunde naar mij toe. Hij kwam steeds dichterbij, tuitte zijn lippen en probeerde mij te zoenen. Ik keek hem aan. Hij had een heel donker gezicht, viel mij op. Zijn lippen waren ongeveer net zo donker als de rest van zijn huid. 'Ga weg', zei ik zacht. Hij probeerde het nogmaals. 'Oprotten', zei ik dit keer. Langzaam trok hij zich terug. Op de een of andere manier schaamde ik mij.
Ik keek achter me, waar een paar jongens in de twintig met bezorgde blik in mijn richting keken. Dit stelde me een beetje gerust. Als de man nog verder zijn (en mijn) grenzen zou zijn overgegaan, zouden ze misschien wel opgesprongen zijn en hem weggestuurd hebben of iets dergelijks. Gelukkig kon ik het zelf af.
Iedereen is het er waarschijnlijk wel mee eens dat deze man een rare gek was. Hij doet iets wat duidelijk ongeoorloofd is. Dat een man echter binnen het huwelijk seks mag hebben op elk moment dat het hem uitkomt, dat een man mag bepalen hoe zijn vrouw zich kleedt of zich al of niet opmaakt, dat een man mag bepalen of zijn vrouw buitenshuis werkt of een opleiding volgt, dat wordt binnen bepaalde kringen normaal gevonden. Die vrouwen hebben geen mannen achter zich zitten die kunnen opspringen en haar kunnen beschermen, en als ze zichzelf beschermt overtreedt ze de wetten.
In Nederland zijn veel vrouwen en mannen die het woord feminisme of emancipatie niet in de mond willen of durven nemen omdat ze vinden dat het besmet is met een zekere tuttigheid, met een zekere militante ondertoon.
Feit is echter dat deze strijd nog steeds in volle gang is, en wat mij betreft groot nieuws is. Er zijn nog steeds mensen die de strijd voor vrouwenrechten geen strijd voor mensenrechten willen noemen. Deze mensen nodig ik van harte uit af en toe de Times te lezen.
Vanmiddag zat ik op de trappen van het stadhuis een ijsje te eten en te luisteren naar Django Reinhardt-achtige muziek die gespeeld werd door twee gitaristen. Op een bepaald moment kwam een man naar mij toe en leunde naar mij toe. Hij kwam steeds dichterbij, tuitte zijn lippen en probeerde mij te zoenen. Ik keek hem aan. Hij had een heel donker gezicht, viel mij op. Zijn lippen waren ongeveer net zo donker als de rest van zijn huid. 'Ga weg', zei ik zacht. Hij probeerde het nogmaals. 'Oprotten', zei ik dit keer. Langzaam trok hij zich terug. Op de een of andere manier schaamde ik mij.
Ik keek achter me, waar een paar jongens in de twintig met bezorgde blik in mijn richting keken. Dit stelde me een beetje gerust. Als de man nog verder zijn (en mijn) grenzen zou zijn overgegaan, zouden ze misschien wel opgesprongen zijn en hem weggestuurd hebben of iets dergelijks. Gelukkig kon ik het zelf af.
Iedereen is het er waarschijnlijk wel mee eens dat deze man een rare gek was. Hij doet iets wat duidelijk ongeoorloofd is. Dat een man echter binnen het huwelijk seks mag hebben op elk moment dat het hem uitkomt, dat een man mag bepalen hoe zijn vrouw zich kleedt of zich al of niet opmaakt, dat een man mag bepalen of zijn vrouw buitenshuis werkt of een opleiding volgt, dat wordt binnen bepaalde kringen normaal gevonden. Die vrouwen hebben geen mannen achter zich zitten die kunnen opspringen en haar kunnen beschermen, en als ze zichzelf beschermt overtreedt ze de wetten.
Friday, April 10, 2009
Mmmm, ik hou!
Toen ik Googelde naar chocoladepuddinkjes in ramekins met amandelen maar zonder peer kwam ik op een site terecht die in nogal wonderlijk Nederlands gesteld was. Hoe het komt, weet ik niet, maar blijkbaar was ik op een Franse site terechtgekomen die met behulp van op het internet aanwezige vertaalprogramma's naar het Nederlands 'vertaald' was.
Mijn ex die zich professioneel met Natural Language Processing bezighoudt en dat soort spul, had me er vast meer over kunnen vertellen. Nu snap ik het niet, maar juich ik wel om de soms fantastische zinnen. Bloemlezinkje.
- Jouw schuld was niet zo'n verleidelijk recept hihihi!
- Intens gulzig!
- Hij gekraakte het oppervlak een beetje gefolterd dat het gebak hun poëzie
- Doen wat je voelt!
- Verwijder de onderkant van het zwembad
- Dit nagerecht is een echte parel om uw beste chocolade die u kauwen met vreugde als een beloning.
- Ik ben je grote tijd.
- Roer voorzichtig een kleine hoeveelheid witte meringue om de chocolade te plakken om te ontspannen en voeg vervolgens de resterende blanken zachtjes door een Maryse.
Die arme blanken in de chocoladesoufflé... Wat is taal toch mooi.
Mijn ex die zich professioneel met Natural Language Processing bezighoudt en dat soort spul, had me er vast meer over kunnen vertellen. Nu snap ik het niet, maar juich ik wel om de soms fantastische zinnen. Bloemlezinkje.
- Jouw schuld was niet zo'n verleidelijk recept hihihi!
- Intens gulzig!
- Hij gekraakte het oppervlak een beetje gefolterd dat het gebak hun poëzie
- Doen wat je voelt!
- Verwijder de onderkant van het zwembad
- Dit nagerecht is een echte parel om uw beste chocolade die u kauwen met vreugde als een beloning.
- Ik ben je grote tijd.
- Roer voorzichtig een kleine hoeveelheid witte meringue om de chocolade te plakken om te ontspannen en voeg vervolgens de resterende blanken zachtjes door een Maryse.
Die arme blanken in de chocoladesoufflé... Wat is taal toch mooi.
Zinnen op Wikipedia (12)
Uit het lemma 'Bossche bol'
De vreugde van Wikipedia: wie heeft er gelijk, en wie ongelijk? En wie kríjgt er gelijk?
Het meningsverschil begint met het opladen van een andere foto omdat de chocolade op de eerdere foto er niet 'puur' genoeg uitzag.
Een dikke maand later wordt de verbetering ongedaan gemaakt, aangezien volgens deze persoon de bollen wél omhuld zijn met melkchocolade.
Nee nee nee, zegt iemand drie maanden later, het is pure chocolade.
Al na 19 minuten wordt de veranderaar afgestraft: de tekst wordt hersteld zoals die er in november stond. Melk is de waarheid.
Waarna 13 minuten later deze hersteller zichzelf blijkbaar herstelt: puur, ja puur is toch de waarheid.
Het gevecht eindigt (voorlopig) met het opladen van weer een nieuwe foto, waarbij de Bosscher bol er weer verdacht melkchocoladeachtig uitziet. Aan de tekst wordt dit keer echter niet getornd.
De dingen des levens...
Voor mij heeft een Bossche bol er altijd uitgezien als omhuld in melkchocolade, vandaar dat ik ze liever niet eet. Maar ja, nu sinds 15 februari de Wikiwaarheid is dat er pure chocolade omheen zit, stap ik morgen natuurlijk gelijk op de trein naar Den Bosch.
"Als men de effecten van de traditionele Bossche eetwijze wil voorkomen, kan een Bossche bol het beste op zijn kop genuttigd worden, waarbij de harde chocoladelaag dienst doet als bodem zodat de bol geheel en zonder morsen kan worden opgegeten. Dit geldt des te meer bij het tot zich nemen van de "reuzenbol". Bij deze laatste zou men ook mes en vork kunnen gebruiken maar dit wordt door de liefhebber als stuitend opgevat.
De "Bossche Bol" wordt gemaakt van pure chocolade, zoals op de getoonde foto, en niet van melkchocolade (een veel voorkomend misverstand).
[...]
Anders dan zoveel traditionele gerechten is de "sjekladebol" zeer in trek bij de lokale bevolking. In overdrachtelijke zin worden plaatselijke jongedames die de lekkernij onvoldoende hebben weten te weerstaan met het object van hun onmatige begeerte aangeduid."
De vreugde van Wikipedia: wie heeft er gelijk, en wie ongelijk? En wie kríjgt er gelijk?
Het meningsverschil begint met het opladen van een andere foto omdat de chocolade op de eerdere foto er niet 'puur' genoeg uitzag.
Een dikke maand later wordt de verbetering ongedaan gemaakt, aangezien volgens deze persoon de bollen wél omhuld zijn met melkchocolade.
Nee nee nee, zegt iemand drie maanden later, het is pure chocolade.
Al na 19 minuten wordt de veranderaar afgestraft: de tekst wordt hersteld zoals die er in november stond. Melk is de waarheid.
Waarna 13 minuten later deze hersteller zichzelf blijkbaar herstelt: puur, ja puur is toch de waarheid.
Het gevecht eindigt (voorlopig) met het opladen van weer een nieuwe foto, waarbij de Bosscher bol er weer verdacht melkchocoladeachtig uitziet. Aan de tekst wordt dit keer echter niet getornd.
De dingen des levens...
Voor mij heeft een Bossche bol er altijd uitgezien als omhuld in melkchocolade, vandaar dat ik ze liever niet eet. Maar ja, nu sinds 15 februari de Wikiwaarheid is dat er pure chocolade omheen zit, stap ik morgen natuurlijk gelijk op de trein naar Den Bosch.
Een kookboek voor het ongeorganiseerde volksdeel der natie
Aanstaande maandag ga ik het paasmaal bereiden voor familieleden en vrienden. Uiteraard wil ik dat heel goed doen, en uiteraard wil ik niet stressen in mijn ongeorganiseerdheid. Ik ben derhalve op zoek gegaan naar recepten die mij a) doenlijk, b) lekker (b is natuurlijk eigenlijk a), c) organiseerbaar leken. Dat laatste echter is lastig. Als je het supermarktmaandblaadje erbij pakt met recepten voor de feestdagen, willen ze nog weleens rekening houden met voorbereidingstijd en afbereidingstijd -- geen idee of dit een woord is. De meeste recepten echter - die op het internet bijvoorbeeld - gaan er gewoon vanuit dat bij elke gang -- en lawe zeggen dat ik vijf gangen ga doen -- mijn gasteters wel even een uurtje wachten, want er staat niets niets niets bij over voor- en afbereidingstijd. Dat wordt een lange avond op die manier.
Ik zal dus moeten voorbereiden maar hoe ik dat moet doen moet ik zelf uitzoeken. En dat is lastig voor iemand als ik die notoir ongeorganiseerd is. Zijn er geen kookboeken voor mensen als ik? Kookboeken voor het ongeorganiseerde deel der natie?
Kookboeken die mij duidelijk vertellen: "DIT kun je doen in 50 minuten. Dan kun je het een dag in de koelkast laten, en dan kun je het in 10 minuten afmaken zonder een rood hoofd, zonder mislukkingen en zonder aan scheld- en gooineigingen toe te geven."
Misschien moet ik dat boek zelf gaan schrijven. Eenvoudige, doch simpele recepten zonder moeilijke woorden maar mét uitleg voor dingen die niet zo vanzelfsprekend zijn als ze blijkbaar lijken voor sommige kookboekenschrijvers.
Hollandaisesausrecept op Wikipedia: "snijd de sjalot in brunoise". Moet ik dus verder zoeken wat 'brunoise' betekent. Betekent gewoon in blokjes kleinsnijden, blijkt dan. Het wordt wel een beetje te gek wanneer je zelfs voor een uitleg op Wikipedia Wikipedia nodig hebt.
Ietsje verder in datzelfde recept: "Passeer de zo ontstane gastrique door een bolzeef in de beslagkom." Gastrique? Gastrique? Staat niet doorgelinkt op Wikipedia. Daar heeft nog niemand over geschreven. En ik kan het ze niet kwalijk nemen.
Gelukkig vond ik een site waarop veel culinaire termen worden uitgelegd. Gauw gebookmarkt.
Vanmiddag stond ik in de bibliotheek een kookboek in te kijken waarin een taart beschreven stond met een vlechtbovenkant à la de Hollandse appeltaart waar als laatste handeling beschreven stond: "doe poedersuiker op de BOVENSTE [kapitaal: mijn] reepjes." Het plaatje ernaast liet inderdaad een prachtige taart zien met alleen poedersuiker op de reepjes die stonden op 11 uur. Maar hoe? hoe? hoe? krijgt een amateur dat voor elkaar zonder rood hoofd? zonder smijtneigingen? zonder huilen?
Er is vast een simpele truc voor, maar waarom wordt die er niet bij verteld?
Overigens, voordat de schaarse lezer van dit blog nu denkt dat ik nu de wanhoop nabij ben; dat valt wel mee. In een zoektocht naar lastige kooktechnieken, vergeten groentes en culinaire termen kom je soms de mooiste, grappigste en levendigst geschreven sites tegen. Warmoes een vergeten groente... Wist jij het? Wist ik het? Nee, ik wist het niet. En dat is schandalig, jazeker.
Nog één blunder van mij, na mijn hedenavondlijke Hollandaisesaus-avontuur (de saus mislukte gruwelijk) (maar smaakte best aardig, ondanks de ei/boter-scheiding): afgelopen maandag kocht ik op het Waterlooplein een stelletje appels van een vent die vertelde dat hij ze zelf teelde in de Beemster. Ik zei in mijn onsnuggerheid: "hebt u nog een plukker nodig? Ik ben werkloos." Oh, oh, oh wat dom. Kijk, ik heb veel te leren op culinair gebied, maar dat appeltjes niet geplukt worden in het voorjaar, dat weet iedereen. Dus die man zei uiteraard dat de appels uit de vriezer kwamen en ik verbeeldde me dat hij mij aankeek op een manier die zei: zo'n dom meisje wíl ik niet eens als plukster, ook al heeft ze van die lange armen.
Ik zal dus moeten voorbereiden maar hoe ik dat moet doen moet ik zelf uitzoeken. En dat is lastig voor iemand als ik die notoir ongeorganiseerd is. Zijn er geen kookboeken voor mensen als ik? Kookboeken voor het ongeorganiseerde deel der natie?
Kookboeken die mij duidelijk vertellen: "DIT kun je doen in 50 minuten. Dan kun je het een dag in de koelkast laten, en dan kun je het in 10 minuten afmaken zonder een rood hoofd, zonder mislukkingen en zonder aan scheld- en gooineigingen toe te geven."
Misschien moet ik dat boek zelf gaan schrijven. Eenvoudige, doch simpele recepten zonder moeilijke woorden maar mét uitleg voor dingen die niet zo vanzelfsprekend zijn als ze blijkbaar lijken voor sommige kookboekenschrijvers.
Hollandaisesausrecept op Wikipedia: "snijd de sjalot in brunoise". Moet ik dus verder zoeken wat 'brunoise' betekent. Betekent gewoon in blokjes kleinsnijden, blijkt dan. Het wordt wel een beetje te gek wanneer je zelfs voor een uitleg op Wikipedia Wikipedia nodig hebt.
Ietsje verder in datzelfde recept: "Passeer de zo ontstane gastrique door een bolzeef in de beslagkom." Gastrique? Gastrique? Staat niet doorgelinkt op Wikipedia. Daar heeft nog niemand over geschreven. En ik kan het ze niet kwalijk nemen.
Gelukkig vond ik een site waarop veel culinaire termen worden uitgelegd. Gauw gebookmarkt.
Vanmiddag stond ik in de bibliotheek een kookboek in te kijken waarin een taart beschreven stond met een vlechtbovenkant à la de Hollandse appeltaart waar als laatste handeling beschreven stond: "doe poedersuiker op de BOVENSTE [kapitaal: mijn] reepjes." Het plaatje ernaast liet inderdaad een prachtige taart zien met alleen poedersuiker op de reepjes die stonden op 11 uur. Maar hoe? hoe? hoe? krijgt een amateur dat voor elkaar zonder rood hoofd? zonder smijtneigingen? zonder huilen?
Er is vast een simpele truc voor, maar waarom wordt die er niet bij verteld?
Overigens, voordat de schaarse lezer van dit blog nu denkt dat ik nu de wanhoop nabij ben; dat valt wel mee. In een zoektocht naar lastige kooktechnieken, vergeten groentes en culinaire termen kom je soms de mooiste, grappigste en levendigst geschreven sites tegen. Warmoes een vergeten groente... Wist jij het? Wist ik het? Nee, ik wist het niet. En dat is schandalig, jazeker.
Nog één blunder van mij, na mijn hedenavondlijke Hollandaisesaus-avontuur (de saus mislukte gruwelijk) (maar smaakte best aardig, ondanks de ei/boter-scheiding): afgelopen maandag kocht ik op het Waterlooplein een stelletje appels van een vent die vertelde dat hij ze zelf teelde in de Beemster. Ik zei in mijn onsnuggerheid: "hebt u nog een plukker nodig? Ik ben werkloos." Oh, oh, oh wat dom. Kijk, ik heb veel te leren op culinair gebied, maar dat appeltjes niet geplukt worden in het voorjaar, dat weet iedereen. Dus die man zei uiteraard dat de appels uit de vriezer kwamen en ik verbeeldde me dat hij mij aankeek op een manier die zei: zo'n dom meisje wíl ik niet eens als plukster, ook al heeft ze van die lange armen.
Subscribe to:
Comments (Atom)