Na ons IKEA-avontuur zaten Jeroen, Nina en ik wat na te praten. Het gesprek kwam op glas-in-lood en het effect van kleuren. Ik begon over het effect dat sommige mensen kennen bij bijvoorbeeld letters: dat ze daar kleuren bij zien, en dat dat een heel individueel verschijnsel is omdat iemand die dat ook heeft, heel andere kleuren erbij kan zien. Nina zei tamelijk nonchalant: dat heb ik ook!
Zij vertelde het met de weekdagen en met cijfers te hebben. Routineus somde ze op welke kleuren ze bij welke dagen en cijfers zag. Ik heb het niet onthouden, alleen dat zaterdag zandgeel was en zondag rood. Ik merkte op dat ze dus een agenda voor zichzelf zou kunnen maken zonder de letters van de dagen van de week maar alleen de kleuren ervan. En dat ze zou kunnen optellen en aftrekken met kleurtjes. Maar niet elke kleur is vertegenwoordigd in het spectrum van weekdagen en cijfers. In principe zou dus bijvoorbeeld (ik zeg maar wat) een 2 blauw kunnen zijn en een 3 rood. Als dinsdag dan paars is, is 2 plus 3 dinsdag. (Overigens ervaart Nina paars bij noch de weekdagen, noch de cijfers.) Samengestelde cijfers, bijvoorbeeld 23 bestaat simpelweg uit de kleuren 2 en 3. Het is niet zo dat 23 een heel eigen kleur heeft.
Meer informatie over dit verschijnsel is te vinden op synesthesie.nl Op die site wordt ook verteld dat synestheseten vaak helemaal niet door hebben dat de meerderheid helemaal geen kleuren ervaart. Voor henzelf is het de gewoonste zaak van de wereld, en dat komt overeen met Nina's nonchalance toen ze vertelde synesthetische ervaringen te hebben. Zoals je op de synesthesie-site kunt lezen is het een tamelijk constante ervaring: Als twee rood is als je jong bent, zal het dat ook zijn als je oud bent. Synesthesie komt in verschillende vormen voor: sommige mensen zien kleuren bij smaken, anderen zien kleuren bij muziek, anderen zien kleuren bij elke aparte letter en de kleur van woorden wordt dan vaak bepaald door de meest dominante letter. Ook kun je zien dat de klank van een woord soms terugkomt in de klank van de kleur. Ik vraag me af of Nina's zandgeel bij zaterdag ook in die lijn ligt.
Saturday, August 14, 2004
Friday, August 06, 2004
Ik Benidorm
In navolging van de campagne van de stad Amsterdam die zichzelf bij Engelssprekenden gaat promoten met de leus: I Amsterdam, wil ik op deze plaats graag voorstellen de stad Benidorm te promoten met de Nederlandstalige leus:
Uiteraard zie ik ook een campagnezonnige toekomst voor plaatsen als Bennebroek, Bennekom, Beneden Merwede, Bengkulu, Benkovac en Benin (bij deze laatste kunnen ze zelfs overwegen de leus uit te breiden tot 'Ik Ben in Benin'!).
Ik BenidormNu nog een stuk of wat T-shirts ervan drukken en klaar ben ik.
Uiteraard zie ik ook een campagnezonnige toekomst voor plaatsen als Bennebroek, Bennekom, Beneden Merwede, Bengkulu, Benkovac en Benin (bij deze laatste kunnen ze zelfs overwegen de leus uit te breiden tot 'Ik Ben in Benin'!).
Thursday, August 05, 2004
retorica die werkt
Dat is natuurlijk een pleonasme, zo'n titel. Iets heet ook pas retorica als het werkt natuurlijk.
Deze titel verwijst naar een toespraak van een senator uit Illinois, Barack Obama, die hij vorige week hield op de Democratische conventie in Boston, heel origineel de 'Boston D-Party' genoemd. Het stadion waar het gebeuren plaatsvond, scheen volgens de krant op z'n kop te staan door zijn toespraak. Obama was de grote held. Ik werd benieuwd naar zulk een redenaarstalent en in de afkoelende uren gisteravond, zocht ik zijn toespraak op en vond het. Op het internet uiteraard, medium der media.
En inderdaad, tranen gingen mij in de ogen staan. Wat een woordkeuze, wat een plaatsing van argumenten en herinneringen. Hij wist uitgekauwde termen als nieuw in mijn oren te doen klinken en als bij zovelen ging door mij de gedachte: staat hier een volgende president? En ook: als deze toespraak zou worden uitgezonden op alle tv-zenders in de VSA, zou dan niet iedereen stemmen voor de Democraten? Naïeve gedachten, ach, wellicht. Maar ook hoopvolle gedachten. En 'hoop' was het centrale thema van deze strak geregisseerde democratische conventie, dus dat komt dan weer mooi uit.
En nu ga ik naar buiten naar het park op de hoek. Ik neem een boek mee en druiven die me maar 99 cent kostten en wellicht een biertje en ik ga zitten en ik sta pas op als het donker wordt of als ik echte honger krijg of zoiets.
Deze titel verwijst naar een toespraak van een senator uit Illinois, Barack Obama, die hij vorige week hield op de Democratische conventie in Boston, heel origineel de 'Boston D-Party' genoemd. Het stadion waar het gebeuren plaatsvond, scheen volgens de krant op z'n kop te staan door zijn toespraak. Obama was de grote held. Ik werd benieuwd naar zulk een redenaarstalent en in de afkoelende uren gisteravond, zocht ik zijn toespraak op en vond het. Op het internet uiteraard, medium der media.
En inderdaad, tranen gingen mij in de ogen staan. Wat een woordkeuze, wat een plaatsing van argumenten en herinneringen. Hij wist uitgekauwde termen als nieuw in mijn oren te doen klinken en als bij zovelen ging door mij de gedachte: staat hier een volgende president? En ook: als deze toespraak zou worden uitgezonden op alle tv-zenders in de VSA, zou dan niet iedereen stemmen voor de Democraten? Naïeve gedachten, ach, wellicht. Maar ook hoopvolle gedachten. En 'hoop' was het centrale thema van deze strak geregisseerde democratische conventie, dus dat komt dan weer mooi uit.
En nu ga ik naar buiten naar het park op de hoek. Ik neem een boek mee en druiven die me maar 99 cent kostten en wellicht een biertje en ik ga zitten en ik sta pas op als het donker wordt of als ik echte honger krijg of zoiets.
Wednesday, August 04, 2004
Subscribe to:
Comments (Atom)