zweterige zaterdag

De ellende kon ik er gister niet uitzingen want koor ging onverwacht niet door. Maar het is alsnog een heel leuke avond geworden omdat ik bij Iris gegeten heb. Chili con Karma, goed voor de darma. God, wat een flauwe woordspeling. Maar bedenk: opgestaan om even over zessen, gewerkt tot net. Zit hier nog zweterig achter de schrijfbuis - in mijn flauwiteiten openbaart zich mijn zatermiddagzachtmoedigheid. Ik bedoel natuurlijk moeheid. Maar ik vind het wel een stunt mijzelf zachtmoedig te noemen - ik geloof niet dat er iemand is die dat met mij eens is.
Nu ga ik douchen. Over 5 kwartier ga ik weer twee uur werken. In het museum.

eindejaarsdagje

Het visiteren van het eindejaarsdagje was een sof. Had ik niet moeten doen.
Ik voelde me alleen maar diep ongelukkig en waarschijnlijk straalde ik dat ook een beetje uit, want niemand vroeg of ik nu ook al klaar was met de opleiding. Ik heb welgeteld tegen één persoon gezegd dat ik gestopt ben.
Dirk kreeg een prachtige bijbellezing en alle lofuitingen van de wereld toegesproken door Pieter. God, wat zou ik dat eens graag meemaken.
Maar ik mocht het doen met een obligaat 'jammer' van een docent die had gehoord dat ik gestopt was. Alsof hij me terug wil. Ik weet trouwens niet wat ik in zijn plaats gezegd zou hebben hoor. Het is niet dat ik het obligate altijd onnodig vind.
Toen ik alleen maar wilde huilen, heb ik besloten te vertrekken.
Heb één biertje door m'n keel gekregen.
Het was moeilijk.

studie-oriëntatie

Langsgegaan bij verschillende studies die me interesseren.
Spaans - schematisch foldertje van gekregen.
Theaterwetenschappen - moet ik studieleider over bellen, aangezien ik een studie heb gedaan die daar aan gelinkt is.
Journalistiek - leuk, goed geschreven foldertje waar ik helemaal enthousiast van werd. Er wordt in geschreven dat het een positief ding is voor een journalistiek-student om kritisch, onafhankelijk en zelfs eigenwijs te zijn! Klinkt perfect voor een halsstarrige stijfkop als ik.
Het is hoogstwaarschijnlijk een slecht idee om gelijk iets anders te gaan studeren, maar op dit moment journalistiek zou niet eens kunnen, want de selectie is al voorbij. Was in mei.
Pffff. Gelukkig is de hemel blauw op dit moment. Een enkel wolkje als een schilderij drijft voorbij. De beroemde Nederlandse luchten - en precies boven mijn raam!
Als het zo blijft, kan het alleen maar goed komen.
Een verdwaalde hommel zoekt een bloem.
De regendruppels op mijn raam proberen te verdampen.
In de dakgoot drijft een populierenblaadje. (Een paar weken geleden, toen ik 's ochtends vroeg naar het stadion fietste om de post te doen, besloten de populieren op de Herculeslaan hun zaadpluis los te laten. Centimeters hoog lag het op de straten. Het was, werkelijk waar, alsof het gesneeuwd had. En sneeuwen deed het nog steeds; ik moest mijn ogen half dichtknijpen ter bescherming.) Populieren zijn niet mijn lievelingsbomen - ik vind ze net iets te dofdonkergroen. Maar zo'n enkel blaadje mag ik wel lijden.

wonderlijke woorden (1): gelittekend

Alvast de titel maar genummerd, want ik voorzie nu al dat er meer woorden gaan komen.
Vanavond op Studio Sport, Jack van Gelder tegen Dick Advocaat:

"Ben je gelittekend door de afgelopen dagen?"

'Gelittekend'. Van de Engelsen en Amerikanen kennen we dat gebruik goed, om van zelfstandig naamwoorden werkwoorden te maken. Hier zorgt zoiets meer voor verbaasd flapperende oren. Gelittekend, nee, mooi vind ik het niet. Ik vind het niet meer toevoegen dan te zeggen: ben je getekend door de afgelopen dagen. Immers ook overdrachtelijk, en duidelijk genoeg.
Overigens was 'gelittekend' acht keer te vinden via Google. Twee keer stond het tussen aanhalingstekens en twee keer stond het in een soort gedicht.
Ik weet trouwens niet meer wat Advocaat antwoordde op Van Gelders vraag. Beter voor Van Gelder is misschien zich te beperken tot sport dan zich te wagen op het vage terrein van de psychologie.

einde van de opleiding-gesprek

Vandaag gehad. Om even over vijven vanmiddag.
"Ben je zenuwachtig?" vroeg Hubert, m'n mentor.
"Nee, valt wel mee. De voortgang is nu niet in gevaar," antwoordde ik met ironie.
"Ben je enigszins opgelucht?" vroeg Jurrie, de studieleider.
"Ja, best wel."
Jurrie begon ook over het gevoel van falen. Ze leken allebei goed aan te voelen wat er door me heen gaat de afgelopen weken. Dat was fijn en geruststellend.
Ze spoorden me aan vooral door te gaan met schrijven, omdat de teksten die ik schrijf goed zijn. Jurrie zei zelfs dat m'n teksten een mooie toevoeging aan het Nederlands toneelbestel zouden zijn (of zoiets). Werkelijk vleiend.
Voor de rest was het tamelijk lauw. Misschien omdat ik al twee dagen hoofdpijn heb en daardoor niet al te fit was. Het is een raar einde van zo'n lange HKU-carrière.
Ze vroegen nog of ik vrijdag kom bij het eindejaarsdagje. Ik zei van niet, omdat ik het zo confronterend vind om tegen heel veel mensen te moeten zeggen dat ik gestopt ben.
Maar bij nader inzien: dan heb ik het ook maar gehad. Hoe meer mensen in ene, hoe beter.
Dus nu ga ik mijn onbelangrijk afspraakje voor vrijdagmiddag drie uur afzeggen en naar het afscheidsdagje. En als het klote is, dan kan ik het er altijd uitzingen 's avonds, bij koor.

hospita's en gedichtjes

Als ik tegen mensen zeg dat ik een kamer heb bij een hospita, reageert men bijna altijd negatief: 'mag je dan wel vrienden meenemen en loert ze de hele tijd uit het raam?'
Mijn eeuwige antwoord is dat ze heel aardig is, dat ze bezoek toestaat, me met rust laat en dat ik het goed met haar kan vinden. Ik mag zelfs op haar piano spelen. Als ik het zo om mij heen hoor, heb ik zo ongeveer het meeste geluk van alle kamer-bij-hospita-bewoners van Nederland.
Op de middelbare school kregen we ooit een gedicht te lezen over een hospita, in nep-Hongaars. Het gedicht heet 'Hosz pita' en is van J.M.W. Scheltema.
Iemand die ik ken via het koor waar ik in zing, begon afgelopen zaterdag hartstochtelijk Piet Paaltjens te citeren. De beroemde Rika die gezeten waart in een sneltrein kwam voorbij, de zelfmoordenaar in het bos, en het plasje op de stoep. De dag erop liep ik op de boekenmarkt langs de Amstel en daar was Paaltjens' beroemde dichtbundeltje 'Snikken en Grimlachjes' te koop. Gekocht natuurlijk.
Nummer XLIX is van de natte stoep en gaat zo:

Wel menigmaal zei de melkboer
Des morgens tot haar meid:
"De stoep is weer nat." Och hij wist niet,
Dat er 's nachts op die stoep was geschreid

Nu, dat hij en de meid niet wisten,
Dat was minder; - maar dat zij
Er hoegenaamd niets van vermoedde,
Dat was wel hard voor mij.

Het was sowieso een geslaagde boekenmarkt voor mij en M. Ook 'Het refrein is Hein' gevonden van Bert Keizer; een boek waar ik al heel lang naar op zoek was. Van M. kreeg ik 'Narziss en Goldmund' cadeau. Lief van d'r, én optimistisch, want ze weet dat ik niet zo rap ben met het lezen van romans. Verder nog 'Het Geminachte Kind' van Kuijer (allang gelezen maar ik koop het regelmatig en deel het dan uit, als een soort van toegewijde zendeling, aan vrienden en kennissen) en Erasmus' 'Lof der Zotheid' in een mooie uitgave gekocht.
Een rugtas met goeie boeken is nooit te zwaar.
Na de boekenmarkt naar een feestje gegaan in een geweldig huis. Ik wist niet dat originele ontwerpen mij zo konden ontroeren. Die kleuren, die trap, die badkamer; dat huis is een feestje op zichzelf. Te bedenken dat ik vorig jaar op dat huis had kunnen passen en geweigerd heb omdat ik allergisch ben voor katten!

the important body

[translation from: het vege lijf]
In Saoudi Arabia another American was killed. It's all recorded on tape. Videotape I should say. Bush didn't buy the demands of the kidnappers (to let free all members of Al Qaeda out of prison). He said something like: we won't let intimidate ourselves by a bunch of extremistic criminals.
Suddenly I understood why you can always find bodyguards around him. Could you permit yourself this attitude as a president if you yourself would be hold hostage by those people? Let's say the US-president were to be kidnapped, would the vice-president then accept the demands? I mean we are speaking about the president; the most important person of the world as you can hear so often.
Maybe that's why they have these bodyguards: it's to avoid this dilemma that would be too hot to handle...

By the way, I think the existence of body guards is a curious phenomenon. They literally protect with their bodies the body of an important figure. A bodyguard says: if they shoot, I throw my body in front of yours. What he actually says with that is that his life is worth less then that of the person he is supposed to be protecting.
Or shouldn't I see it like that? Should I see bodyguards as a policy of deterrence that's really working?
As if you can't riddle a body of a bodyguard with bullets. As if you could stop someone who would really want to kill...

In The Netherlands the secretary of alien affairs (I hope this is a good translation - because to me it sounds to me as a person who handles things like ET) was smirched with ketchup by two activists. The secretary has reported it to the police. Ofcourse.
The two activists will get a fine, maybe they will be sent to prison. I think it will be the last, because I suppose the two will refuse to pay the fine, 'out of principal.' When you give money you are a coward. When you go to prison you are the hero in your extremist-left wing group. Than you are cool. But you know what's really cool? Sabotaging the doors of the deportation centers with your own body. Trespassing the grounds of air base Volkel to ask attention for the nuclear weapons that are stored there - that is cool, that is having guts, that is having principals.

het vege lijf

In Saoedi-Arabië is weer een Amerikaan gedood. Onthoofd ditmaal, het schijnt op band te staan. Videoband welteverstaan. Bush is niet ingegaan op de eisen van de ontvoerders (alle leden van Al Kaida vrij uit de gevangenis). Hij zei: we laten ons niet intimideren door zo'n stelletje extremistische schurken.
Opeens begreep ik waarom er altijd zo veel lijfwachten om hem heenlopen. Want kun je je die hardheid ook veroorloven als je zélf in handen komt van die extremistische schurken? Stel, de president van de VSA werd ontvoerd. Zou de interim-president dan ingaan op de eisen? Want het is mooi wel de president om wie het dan gaat. De 'belangrijkste persoon van de wereld' zoals je vaak hoort zeggen.
Wellicht daarom zie je die lijfwachten om Bush: dat dilemma is simpelweg te lastig om het ooit te moeten aangaan.

Lijfwachten - dat vind ik trouwens een wonderlijk verschijnsel. Die beschermen met hun lijf het lijf van een belangrijke figuur. Zo'n lijfwacht zegt: als men schiet, dan werp ik mijn lijf voor het jouwe (of voor het uwe, want het is een belangrijk figuur). Zo'n lijfwacht zegt daarmee dus eigenlijk dat zijn eigen leven hem minder waard is dan het leven dat hij beschermt. Of moet ik dat zo niet zien? Moet ik lijfwachten zien als een werkelijk werkend afschrikmiddel? Alsof je zo'n klerenkast niet kunt doorboren met je kogels. Alsof iemand die het echt wil zich laat tegenhouden...

In Nederland wordt een minister met ketchup besmeurd door twee actievoersters. De minister heeft aangifte gedaan. En terecht. De twee zullen misschien een geldstraf, misschien een gevangenisstraf krijgen. Het zal het laatste wel worden, want een boete betalen wordt natuurlijk 'principieel' geweigerd. Geld geven is laf. In de gevangenis zitten is stoer. Dan ben je de held onder links-extremistische Nederlanders.
Maar weet je wat pas stoer is? Met je lijf de deuren tegenhouden van de uitzetcentra. Bij vliegbasis Volkel naar binnen lopen om aandacht te vragen voor de kernwapens die daar opgeslagen liggen - dát is actie, dát is lef, dát is principe.

postbode tegen donkere luchten

Bestaat er nog niet zo'n schilderij? Zou wel wat zijn voor Michael Sowa, die schilder wiens schilderijen ook te zien zijn in Amélie. Zwoegende postbode in weer en wind, bijna weggeblazen bij de hoge studentenflats in Utrecht Zuidoost.
Ik vervloekte mijzelf; godverdomme, duizenden studenten om me heen die heus niet allemaal genialer zijn dan jezelf, maar jij moet zo nodig stoppen met je opleiding en je tijd verdoen met dit minimumloonbaantje-met-tijdelijk-contract-en-gebruik-makend-van-eigen-fiets-waardoor-die-slijt-en-je-een-nieuwe-weer-moet-kopen-en-je-kunt-concluderen-dat-al-het-geld-dat-je-verdiende-opgaat-aan-het-hoognodige-en-er-weer-geen-geld-is-voor-vakantie. Bijv. naar Juan-les-Pins, waar M. woont, of Padova waar F. woont. En het ligt nog op één lijn op de kaart ook, zag ik van de week, loerend als altijd in mijn atlas. Voor iemand dat gaat checken: ongeveer dan. Maar dat zou een mooi tochtje zijn, door de Ligurische Alpen en de Po-vlakte, hoewel ook anderen daar anders over denken waarschijnlijk (link).
Maar goed, vanavond ga ik dan wel squashen à raison de 10 euro voor drie kwartier.
Maar ah, de voldoening achteraf!! En wat smaakt het bier goed!! En wat straalt de douche lekker!!

wat nu?

Dus dit is mijn eertse blog... en mijn eerste spelfout.
Opgezet om bij te houden hoe mijn leven eruit gaat zien nu ik diplomaloos van school af ben.
Eigenlijk wilde ik mijn blog 'wat nu' noemen maar iemand anders is blijkbaar in eenzelfde positie geweest als ik.
Wat nu? That's the question. En vanaf heden zal het elke dag wat nu zijn.
Eerst even erkenning voor wie erkenning behoeft: deze blog ben ik begonnen door een tip van Laurel Snyder, schrijfster in de VSA.
'Brood en rozen' is gestolen van de Loesje-tekst 'geef mij brood en rozen'. Een tikkie gebiedende wijzerig, maar o zo mooi. Mocht ik ooit doodgaan, wat ik hoogmoedig durf te betwijfelen, dan gaat dat op mijn grafschrift staan.
De kunst is natuurlijk een originele titel te hebben van je blog. 'Wat nu' had ik wel kunnen weten, dat die al vergeven was. Bij brood en rozen was ik skeptischer. Maar toch, ruim tweehonderd websteks met die naam, waaronder veel socialistische vrouwvriendelijke.
Morgen meer. Nu ga ik ER kijken.