einde van de opleiding-gesprek

Vandaag gehad. Om even over vijven vanmiddag.
"Ben je zenuwachtig?" vroeg Hubert, m'n mentor.
"Nee, valt wel mee. De voortgang is nu niet in gevaar," antwoordde ik met ironie.
"Ben je enigszins opgelucht?" vroeg Jurrie, de studieleider.
"Ja, best wel."
Jurrie begon ook over het gevoel van falen. Ze leken allebei goed aan te voelen wat er door me heen gaat de afgelopen weken. Dat was fijn en geruststellend.
Ze spoorden me aan vooral door te gaan met schrijven, omdat de teksten die ik schrijf goed zijn. Jurrie zei zelfs dat m'n teksten een mooie toevoeging aan het Nederlands toneelbestel zouden zijn (of zoiets). Werkelijk vleiend.
Voor de rest was het tamelijk lauw. Misschien omdat ik al twee dagen hoofdpijn heb en daardoor niet al te fit was. Het is een raar einde van zo'n lange HKU-carrière.
Ze vroegen nog of ik vrijdag kom bij het eindejaarsdagje. Ik zei van niet, omdat ik het zo confronterend vind om tegen heel veel mensen te moeten zeggen dat ik gestopt ben.
Maar bij nader inzien: dan heb ik het ook maar gehad. Hoe meer mensen in ene, hoe beter.
Dus nu ga ik mijn onbelangrijk afspraakje voor vrijdagmiddag drie uur afzeggen en naar het afscheidsdagje. En als het klote is, dan kan ik het er altijd uitzingen 's avonds, bij koor.