Take Five fluiten en als vrolijk beschouwd worden

Ik floot 'Take Five' op de trap van het Cervantes-instituut. Miriam, een klasgenote die voor me de trap afliep, keek achterom en zei: 'jij bent altijd zo vrolijk!' Het was geen verwijt. Ik vond het leuk om te horen en op die manier bevestigde ik haar mening natuurlijk. Ingeborg, die naast haar liep, bevestigde het in ieder geval.
Maar is het zo? Ben ik altijd vrolijk? Ik dacht het nieieiet.
Het is wel een toestand die ik graag zie bij mensen, een werkelijk blije levensinstelling. Niet in de zin van naïef blij met alles zijn. Maar een soort opgewektheid, die ik me herinner van Lidy, van Mandela of van Dalai Lama nr. 14. Of leg ik de lat nu wel erg hoog?

De boeddha: there is no way to happiness, happiness is the way.

Pfffff, blijheid als levensopdracht maakt het gelijk zo zwaar.
Ik heb Take Five trouwens nooit als een vrolijk liedje beschouwd. Evenmin als een triest liedje.
Take Five was mijn eerste kennismaking met muziek in vijfkwartsmaat. Daarvoor had ik zelf geprobeerd liedjes te verzinnen die vijf tellen duurden per maat. Toen wist ik nog niet dat dat ook echt bestond. Ik was er heel trots op dat ik het min of meer zelf had uitgevonden.