¡Eindelijk, eindelijk heb ik dan gewonnen! van Pieter, mijn squashmaatje sinds enige maanden. Hij won steeds en in het begin vond ik dat nog prima - des te meer uitdaging - maar na verloop van tijd begon het me de keel uit te hangen. Vooral de vorige keer toen ik er een aantal keren heel dicht bij zat.
Eergister was het dan eindelijk zo ver: door goed geconcentreerd te blijven, de tijd te nemen voor de opslagen en me niet te laten teleurstellen door Pieters toch wel loeiharde opslagen, sterker: die zelfs koudbloedig te retourneren, won ik de eerste set met 11-9! De tweede set werd ik als gebruikelijk weer helemaal ingemaakt. De derde set won Pieter nipt met 11-9.
Ik kreeg de smaak te pakken en vandaag heb ik alleen gespeeld met als tegenstander een muur. Of drie eigenlijk. Als mijn rechterarm moe werd, vatte ik het racket met mijn linkerhand. Want als er één ding is dat ik stoer vind, dan is het wel tweehandigheid.
Morgen wil ik weer.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment