gekwetstheid is een keuze

Waarom keert mijn maaginhoud om - en dat is niet omdat ik de afgelopen vier dagen ziek thuis ben geweest - als ik Piet Hein Donner de termen 'onnodige krenkingen' en 'onnodig kwetsen' hoor declameren? Het vragenuurtje zal wel nooit zo vermakelijk worden als dat vanuit London, maar gediscussieerd werd er wel en op het vlak van ergernis was het vermaak groot zat. Ergernis niet alleen in mijn kamer, maar ook in De Kamer. Het merendeel zat zich op te vreten om Donners twijfelachtige timing nu hij juist deze week weer pleit voor het aan banden leggen van het 'onnodig krenken' van geloofsovertuigingen. Het enige goeie dat je ervan kan zeggen is dat de meesten sinds de moord op Theo van Gogh op scherp staan en zich niet in de luren zullen laten leggen door een hooggeplaatste jurist.
Er kwam een vuile gedachte in me op: 'Donner zegt dit om stemmen te trekken.' Maar ik vind het wel typisch dat hij hier juist op het CDA-congres mee kwam van de week. Waar de achterban tevreden gesteld moet worden. De achterban die zich wellicht snel gekwetst voelt. Ben ik dan de enige die al jaren de zin 'gekwetstheid is een keuze' in het vaandel voert? Nee toch? Trouwens, het is mijn zin niet. Het was die van Lidy. Lidy, die zich als katholieke niet 'christen' mocht noemen door bepaalde mensen die zichzelf uiteraard wél 'christen' mochten noemen.
Het is het gebruik van het woordje 'onnodig' dat me het meest verwart. Dat mensen zich gekwetst kunnen voelen, à la, maar wie bepaalt of die gekwetstheid al of niet 'onnodig' is? Hoe zit het dan met trots? Met mensen die zich (kwetsende) uitspraken aantrekken en hun opstelling wijzigen, maar dat niet zo snel hardop zullen zeggen? Hoe zit het met tijd? Met meningen die wijzigen maar een beetje tijd nodig hebben? Daar was soms misschien gekwetstheid voor nodig. - of bagatelliseer ik de gekwetstheid nu?
Zou Donner trouwens de enige CDA'er zijn die het heeft over 'homofilie' in plaats van 'homoseksualiteit'? Andermaal draaide mijn maag zich een slag in het rond.
En wat is die Wouter Bos een pedante eikel (en god, wat ben ik blij dat ik dat mag zeggen zonder repercussies).