Het was zo'n dag dat ik me wat contactgestoord voelde. Ik had de hele dag binnen gezeten en toen ik eindelijk naar buiten ging, het was al donker, was het om iets te eten. Met mijn handen in mijn zakken liep ik door een uitbundige stad. Mijn lievelingssnackbar was dicht, en dus liep ik naar de op-een-na-beste snackbar.
In de Voorstraat kwam een lange, er chaotisch uitziende, waarschijnlijk dakloze man mij tegemoet en hield me de weg tegen. Ik stond stil: 'Mag ik er even langs,' vroeg ik vriendelijk maar koel. Hij bleef me aanstaren maar stapte opzij. Terwijl ik verder liep, bedacht ik me dat hij de eerste persoon was die dag die mij blijkbaar zag staan. De eerste persoon tegen wie ik wat zei. Het was een enge man, maar ik was 'm ook dankbaar dat ie me had zien staan.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment