Zonnig Prestatyn

Op mijn onverwacht reisje naar Dublin afgelopen zomer, kwam de trein ook langs het kustplaatsje Prestatyn in Wales, dat ik kende van een gedicht van Philip Larkin, dat wij ooit lazen in vertaling op de middelbare school. Hoewel ik door de treinomroeper ontdekte dat Prestatyn min of meer wordt uitgesproken als prustáten, lazen wij het meen ik als Préstatijn, wat natuurlijk raar rijmt op satíjn.

Come To Sunny Prestatyn
Laughed the girl on the poster,
Kneeling up on the sand
In tautened white satin.
Behind her, a hunk of coast, a
Hotel with palms
Seemed to expand from her thighs and
Spread breast-lifting arms.

She was slapped up one day in March.
A couple of weeks, and her face
Was snaggle-toothed and boss-eyed;
Huge tits and a fissured crotch
Were scored well in, and the space
Between her legs held scrawls
That set her fairly astride
A tuberous cock and balls

Autographed Titch Thomas, while
Someone had used a knife
Or something to stab right through
The moustached lips of her smile.
She was too good for this life.
Very soon, a great transverse tear
Left only a hand and some blue.
Now Fight Cancer is there.

Overigens, het miezerde in zonnig Prestatyn.