Port-Cros, avond
Zee heeft in het niets een puimsteenhoop
gevonden om in en uit te gaan, een v,
een haventje. Scheepjes poseren
bij hoog en bij laag.
In het café speelt een gitaar
een halfuur lang drie blauwe akkoorden.
Zo hangt melancholie over de wereld
omdat die eigenlijk veel te mooi is.
Zo delen telefoondraden afstand uit.
Telefoonsnaren. Daarover gaat de strijkstok
van de tijd. Er is overal meer ginder
dan hier, zingt hij.
Herman de Coninck
No comments:
Post a Comment