Zee heeft in het niets een puimsteenhoop gevonden om in en uit te gaan, een v, een haventje. Scheepjes poseren bij hoog en bij laag. In het café speelt een gitaar een halfuur lang drie blauwe akkoorden. Zo hangt melancholie over de wereld omdat die eigenlijk veel te mooi is. Zo delen telefoondraden afstand uit. Telefoonsnaren. Daarover gaat de strijkstok van de tijd. Er is overal meer ginder dan hier, zingt hij.
Als er iemand doodgaat, dan bezie je de wereld lange tijd anders. Mensen die ver weg leken, zijn ineens dichtbij. Vreemden hebben overeenkomsten die je nooit eerder zag. Het bekijken van de wereld gaat met een vergrootglas en met distantie tegelijkertijd. Toen het uitraakte met D. had ik een beetje hetzelfde, en toen ik het afgelopen jaar moest toegeven dat ik wederom toch wel weer erg worstel met school, gingen er ook dingen veranderen. Mensen van wie ik het niet verwachtte, bleken compassievol te zijn (andersom was er ook iemand die het juist had moeten zijn, die het niet was, maar misschien moet ik die dwaasheid bij haar laten) en een nieuwe docent ging er zo heerlijk nuchter mee om, dat ik dat zelf ook een beetje werd. [een beetje.]
Toen ik vandaag een stichting belde die meditaties verzorgt, kreeg ik een man aan de lijn die volkomen begripvol was toen ik verklaarde het eigenlijk niet te kunnen betalen. Hij zei: we geven er niet echt ruchtbaarheid aan, maar er bestaat een soort steunfonds en daar kun je uiteraard een beroep op doen. Ik zei hem maar niet dat ik geen werk heb omdat ik zo worstel met school en dat ik zo worstel met school omdat ik zo worstel met mezelf. Maar ik geloof ook niet dat dat echt hoefde: er is een onverwacht en oneindig begrip bij mensen om me heen. Ik voel me een slappeling, maar ik voel me ook bevoorrecht. Gister in de bus, vroeg ik op mijn Renske-manier aan een buschauffeur waarom hij de voordeur niet opendeed toen mensen wilden instappen. Hij reageerde vijandig, zei iets als: heb je een probleem? Antwoord gaf hij niet. Een vrouw die naast mij zat, legde mij met ongelooflijk geduld uit dat het wellicht niet aardig van hem was, maar dat het ongetwijfeld aangewakkerd werd omdat ik niet neutraal vroeg waarom die deur niet openging, maar dat ik eerst zei dat het niet erg handig was. Daarmee had ik de situatie al negatief geschetst voor de chauffeur. Daarna vroeg ze, alsof ze de aandacht af wilde leiden van mijn eigen onhandigheid, wat ik ging doen, en wat ik leuk vind aan dirigeren. Alsof ik de dag weer opnieuw kon beginnen. En dat probeerde ik ook.
Als je als kind gepest wordt, is het moeilijk om de mensheid niet te gaan zien als een grote vijandige groep. De doorbraak dat iedereen een individu is, en dat ieder individu zijn (on)wijsheid heeft, is er nog elke dag. Ook dat is een voorrecht, en dan vooral dat die mensen de tijd voor me willen nemen. Deze gedachte is ook prettig: dat die vrouw dat misschien zo goed weet, omdat ze daar zelf ook tegenaan is gelopen. Dat is troostend. Ze lijkt op mij. Of ze leek op mij.
Het doet me een beetje denken aan die dag dat ik voor het eerst een bril opzette: ineens viel mij op hoeveel mensen er eigenlijk rondliepen met een bril op. Overigens is dat ook de enige keer geweest dat ik werd uitgescholden voor mijn bril omdat ik door de Amsterdamse Poort liep, mijn bril op- en afzettend om te vergelijken hoe anders dat toch was. (een aantal jaren later, toen ik contactlenzen ging dragen, kwam een klasgenootje overigens op een lumineuze woordspeling op mijn naam: 'Lenske')
Upon graduation, Felt took a position at the Federal Trade Commission but did not enjoy the work. His workload was very light. He was assigned a case to investigate whether a toilet paper brand called "Red Cross" was misleading consumers into thinking it was endorsed by the American Red Cross. Felt wrote in his memoir:
"My research, which required days of travel and hundreds of interviews, produced two definite conclusions:
1. Most people did use toilet tissue.
2. Most people did not appreciate being asked about it.
That was when I started looking for other employment."
In Nederland staat SOA voor best wel iets ergs: een seksueel overdraagbare aandoening. In de VS staat het voor nog iets veel ergers: de 'School of the Americas' Ik verwacht eigenlijk wel dat hij zal aankondigen - hopelijk snel - dat Guantánamo zal sluiten, en ik hoop tevens dat Barack Obama dat andere desastreuze instituut, dat al vele jaren langer zo rampzalig bezig is, zal laten stopzetten.
Maak de wereld SOA-vrij, want door deze SOA wordt de hele wereld verneukt.
Een paar weken geleden kreeg ik het voor elkaar om vroeg te beginnen in de winkel. Vroeg genoeg om de uitzending te zien van de Boeddhistische Omroep Stichting. De documentaire die ik zag, ging over een gevangenis in Alabama waar men begonnen was de gedetineerden een meditatie-programma aan te bieden. Op vrijwillige basis, maar... als ze eraan mee wilden doen, moesten ze het ook afmaken. Het meditatie-programma duurde tien dagen, waarbij ze 's ochtends heeel vroeg opstonden om zo'n tien uur per dag te mediteren. Nou ja, wat is mediteren, wat is bidden. De eerste drie dagen was een soort oefenperiode waarin ze zich voornamelijk moesten concentreren op hun ademhaling. De overige zeven dagen was het de bedoeling dat ze zich concentreerden op gehele lichamelijke sensaties.
Kijk, ik kan niet zien hoe die sensaties waren, maar wat ik wel kon zien was de uitwerking van deze tien dagen, en dat maakte veel indruk. Deze mannen zaten zware straffen uit, vaak levenslang, zonder uitzicht op vervroegde vrijlating. Sommigen hadden jaren doorgebracht in de dodencel. Je gaat niet zomaar misdaden plegen; je komt uit een gebroken familie, je krijgt geen grenzen gesteld, je verkeert in armoede, er is niets om terug op te vallen. Ineens krégen die mannen iets om op terug te vallen. Ze hadden tien dagen in volstrekte stilte doorgebracht, in zichzelf kijkend en observerend. Voor sommigen was dit voor het eerst dat ze stilte überhaupt ervoeren – en dan was dit nog relatieve stilte, als je de verhalen mag geloven. Voor de mensen die de meditatie leidden, was het de onrustigste meditatieperiode die ze ooit meegemaakt hadden. Ze konden ineens terugvallen op hun eigen kracht, hun liefde, hun levensdoelen. Ze hoefden zich niet meer te verlaten op stoerdoenerij, machtsvertoon of lawaai. Echt waar, ik heb het zelf gezien. Zelf gezien. Dit was niet gespeeld. Deze mannen waren emotioneel naakt. Ze hadden geen maskers op. Sommige gevangenbewaarders wilden het niet geloven, die waren cynisch geworden. Ik meen dat hun wel gevraagd werd dan zélf zo'n cursus te doen, maar daar wilden ze niet aan.
Ik vond het een geweldig initiatief. Een aantal gevangenispastors waren er niet zo stuk van. Die zagen het als concurrentie. Een paar jaar mocht de meditatietechniek niet beoefend worden. Tot er een nieuwe staf aantreedde in de gevangenis, die het weer aandurfde. De twee mannen die de 10-daagse hadden geleid (waaronder een Australiër, die uiteraard Bruce heette) kwamen na jaren weer terug in de gevangenis en werden door de groep, met wie ze destijds die tien dagen in een provisorisch verbouwde gymzaal hadden doorgebracht, ingeleid als oude vrienden, als familie, als iets dat heel dierbaar was.
Eind december ga ik zelf de cursus doen. Ik ben eerlijk gezegd doodsbang. Ga ik het koud hebben? Zal ik me irriteren, en zal dat dan overgaan, of pas na tien dagen lijden? Zal ik het vegetarische eten wel lusten? Zal ik niet enorm gaan trillen van 10 uur per dag stilzitten, zonder geluid te maken? Zal ik niet enorm veel vragen hebben, maar ze niet durven stellen, en die uren vervolgens doorbrengen met mezelf uitschelden? Zal ik slapen? Zal ik opstaan en vervolgens half slapend niet kunnen mediteren? Mediteren? Wat is dat eigenlijk? Waar ben ik aan begonnen?
In 2002 probeerde een jonge man in New Jersey, Cory Booker, de nieuwe burgemeester te worden van Newark, een stad ongeveer even groot als Utrecht. Waar Utrecht echter relatief welvarend is met een groot percentage hoogopgeleiden en een prima werkende infrastructuur, daar is Newark flink achtergebleven. Een flink deel van de bewoners is ronduit arm, en er was dan ook veel werk te verzetten voor een nieuwe burgemeester.
Newark hád echter al een burgemeester, Sharpe James. Net als Booker een Democraat, maar veel ouder dan hij, en al zo'n 16 jaar burgemeester. James was dus populair, maar de documentaire liet duidelijk zien hoe verbazend dat eigenlijk was. Sharpe James nam het namelijk niet altijd zo nauw met de ethiek. Hij betaalde zichzelf bijvoorbeeld beter dan netjes genoemd kan worden, namelijk met een bedrag dat nog hoger was dan van welke gouverneur in de VS dan ook. Hij had te nauwe banden met projectontwikkelaars. Enkele van zijn vertrouwelingen waren veroordeed voor fraude.
James wist zichzelf echter goed te verkopen. Hij kwam uit het volk voort, en bleef dat ook. Die Cory Booker, dat was maar een 'nep-zwarte' (Booker en hij waren allebei African-American) met zijn veels te hoge opleiding. Die Booker, die verraadde zijn ras maar. Ik weet nu even niet meer of hij dat nu zelf zo zei, maar hij ontmoedigde het in ieder geval volstrekt niet als zijn aanhangers dat riepen. Alles mocht voor zijn herverkiezing. Alles.
Sharpe James won, en Cory Booker won vier jaar later. Booker was net als Obama een soort 'community organizer', maar waar Obama van zichzelf pleegt te zeggen dat hij niet veel successen boekte, zo deed Booker dat wel. Hij was op alle mogelijke manieren bezig de mensen op te heffen. Toch verloor hij. De documentaire Street Fight laat op schokkende manier zien hoe dit proces verliep.
Overigens werd Sharpe James afgelopen zomer eindelijk veroordeeld voor fraude. Hij zit voor 27 maanden in de gevangenis.
New Jersey heeft nog wel meer steden die het amper nog aan kunnen: Trenton en Camden bijvoorbeeld. In Camden werkt een actieve (activistische) priester van Ierse komaf, Michael Doyle, over wie onlangs ook een film is gemaakt. Deze film heb ik nog niet gezien maar ik ben er uiterst nieuwsgierig naar. Doyle is niet zozeer actief op het gebied waar katholieken tegenwoordig vaak mee in het nieuws komen, abortus, maar op het gebied van armoede. 'Poet of poverty' wordt het verrassingsfragment, fragment vier.
"Least Concern (LC) is an IUCN category assigned to extant species or lower taxa which have been evaluated but do not qualify for any other category. As such they do not qualify as threatened, nor Near Threatened, nor Conservation Dependent. Many common species such as the Rock Pigeon, Common Juniper, the Snail Kite and Sacred Kingfisher are assigned the Least Concern category. [...] Humans qualify for this category, and in 2008 were formally assessed as such by the IUCN."
"At our staff meeting this morning, my boss (who voted for Obama) said he got emotional when he voted. My boyfriend (who voted for Obama) told me he teared up when he voted (and he rarely cries). And when he went to the health food store, others were talking about how emotional they got… and they all started crying in the health food store! I have never heard of this behavior at the polls. I think it speaks to how badly we Democrats want change and how much hope we have in Obama’s spirit." -- Tom
"nyc, upper west side, I’ve been a 6am voter since my first presidential election; LBJ. In, out and on to work. This morning the line snaked out of the church and around two city blocks. After an hour and a half, I did what I came to do. I retraced my steps along that line and now it was three blocks long. Something is happening. it wonderful. Its democracy" -- Fred
"The United States has sent election monitors all over the world to act as watchdogs and insure fair and accurate elections - from Haiti to Zimbabwe. Meanwhile, in the USA, voting machines don’t work or break down, polling station staffs don’t know what their doing, have no oversight and are overwhelmed. How can this be? My polling station this morning had only ONE voting machine working, while two others were delivered BROKEN and the staff did not know to look on a provisional electors list to find additional names causing havoc and two hour wait times. There were many screaming people demanding their right to vote and refusing paper ballots by affidavit that are only counted 5 WEEKS LATER! Absolute chaos in the East Village of Manhattan - the richest city in the richest country in the world. Shameful" -- Carl
"Push the lever all the way to the right. Whoooomp! Make your picks with tiny little levers that are sort of aligned with the candidate names. Click! Click! Click! Pull the lever back to the left. Whoooomp! I’m not sure if I voted or just took a bad aerobics class. Seriously, the New York City “machines” make you wonder if your vote is being registered." -- CB
"What passion! I just voted at a station in the Upper East Side. The location is also a school, so teachers had to “cut” past the line to go inside. Other, non-teachers, decided they didn’t want to wait on the line and pushed through also. The line that I was waiting on started yelling that they had cheated and that we should not have to wait if they didn’t. Much to my astonishment, verbal shouts moved to action and I was suddenly in the middle of a pushing swarm of upset, very passionate New Yorkers who were making headway through the door until an elderly gentleman, who was walking with assistance and had difficultly breathing, decided to exit through the “in” door. As a unit, the pushing swarm moved to the side to let him through, in silence. And then we all waited politely again. I’m not sure what changed, except that, for me, seeing someone who had to make such an incredible effort to come out to vote affirmed what is good and noble in human nature. Perhaps it had a similar effect on my fellow voters." -- H
"the line snaked around a long mid-manhattan block. people were cheerful and patient. made me wonder if i was actually in new york. Wonderful. i love new york. i love america and i love Obama." -- Jane S
"My husband, adult son and I got to the polls in Detroit at 6:30 am, for a 7 am opening time. We thought, hey, there might be a couple dozen people there waiting to vote before work.
There were 180 people already in line. I know, because the man in front of me walked the line and counted.
An older man, probably early 60s, was behind me in line with tears in his eyes. “I have never seen anything like this in my lifetime,” he said.
This is in a state that the GOP abandoned (officially; they long since have given up on Michigan) in a city that’s well over 90% Democrat, with no public transportation and the country’s worst unemployment and poverty rates. But people got up that early to come and vote.
I’m very proud of my city and I hope by day’s end, to be very proud of my country again, too." -- Janet V
Vier jaar geleden (kijk mijn blog er maar op na) opperde ik de mogelijkheid van Obama als president, en om 3:36 uur vannacht durfde ik er definitief in te geloven toen Ohio 'viel' voor Obama en zijn enorme team van verleiders, want alleen was het hem natuurlijk niet gelukt. Zojuist, net na 5 uur zwichtte ook California (zoals verwacht) en had Obama voldoende stemmen om de overwinning te claimen.
Hier een filmpje dat een parodie is op een legendarische bierreclame in de VS, waarin min of meer dezelfde acteurs meespeelden. Ook zonder het origineel te kennen is dit filmpje ijzersterk.
Een frietkot is nadrukkelijk geen fastfoodeetgelegenheid [...]. Deze maken meestal deel uit van grote ketens; vele frituren blijven daarentegen nog steeds onafhankelijk van elkaar. In fastfoodrestaurants worden ook vaak kant-en-klare maaltijden opgediend, die ter plaatse enkel nog worden opgewarmd, terwijl een frituur wat ambachtelijker en volkser is.
Frituren komen in verschillende vormen voor. Zo zijn er nog steeds houten frituurwagens, waarvan de beroemdste twee waarschijnlijk aan de voet van het belfort van Brugge staan. Modernere types zijn: caravanfrituur, chaletfrituur, mobiele kraamfrituur (ze zijn vooral te vinden op kermissen en markten) en huisfrituur (frituur ingericht op de gelijkvloerse verdieping van een pand).
Op mijn onverwacht reisje naar Dublin afgelopen zomer, kwam de trein ook langs het kustplaatsje Prestatyn in Wales, dat ik kende van een gedicht van Philip Larkin, dat wij ooit lazen in vertaling op de middelbare school. Hoewel ik door de treinomroeper ontdekte dat Prestatyn min of meer wordt uitgesproken als prustáten, lazen wij het meen ik als Préstatijn, wat natuurlijk raar rijmt op satíjn.
Come To Sunny Prestatyn Laughed the girl on the poster, Kneeling up on the sand In tautened white satin. Behind her, a hunk of coast, a Hotel with palms Seemed to expand from her thighs and Spread breast-lifting arms.
She was slapped up one day in March. A couple of weeks, and her face Was snaggle-toothed and boss-eyed; Huge tits and a fissured crotch Were scored well in, and the space Between her legs held scrawls That set her fairly astride A tuberous cock and balls
Autographed Titch Thomas, while Someone had used a knife Or something to stab right through The moustached lips of her smile. She was too good for this life. Very soon, a great transverse tear Left only a hand and some blue. Now Fight Cancer is there.
"Na de Anschluss in 1938 vertrok Horváth node uit Oostenrijk. In Amsterdam droeg een waarzegger hem op naar Parijs te gaan, waar hem „een ingrijpende gebeurtenis“ te wachten stond. Horváth gehoorzaamde, en op de Champs Elysées viel inderdaad een boom op zijn hoofd, die hem op slag doodde."
Ik sliep bij mijn ouders, in de kamer die ooit een paar jaar de mijne was. Voor het raam hangt een zwaar fluwelen gordijn, bordeauxrood, hoewel je dat 's nachts niet ziet. Wat je wél ziet, 's nachts, is het gelige licht dat langs de randen van het zwart-lijkende gordijn naar binnen fluistert. En verdomd, opeens zag ik het: het is net een vierkante eclips. Het enige verschil met een echte eclips - en ik heb er een mogen meemaken - is dat deze stilstaat in de tijd. De vierkante zon staat de hele nacht kaarsrecht voor de vierkante maan.
"Historically, vla (a popular dairy product with the consistency similar to custard or yoghurt) was sold in long glass bottles. Vla was frequently delivered by milkmen in bottles similar to the long, tapered-neck milk bottles used in many places in the world. However, while the use of the milk bottle streamlined production and distribution practices, the shape of the container made it hard to extract the last bits with spoons, spatulas, or other kitchen utensils. The Dutch answer was the bottle scraper which was specifically designed to answer this problem.
[...]
There is an element of the technical and engineering community that sees the bottle scraper as a monument to a wrong type of technical solution. This group argues that the best solution to the problem of remaining vla in bottles was to put vla in different containers preventing the problem from ever occurring, rather than inventing another tool and then educating a population in its use."
"Slechthorenden kunnen lang niet altijd bellen met een mobiele telefoon. Ook met een gewone telefoon (of ze nu een versterker hebben of niet) lukt dit niet altijd. Voor doven is dit in het geheel niet mogelijk.
De meeste slechthorenden kennen geen gebarentaal en voelen zich ook niet thuis in de dovenwereld. Bij de horenden voelen ze zich vaak buitengesloten en ze hangen er dus een beetje tussenin."
Aan de telefoon met P. vertelde ik wat voor zinvols ik die dag zoal gedaan had: 'Ik heb fruitvliegjes vermoord in mijn keuken. Dat is heel leuk om te doen. Ze vliegen langzaam en je kan ze dus in de lucht doodslaan zonder veel moeite.' Ik dacht dat ik hem iets heel schokkends verteld had, maar hij vroeg wat meer over de details waaruit bleek dat dat doodslaan toch best veel tijd kost, en zei uiteindelijk 'je kan ze ook opzuigen'. Wat? P. had óók ervaring met het doden van fruitvliegjes? Dat ík nou een gewetenloze killer ben, okee, maar dit ging wel heel ver. Ik bleef echter nuchter: 'vliegen ze dan niet terug door de stofzuigslang?' 'Neee, de zuigkracht maakt moes van die minivleugeltjes van ze,' zei P. De volgende dag bracht ik mijn nieuw opgedane kennis in de praktijk. Hij had gelijk. Ze vliegen niet terug.
Het was zo'n dag dat ik me wat contactgestoord voelde. Ik had de hele dag binnen gezeten en toen ik eindelijk naar buiten ging, het was al donker, was het om iets te eten. Met mijn handen in mijn zakken liep ik door een uitbundige stad. Mijn lievelingssnackbar was dicht, en dus liep ik naar de op-een-na-beste snackbar. In de Voorstraat kwam een lange, er chaotisch uitziende, waarschijnlijk dakloze man mij tegemoet en hield me de weg tegen. Ik stond stil: 'Mag ik er even langs,' vroeg ik vriendelijk maar koel. Hij bleef me aanstaren maar stapte opzij. Terwijl ik verder liep, bedacht ik me dat hij de eerste persoon was die dag die mij blijkbaar zag staan. De eerste persoon tegen wie ik wat zei. Het was een enge man, maar ik was 'm ook dankbaar dat ie me had zien staan.
Onderschrift van de Volkskrant bij bovenstaande foto (fotograaf: Harry Cock): "Het TGV-station van Luik, ontworpen door Santiago Calatrava, waar het daglicht en de frisse wind doorheen kunnen stromen." Wat een creatief Nederlands, want dat daglicht kan stromen, wist ik niet... maar daar gaat het hier niet om. Het gaat om de Volkskrants (of Calatrava's) veronderstelling dat die fris waaiende wind blijkbaar gewenst is. Ik weet niet of een van de schrijvers, of de architect, weleens op station Duivendrecht heeft gestaan op een winderige zondagavond, wachtend op een trein die maar niet kwam, zonder bankjes, want alleen ijzeren 'hangplanken' voorhanden: het is geen pretje. Ik heb maar een paar eisen voor stations: droog kunnen staan, maar het liefst kunnen zitten én geen last van de wind hebben. Dan zijn er uiteraard nog wat zaken die handig zijn zoals duidelijke bewegwijzering, iets te eten en drinken kunnen vinden, en natuurlijk verstaanbare omroepberichten. Begrepen, Volkskrant? ¿Comprende, Calatrava?
