Hoewel het volstrekt tegenstrijdig is met mijn leefbudget, ben ik de laatste tijd zwaar geïnteresseerd geraakt in wijn en parfum. Hoe dat met die wijn kwam, daar ben ik niet helemaal uit, hoewel de jaloezie op D. dat hij tijdens een wijnbezoek aan een wijnbedrijf in Sonoma (CA, USA) proefde dat de druifsoort pinot noir een teer-smaak heeft, zeker heeft meegespeeld. Ik wilde ook dat soort dingen kunnen proeven!
De interesse in parfum heeft een heel directe reden. Ik kwam een artikel tegen over een boek van de Amerikaanse schrijver en journalist Chandler Burr over de ontwikkeling van twee parfums. Artikel uitgeknipt en in mijn nieuwe witte bij het grof vuil gevonden kastje gestopt -- altijd leuk, de combinatie parfum en grof vuil.
Toen gezocht naar boeken bij de schrijversnaam. Het enige dat ik kon vinden was 'The Emperor of Scent', in het Nederlands: Pionier in het Imperium van de Geur. Het gaat over biofysicist Luca Turin, een absolute kosmopoliet die ook in de wetenschap breed georiënteerd was.
Geroken vandaag:
1. Shalimar. Krijgt in de parfumgids van Turin 5 sterretjes, het hoogst haalbare. Zware geur, die de Bijenkorfdame niet bij mij vond passen, maar ik wilde graag zo'n klassieker eens ruiken.
2. Milano, van Prada. Mwoea. Vrij scherpe geur. Bleef niet echt hangen. Was vrij frisse, scherpe geur. Ik ben nooit in Milaan geweest dus ik mag dit niet zeggen, maar: het deed me niet aan Milaan denken.
3. Allure, van Chanel. Aanvankelijk een explosie van rozen. Beetje agressief. Toomde daarna in tot best lekkere geur die toch niet lang bleef hangen.
4. Chanel no. 19. Ik vond 'm wat citrus- en gemberachtig. Vrij frisse geur.
5. Chanel no. 5. Tetteretetteretet. Wow. Van begin tot eind lekker. In het begin deed de geur me ook wat aan rozijntjes denken. Zo'n bedwelmende zoetheid. Ik ben na mijn Bijenkorfbezoek wat boekwinkels ingelopen, nou okee, ik heb vooral de verdiepingen van De Slegte belopen, en ik kon het niet nalaten telkens aan mijn vingers te ruiken die 'per ongeluk' ook besprayed waren toen ik parfum op het geurstrookje wilde spuiten.
Mijn god, wat een fluwelige, zachte, ronde, volle geur, zonder scherpe kantjes. Vooral heel lekker. Als een wolk die zich telkens opnieuw vormt.
Wat ik niet verwacht had is dat de geuren vrij duidelijke verschillen hebben hoewel nu de geurstrookjes bij me thuis liggen allemaal op elkaar lijken. Allemaal lijken ze wat muskusachtigs en vanille-achtigs te hebben. Alleen de Shalimar is duidelijk anders.
Turin heeft een parfumgids geschreven samen met Tania Sanchez, toepasselijk genaamd 'The Perfume guide'.
Friday, May 29, 2009
Thursday, May 07, 2009
Zinnen op Wikipedia (14)
Uit het lemma 'Jacques Brel'
"Ook Brels gecompliceerde verhouding met vrouwen echoot nog jaren na: de twee weduwes Miche Brel en Maddly Bamy bakkeleien 25 jaar na Brels overlijden nog steeds over de vraag waar Brels graf zich behoort te bevinden en wat (lees: wie) er precies op de steen vermeld moet staan. Daarnaast houdt Maddly Bamy de wereld periodiek op de hoogte van hetgeen Brel haar op bovennatuurlijke wijze vanuit het hiernamaals doorseint."
Zinnen op Wikipedia (13)
Uit het lemma 'Red Special'
"De Red Special is de speciaal gebouwde gitaar van Brian May, de gitarist van Queen. May gebruikte het op albums en live optredens. De naam Red Special kwam van de rood/bruine kleur van de gitaar nadat hij was gespoten met verschillende lagen van Rustins plastic coating.
De bouw
In 1962 begonnen Brian en zijn vader Harold May aan de bouw van wat de Red Special zou worden. Dit was omdat Brian, die bij een bandje zat, een elektrische gitaar nodig had en er geen kon betalen. En omdat hij een goede gitaar wilde hebben verwerkte hij er dingen in, die hij in sommige dure gitaren niet aantrof (bijvoorbeeld een goedwerkend vibrato-systeem).
Om kosten te besparen bestaat de gitaar voor een groot gedeelte uit afval. Zo is voor de nek een stuk mahoniehout uit een 100 jaren oude haard gebruikt, en komen de veren van het tremolo-systeem van de kleppen van een motorfiets. De body is gemaakt van eikenhout bedekt met mahonie fineer. De pickups had May eerst ook zelf gebouwd, maar het resultaat daarvan was niet zoals hij wenste. Deze pickups werden vervangen door 3 Tri-sonic pickups van het merk Burns, waardoor het budget van 16 pond werd verdubbeld. De gitaar heeft 3 aan en uitknoppen voor de pickups en 3 phase-swithes en een enkele volume en toonregelaar. De knop van de tremolopook komt van een oude breinaald.
De bouw duurde 18 maanden."
Wednesday, April 22, 2009
De ui
In de Verenigde Staten bestaat al zolang ik het weet een tijdschrift dat 'The Onion' heet. Het is een krantje elke week uitkomt, gratis voor het grijpen ligt op straat, en volstaat met superieur geschreven onzin, liefst verwijzend naar de actualiteit. Satire op zijn grappigst.
Voorbeeldje van deze week -- met dank aan de kredietcrisis e.d.:
Incredible 'Business-Man' Has Salary Of 10 Regular Men
April 3, 2009 | Issue 45•14
CHICAGO — Sources in the Chicago metropolitan area confirmed Monday the existence of an extraordinary "business-man" imbued with the earning power and fiscal strength of 10 ordinary men. This invincible, superhuman associate is reportedly able to leap from assistant manager to vice president of operations in a single bound, and is believed to have a secret headquarters somewhere deep within the suburbs, where by night he assumes the identity of a mild-mannered family man. Sources claim the man draws his power from a special hand-tailored Italian suit that strikes fear into the hearts of rival equity firms everywhere. The only challenge to the business-man's dominance is reportedly his arch-nemesis, "the business-woman," whom he has kept trapped beneath a protective glass ceiling since 1973.
--
Related Articles
* America Online To Build Three Million Home Pages For The Homeless
* Product Awareness Increased With 'Advertisement'
* Seymour Hersh Uncovers New Thing Too Sad To Think About
Voorbeeldje van deze week -- met dank aan de kredietcrisis e.d.:
Incredible 'Business-Man' Has Salary Of 10 Regular Men
April 3, 2009 | Issue 45•14
CHICAGO — Sources in the Chicago metropolitan area confirmed Monday the existence of an extraordinary "business-man" imbued with the earning power and fiscal strength of 10 ordinary men. This invincible, superhuman associate is reportedly able to leap from assistant manager to vice president of operations in a single bound, and is believed to have a secret headquarters somewhere deep within the suburbs, where by night he assumes the identity of a mild-mannered family man. Sources claim the man draws his power from a special hand-tailored Italian suit that strikes fear into the hearts of rival equity firms everywhere. The only challenge to the business-man's dominance is reportedly his arch-nemesis, "the business-woman," whom he has kept trapped beneath a protective glass ceiling since 1973.
--
Related Articles
* America Online To Build Three Million Home Pages For The Homeless
* Product Awareness Increased With 'Advertisement'
* Seymour Hersh Uncovers New Thing Too Sad To Think About
Saturday, April 18, 2009
gedicht van een ander (4)
The miracle of spring
We glibly talk
of nature's laws
but do thing have
a natural cause?
Black earth turned into
yellow crocus
is undiluted
hocus-pocus.
Piet Hein
(met dank aan Mark)
Wednesday, April 15, 2009
Verschil moet er zijn
Terwijl een van de buitenlandberichten op de Volkskrant-website vermeldde dat een man een slang beet, berichtte de New York Times over een protest van ongeveer 300 vrouwen in Afghanistan. De regering daar heeft namelijk een aantal wetten aangenomen die het onder andere mogelijk maken dat een man zijn vrouw kan verkrachten, dat een vrouw zich optut of anders kleedt wanneer haar man dat wil en dat een vrouw toestemming van haar man moet hebben wanneer zij buitenshuis wil werken of wanneer zij een opleiding wil volgen.
In Nederland zijn veel vrouwen en mannen die het woord feminisme of emancipatie niet in de mond willen of durven nemen omdat ze vinden dat het besmet is met een zekere tuttigheid, met een zekere militante ondertoon.
Feit is echter dat deze strijd nog steeds in volle gang is, en wat mij betreft groot nieuws is. Er zijn nog steeds mensen die de strijd voor vrouwenrechten geen strijd voor mensenrechten willen noemen. Deze mensen nodig ik van harte uit af en toe de Times te lezen.
Vanmiddag zat ik op de trappen van het stadhuis een ijsje te eten en te luisteren naar Django Reinhardt-achtige muziek die gespeeld werd door twee gitaristen. Op een bepaald moment kwam een man naar mij toe en leunde naar mij toe. Hij kwam steeds dichterbij, tuitte zijn lippen en probeerde mij te zoenen. Ik keek hem aan. Hij had een heel donker gezicht, viel mij op. Zijn lippen waren ongeveer net zo donker als de rest van zijn huid. 'Ga weg', zei ik zacht. Hij probeerde het nogmaals. 'Oprotten', zei ik dit keer. Langzaam trok hij zich terug. Op de een of andere manier schaamde ik mij.
Ik keek achter me, waar een paar jongens in de twintig met bezorgde blik in mijn richting keken. Dit stelde me een beetje gerust. Als de man nog verder zijn (en mijn) grenzen zou zijn overgegaan, zouden ze misschien wel opgesprongen zijn en hem weggestuurd hebben of iets dergelijks. Gelukkig kon ik het zelf af.
Iedereen is het er waarschijnlijk wel mee eens dat deze man een rare gek was. Hij doet iets wat duidelijk ongeoorloofd is. Dat een man echter binnen het huwelijk seks mag hebben op elk moment dat het hem uitkomt, dat een man mag bepalen hoe zijn vrouw zich kleedt of zich al of niet opmaakt, dat een man mag bepalen of zijn vrouw buitenshuis werkt of een opleiding volgt, dat wordt binnen bepaalde kringen normaal gevonden. Die vrouwen hebben geen mannen achter zich zitten die kunnen opspringen en haar kunnen beschermen, en als ze zichzelf beschermt overtreedt ze de wetten.
In Nederland zijn veel vrouwen en mannen die het woord feminisme of emancipatie niet in de mond willen of durven nemen omdat ze vinden dat het besmet is met een zekere tuttigheid, met een zekere militante ondertoon.
Feit is echter dat deze strijd nog steeds in volle gang is, en wat mij betreft groot nieuws is. Er zijn nog steeds mensen die de strijd voor vrouwenrechten geen strijd voor mensenrechten willen noemen. Deze mensen nodig ik van harte uit af en toe de Times te lezen.
Vanmiddag zat ik op de trappen van het stadhuis een ijsje te eten en te luisteren naar Django Reinhardt-achtige muziek die gespeeld werd door twee gitaristen. Op een bepaald moment kwam een man naar mij toe en leunde naar mij toe. Hij kwam steeds dichterbij, tuitte zijn lippen en probeerde mij te zoenen. Ik keek hem aan. Hij had een heel donker gezicht, viel mij op. Zijn lippen waren ongeveer net zo donker als de rest van zijn huid. 'Ga weg', zei ik zacht. Hij probeerde het nogmaals. 'Oprotten', zei ik dit keer. Langzaam trok hij zich terug. Op de een of andere manier schaamde ik mij.
Ik keek achter me, waar een paar jongens in de twintig met bezorgde blik in mijn richting keken. Dit stelde me een beetje gerust. Als de man nog verder zijn (en mijn) grenzen zou zijn overgegaan, zouden ze misschien wel opgesprongen zijn en hem weggestuurd hebben of iets dergelijks. Gelukkig kon ik het zelf af.
Iedereen is het er waarschijnlijk wel mee eens dat deze man een rare gek was. Hij doet iets wat duidelijk ongeoorloofd is. Dat een man echter binnen het huwelijk seks mag hebben op elk moment dat het hem uitkomt, dat een man mag bepalen hoe zijn vrouw zich kleedt of zich al of niet opmaakt, dat een man mag bepalen of zijn vrouw buitenshuis werkt of een opleiding volgt, dat wordt binnen bepaalde kringen normaal gevonden. Die vrouwen hebben geen mannen achter zich zitten die kunnen opspringen en haar kunnen beschermen, en als ze zichzelf beschermt overtreedt ze de wetten.
Friday, April 10, 2009
Mmmm, ik hou!
Toen ik Googelde naar chocoladepuddinkjes in ramekins met amandelen maar zonder peer kwam ik op een site terecht die in nogal wonderlijk Nederlands gesteld was. Hoe het komt, weet ik niet, maar blijkbaar was ik op een Franse site terechtgekomen die met behulp van op het internet aanwezige vertaalprogramma's naar het Nederlands 'vertaald' was.
Mijn ex die zich professioneel met Natural Language Processing bezighoudt en dat soort spul, had me er vast meer over kunnen vertellen. Nu snap ik het niet, maar juich ik wel om de soms fantastische zinnen. Bloemlezinkje.
- Jouw schuld was niet zo'n verleidelijk recept hihihi!
- Intens gulzig!
- Hij gekraakte het oppervlak een beetje gefolterd dat het gebak hun poëzie
- Doen wat je voelt!
- Verwijder de onderkant van het zwembad
- Dit nagerecht is een echte parel om uw beste chocolade die u kauwen met vreugde als een beloning.
- Ik ben je grote tijd.
- Roer voorzichtig een kleine hoeveelheid witte meringue om de chocolade te plakken om te ontspannen en voeg vervolgens de resterende blanken zachtjes door een Maryse.
Die arme blanken in de chocoladesoufflé... Wat is taal toch mooi.
Mijn ex die zich professioneel met Natural Language Processing bezighoudt en dat soort spul, had me er vast meer over kunnen vertellen. Nu snap ik het niet, maar juich ik wel om de soms fantastische zinnen. Bloemlezinkje.
- Jouw schuld was niet zo'n verleidelijk recept hihihi!
- Intens gulzig!
- Hij gekraakte het oppervlak een beetje gefolterd dat het gebak hun poëzie
- Doen wat je voelt!
- Verwijder de onderkant van het zwembad
- Dit nagerecht is een echte parel om uw beste chocolade die u kauwen met vreugde als een beloning.
- Ik ben je grote tijd.
- Roer voorzichtig een kleine hoeveelheid witte meringue om de chocolade te plakken om te ontspannen en voeg vervolgens de resterende blanken zachtjes door een Maryse.
Die arme blanken in de chocoladesoufflé... Wat is taal toch mooi.
Zinnen op Wikipedia (12)
Uit het lemma 'Bossche bol'
De vreugde van Wikipedia: wie heeft er gelijk, en wie ongelijk? En wie kríjgt er gelijk?
Het meningsverschil begint met het opladen van een andere foto omdat de chocolade op de eerdere foto er niet 'puur' genoeg uitzag.
Een dikke maand later wordt de verbetering ongedaan gemaakt, aangezien volgens deze persoon de bollen wél omhuld zijn met melkchocolade.
Nee nee nee, zegt iemand drie maanden later, het is pure chocolade.
Al na 19 minuten wordt de veranderaar afgestraft: de tekst wordt hersteld zoals die er in november stond. Melk is de waarheid.
Waarna 13 minuten later deze hersteller zichzelf blijkbaar herstelt: puur, ja puur is toch de waarheid.
Het gevecht eindigt (voorlopig) met het opladen van weer een nieuwe foto, waarbij de Bosscher bol er weer verdacht melkchocoladeachtig uitziet. Aan de tekst wordt dit keer echter niet getornd.
De dingen des levens...
Voor mij heeft een Bossche bol er altijd uitgezien als omhuld in melkchocolade, vandaar dat ik ze liever niet eet. Maar ja, nu sinds 15 februari de Wikiwaarheid is dat er pure chocolade omheen zit, stap ik morgen natuurlijk gelijk op de trein naar Den Bosch.
"Als men de effecten van de traditionele Bossche eetwijze wil voorkomen, kan een Bossche bol het beste op zijn kop genuttigd worden, waarbij de harde chocoladelaag dienst doet als bodem zodat de bol geheel en zonder morsen kan worden opgegeten. Dit geldt des te meer bij het tot zich nemen van de "reuzenbol". Bij deze laatste zou men ook mes en vork kunnen gebruiken maar dit wordt door de liefhebber als stuitend opgevat.
De "Bossche Bol" wordt gemaakt van pure chocolade, zoals op de getoonde foto, en niet van melkchocolade (een veel voorkomend misverstand).
[...]
Anders dan zoveel traditionele gerechten is de "sjekladebol" zeer in trek bij de lokale bevolking. In overdrachtelijke zin worden plaatselijke jongedames die de lekkernij onvoldoende hebben weten te weerstaan met het object van hun onmatige begeerte aangeduid."
De vreugde van Wikipedia: wie heeft er gelijk, en wie ongelijk? En wie kríjgt er gelijk?
Het meningsverschil begint met het opladen van een andere foto omdat de chocolade op de eerdere foto er niet 'puur' genoeg uitzag.
Een dikke maand later wordt de verbetering ongedaan gemaakt, aangezien volgens deze persoon de bollen wél omhuld zijn met melkchocolade.
Nee nee nee, zegt iemand drie maanden later, het is pure chocolade.
Al na 19 minuten wordt de veranderaar afgestraft: de tekst wordt hersteld zoals die er in november stond. Melk is de waarheid.
Waarna 13 minuten later deze hersteller zichzelf blijkbaar herstelt: puur, ja puur is toch de waarheid.
Het gevecht eindigt (voorlopig) met het opladen van weer een nieuwe foto, waarbij de Bosscher bol er weer verdacht melkchocoladeachtig uitziet. Aan de tekst wordt dit keer echter niet getornd.
De dingen des levens...
Voor mij heeft een Bossche bol er altijd uitgezien als omhuld in melkchocolade, vandaar dat ik ze liever niet eet. Maar ja, nu sinds 15 februari de Wikiwaarheid is dat er pure chocolade omheen zit, stap ik morgen natuurlijk gelijk op de trein naar Den Bosch.
Een kookboek voor het ongeorganiseerde volksdeel der natie
Aanstaande maandag ga ik het paasmaal bereiden voor familieleden en vrienden. Uiteraard wil ik dat heel goed doen, en uiteraard wil ik niet stressen in mijn ongeorganiseerdheid. Ik ben derhalve op zoek gegaan naar recepten die mij a) doenlijk, b) lekker (b is natuurlijk eigenlijk a), c) organiseerbaar leken. Dat laatste echter is lastig. Als je het supermarktmaandblaadje erbij pakt met recepten voor de feestdagen, willen ze nog weleens rekening houden met voorbereidingstijd en afbereidingstijd -- geen idee of dit een woord is. De meeste recepten echter - die op het internet bijvoorbeeld - gaan er gewoon vanuit dat bij elke gang -- en lawe zeggen dat ik vijf gangen ga doen -- mijn gasteters wel even een uurtje wachten, want er staat niets niets niets bij over voor- en afbereidingstijd. Dat wordt een lange avond op die manier.
Ik zal dus moeten voorbereiden maar hoe ik dat moet doen moet ik zelf uitzoeken. En dat is lastig voor iemand als ik die notoir ongeorganiseerd is. Zijn er geen kookboeken voor mensen als ik? Kookboeken voor het ongeorganiseerde deel der natie?
Kookboeken die mij duidelijk vertellen: "DIT kun je doen in 50 minuten. Dan kun je het een dag in de koelkast laten, en dan kun je het in 10 minuten afmaken zonder een rood hoofd, zonder mislukkingen en zonder aan scheld- en gooineigingen toe te geven."
Misschien moet ik dat boek zelf gaan schrijven. Eenvoudige, doch simpele recepten zonder moeilijke woorden maar mét uitleg voor dingen die niet zo vanzelfsprekend zijn als ze blijkbaar lijken voor sommige kookboekenschrijvers.
Hollandaisesausrecept op Wikipedia: "snijd de sjalot in brunoise". Moet ik dus verder zoeken wat 'brunoise' betekent. Betekent gewoon in blokjes kleinsnijden, blijkt dan. Het wordt wel een beetje te gek wanneer je zelfs voor een uitleg op Wikipedia Wikipedia nodig hebt.
Ietsje verder in datzelfde recept: "Passeer de zo ontstane gastrique door een bolzeef in de beslagkom." Gastrique? Gastrique? Staat niet doorgelinkt op Wikipedia. Daar heeft nog niemand over geschreven. En ik kan het ze niet kwalijk nemen.
Gelukkig vond ik een site waarop veel culinaire termen worden uitgelegd. Gauw gebookmarkt.
Vanmiddag stond ik in de bibliotheek een kookboek in te kijken waarin een taart beschreven stond met een vlechtbovenkant à la de Hollandse appeltaart waar als laatste handeling beschreven stond: "doe poedersuiker op de BOVENSTE [kapitaal: mijn] reepjes." Het plaatje ernaast liet inderdaad een prachtige taart zien met alleen poedersuiker op de reepjes die stonden op 11 uur. Maar hoe? hoe? hoe? krijgt een amateur dat voor elkaar zonder rood hoofd? zonder smijtneigingen? zonder huilen?
Er is vast een simpele truc voor, maar waarom wordt die er niet bij verteld?
Overigens, voordat de schaarse lezer van dit blog nu denkt dat ik nu de wanhoop nabij ben; dat valt wel mee. In een zoektocht naar lastige kooktechnieken, vergeten groentes en culinaire termen kom je soms de mooiste, grappigste en levendigst geschreven sites tegen. Warmoes een vergeten groente... Wist jij het? Wist ik het? Nee, ik wist het niet. En dat is schandalig, jazeker.
Nog één blunder van mij, na mijn hedenavondlijke Hollandaisesaus-avontuur (de saus mislukte gruwelijk) (maar smaakte best aardig, ondanks de ei/boter-scheiding): afgelopen maandag kocht ik op het Waterlooplein een stelletje appels van een vent die vertelde dat hij ze zelf teelde in de Beemster. Ik zei in mijn onsnuggerheid: "hebt u nog een plukker nodig? Ik ben werkloos." Oh, oh, oh wat dom. Kijk, ik heb veel te leren op culinair gebied, maar dat appeltjes niet geplukt worden in het voorjaar, dat weet iedereen. Dus die man zei uiteraard dat de appels uit de vriezer kwamen en ik verbeeldde me dat hij mij aankeek op een manier die zei: zo'n dom meisje wíl ik niet eens als plukster, ook al heeft ze van die lange armen.
Ik zal dus moeten voorbereiden maar hoe ik dat moet doen moet ik zelf uitzoeken. En dat is lastig voor iemand als ik die notoir ongeorganiseerd is. Zijn er geen kookboeken voor mensen als ik? Kookboeken voor het ongeorganiseerde deel der natie?
Kookboeken die mij duidelijk vertellen: "DIT kun je doen in 50 minuten. Dan kun je het een dag in de koelkast laten, en dan kun je het in 10 minuten afmaken zonder een rood hoofd, zonder mislukkingen en zonder aan scheld- en gooineigingen toe te geven."
Misschien moet ik dat boek zelf gaan schrijven. Eenvoudige, doch simpele recepten zonder moeilijke woorden maar mét uitleg voor dingen die niet zo vanzelfsprekend zijn als ze blijkbaar lijken voor sommige kookboekenschrijvers.
Hollandaisesausrecept op Wikipedia: "snijd de sjalot in brunoise". Moet ik dus verder zoeken wat 'brunoise' betekent. Betekent gewoon in blokjes kleinsnijden, blijkt dan. Het wordt wel een beetje te gek wanneer je zelfs voor een uitleg op Wikipedia Wikipedia nodig hebt.
Ietsje verder in datzelfde recept: "Passeer de zo ontstane gastrique door een bolzeef in de beslagkom." Gastrique? Gastrique? Staat niet doorgelinkt op Wikipedia. Daar heeft nog niemand over geschreven. En ik kan het ze niet kwalijk nemen.
Gelukkig vond ik een site waarop veel culinaire termen worden uitgelegd. Gauw gebookmarkt.
Vanmiddag stond ik in de bibliotheek een kookboek in te kijken waarin een taart beschreven stond met een vlechtbovenkant à la de Hollandse appeltaart waar als laatste handeling beschreven stond: "doe poedersuiker op de BOVENSTE [kapitaal: mijn] reepjes." Het plaatje ernaast liet inderdaad een prachtige taart zien met alleen poedersuiker op de reepjes die stonden op 11 uur. Maar hoe? hoe? hoe? krijgt een amateur dat voor elkaar zonder rood hoofd? zonder smijtneigingen? zonder huilen?
Er is vast een simpele truc voor, maar waarom wordt die er niet bij verteld?
Overigens, voordat de schaarse lezer van dit blog nu denkt dat ik nu de wanhoop nabij ben; dat valt wel mee. In een zoektocht naar lastige kooktechnieken, vergeten groentes en culinaire termen kom je soms de mooiste, grappigste en levendigst geschreven sites tegen. Warmoes een vergeten groente... Wist jij het? Wist ik het? Nee, ik wist het niet. En dat is schandalig, jazeker.
Nog één blunder van mij, na mijn hedenavondlijke Hollandaisesaus-avontuur (de saus mislukte gruwelijk) (maar smaakte best aardig, ondanks de ei/boter-scheiding): afgelopen maandag kocht ik op het Waterlooplein een stelletje appels van een vent die vertelde dat hij ze zelf teelde in de Beemster. Ik zei in mijn onsnuggerheid: "hebt u nog een plukker nodig? Ik ben werkloos." Oh, oh, oh wat dom. Kijk, ik heb veel te leren op culinair gebied, maar dat appeltjes niet geplukt worden in het voorjaar, dat weet iedereen. Dus die man zei uiteraard dat de appels uit de vriezer kwamen en ik verbeeldde me dat hij mij aankeek op een manier die zei: zo'n dom meisje wíl ik niet eens als plukster, ook al heeft ze van die lange armen.
Saturday, March 28, 2009
Geef mij brood en risotto
Het potje kippenbouillon wilde ik nog gebruiken. De koriander was ik ook nog niet zat, hoewel het restje helaas verlepte over de dagen. Het was kiele-kiele tijdens het boodschappen doen, want koriander is vaak op in de supermarkt, en ook de Marokkaanse kruidenier, die sinds een paar jaar vlakbij zit, had ze niet meer. Gelukkig had de supermarkt koriander.
Ik had namelijk een risottorecept gevonden met koriander dat me wel spannend leek. Het bleek een heerlijk fris lenterecept te zijn dat vrij uitgesproken van smaak is. Ik ging me dan ook afvragen of het in plaats van als hoofdgerecht misschien niet geschikter is als voorgerecht.
Dit heb je nodig voor twee personen hoofdgerecht of vier personen voorgerecht:
Risotto is een van mijn vaste recepten. Ik maak 'm normaal gesproken met boter, maar het recept sprak hier van zonnebloemolie, wat inderdaad slim is, aangezien er gewokt (gewajangd in mijn geval) wordt.
De citroenrasp, de gemberrasp, lente-uitjes en de knoflook fruit je in de hete olie. Pas op dat het niet te hard gaat! Zorg sowieso dat de rijst al klaarstaat en denk aan het pannetje met kippenbouillon. Wanneer de smaakmakers beginnen te geuren en nog niet aangebrand zijn, voeg je de rijst toe, die je flink omschept tot het omringd is door olie en het er een beetje glazig/transparant begint uit te zien. Het recept spreekt dat je dan de paddestoelen meebakt, maar ik deed dat apart en voegde ze aan het einde toe. Geen idee wat beter is. In plaats van de oesterzwammen, begon ik de eerste schep bouillon bij de rijst te scheppen.
Dit is een proces dat je een heel aantal keren moet herhalen bij risotto, en dat geeft je de tijd om ondertussen de kipfilet te bakken en de oesterzwammen. Of om uit het raam te kijken en geconcentreerd naar de radio te luisteren als je dat gewoon al gedaan hebt en een supersnelle kok bent.
Kipfilet dus bakken in olijfolie met wat zout en peper. In dezelfde pan de oesterzwammen die je op smaak brengt met peper en wat citroensap. Intussen niet vergeten af en toe een soepopscheplepel bouillon toe te voegen aan de risotto en het met elkaar te mengen. Ook wat citroensap toevoegen aan de risotto door een halve citroen nonchalant erboven uit te knijpen. Dit gaf in mijn geval de ideale zuurgraad.
Wanneer de rijst er goed gaar begint uit te zien de koriander toevoegen en nog eens goed doorroeren. De kip en oesterzwammen erbij lepelen en gelijk serveren.
Een absolute aanrader.
Ik heb vorig jaar gegeten in het beroemde restaurant Chez Panisse. Daar werd als voorgerecht een sinaasappelrisotto geserveerd. Ik vond mijn risotto een geduchte concurrent en zelfs wat spannender door de iets complexere smaakcombinatie van de gember, citroen, de lente-uitjes (die hun naam meehebben) en de koriander.
Dit gerecht zou je eigenlijk op een balkon of in een tuin moeten kunnen opeten. Ik dronk er verse muntthee bij, wat het allemaal nog frisser maakte.
Ik had namelijk een risottorecept gevonden met koriander dat me wel spannend leek. Het bleek een heerlijk fris lenterecept te zijn dat vrij uitgesproken van smaak is. Ik ging me dan ook afvragen of het in plaats van als hoofdgerecht misschien niet geschikter is als voorgerecht.
Dit heb je nodig voor twee personen hoofdgerecht of vier personen voorgerecht:
*Half potje kipbouillon, in pannetje aangelengd met water, tegen de kook aan. Beter is natuurlijk zelf kippenbouillon te maken, maar dat heb ik zelf nooit gedaan. Wel vind ik de smaak uit zo'n potje beter dan een blokje. Wanneer je om vage redenen toch een blokje wilt gebruiken, pas dan op met het toevoegen van zout. In een potje zit ook altijd wat kip. Dat zeef ik eruit, snijd ik klein en voeg ik ergens halverwege toe aan de risotto.
*Kipfilet, niet te veel. Een filet voor 1 persoon is voldoende. Wanneer je dit gerecht als voorgerecht maakt, vraag ik me zelfs sterk af of je de kipfilet niet gewoon achterwege kunt laten. Het maakt het namelijk wat zwaarder dan past bij de smaak.
*Arboriorijst (risottorijst), 100 gram per persoon ongeveer
*Lente-uitjes, ook wel bosuitjes genoemd. Bv 3 stuks. In ringetjes gesneden.
*Een mooie citroen -- mooi omdat je 'm gaat raspen
*Stukje verse gember, geschild en geraspt
*Twee teentjes knoflook
*Oesterzwammen, in reepjes gesneden
*Koriander -- vers!! Gesneden, gehakt of geknipt. Houd wat apart voor garnering.
*Zonnebloemolie, olijfolie, zout, peper, snijplank, goed humeur, blabla
* Wanneer je net als ik een tamelijk langzame kok bent, zorg dan dat de ingrediënten al klaar staan van tevoren, dat alles gehakt en gesneden is; herhaal niet mijn fout dat je je daardoor laat verrassen door het aanbakken van de rijst terwijl je de oesterzwammen nog aan het bakken bent!
Risotto is een van mijn vaste recepten. Ik maak 'm normaal gesproken met boter, maar het recept sprak hier van zonnebloemolie, wat inderdaad slim is, aangezien er gewokt (gewajangd in mijn geval) wordt.
De citroenrasp, de gemberrasp, lente-uitjes en de knoflook fruit je in de hete olie. Pas op dat het niet te hard gaat! Zorg sowieso dat de rijst al klaarstaat en denk aan het pannetje met kippenbouillon. Wanneer de smaakmakers beginnen te geuren en nog niet aangebrand zijn, voeg je de rijst toe, die je flink omschept tot het omringd is door olie en het er een beetje glazig/transparant begint uit te zien. Het recept spreekt dat je dan de paddestoelen meebakt, maar ik deed dat apart en voegde ze aan het einde toe. Geen idee wat beter is. In plaats van de oesterzwammen, begon ik de eerste schep bouillon bij de rijst te scheppen.
Dit is een proces dat je een heel aantal keren moet herhalen bij risotto, en dat geeft je de tijd om ondertussen de kipfilet te bakken en de oesterzwammen. Of om uit het raam te kijken en geconcentreerd naar de radio te luisteren als je dat gewoon al gedaan hebt en een supersnelle kok bent.
Kipfilet dus bakken in olijfolie met wat zout en peper. In dezelfde pan de oesterzwammen die je op smaak brengt met peper en wat citroensap. Intussen niet vergeten af en toe een soepopscheplepel bouillon toe te voegen aan de risotto en het met elkaar te mengen. Ook wat citroensap toevoegen aan de risotto door een halve citroen nonchalant erboven uit te knijpen. Dit gaf in mijn geval de ideale zuurgraad.
Wanneer de rijst er goed gaar begint uit te zien de koriander toevoegen en nog eens goed doorroeren. De kip en oesterzwammen erbij lepelen en gelijk serveren.
Een absolute aanrader.
Ik heb vorig jaar gegeten in het beroemde restaurant Chez Panisse. Daar werd als voorgerecht een sinaasappelrisotto geserveerd. Ik vond mijn risotto een geduchte concurrent en zelfs wat spannender door de iets complexere smaakcombinatie van de gember, citroen, de lente-uitjes (die hun naam meehebben) en de koriander.
Dit gerecht zou je eigenlijk op een balkon of in een tuin moeten kunnen opeten. Ik dronk er verse muntthee bij, wat het allemaal nog frisser maakte.
gedicht van een ander (3)
Dit is het ontmantelde Centraal Station in Rotterdam. De letters op de foto's zijn gemaakt van de woorden Centraal Station die er eerst stonden. Als afscheid van het station.
Ik ben al een tijdje niet meer in Rotterdam geweest, maar weet wel dat toen ik het zag op de locatie zelf -- de verhusseling was ook voor mij een verrassing -- het me ontroerde. Poëzie komt goed tot haar recht in de desolaatheid van een bouwplaats.
Wednesday, March 25, 2009
Geef mij brood en soep
Een recept dat ik af en toe maar graag maak is een tomatenkoriandersoep die ik gevonden heb op een veganistische website. Mijn variant is nu echter precies níet veganistisch.
Dit recept is niet geschikt voor korianderhaters.
Dit heb je nodig:
Soeppan op vuur. Olie erin. Ui in olie glazig laten worden. Knoflook, komijn, paprika erbij. Tomaten, tomatenpuree, koriander, fond en water erbij. Tijdje laten sudderen, 20 minuten ofzo, zout en peper niet vergeten, en dan voorzichtig pureren. Wat ik meestal doe is dat ik de soep overgiet via een vergiet in een andere pan; wat overblijft in het vergiet pureer ik. Op die manier hoeft de staafmixer niet in de hete pan soep gezet te worden met alle risico's van dien.
Dan wat cayennepeper erbij en sap van de limoen of eventueel een limoen in partjes snijden en die erbij voegen zodat mensen zelf kunnen bepalen hoeveel ze in hun soepkom doen.
Voor korianderverslaafden als schrijver dezes is dit een goeie shot. Als je er wel een béétje van houdt, maar niet heel veel, kun je ook overwegen om de koriander als hele bundel in de soep mee te koken en aan het einde er weer uit te halen, dus niet mee te pureren, maar ik vind dat zonde.
Als je het nog iets maaltijderiger wilt, doe er dan rijst of bonen of linzen in.
Voor erbij kun je bijvoorbeeld wat cassavechips in een bakje doen en wat olijventapenade in een bakje.
Smakelijk!
Dit recept is niet geschikt voor korianderhaters.
Dit heb je nodig:
*Bos koriander, gewassen en gesneden -- houd eventueel wat apart voor garnering later.
*Olijfolie
*1 ui, kleingesneden
*2 teentjes knoflook, gehakt of geknepen
*2 tl gemalen komijn (djintan)
*El paprikapoeder
*Blik tomaten (echt, het kan wel vers, maar deze hebben superveel smaak)
*Liter water
*Halve pot kippefond (de andere helft gebruik je morgen voor risotto bv)
*Blikje tomatenpuree
*Cayennepeper
*Zout, peper
*Limoen
Soeppan op vuur. Olie erin. Ui in olie glazig laten worden. Knoflook, komijn, paprika erbij. Tomaten, tomatenpuree, koriander, fond en water erbij. Tijdje laten sudderen, 20 minuten ofzo, zout en peper niet vergeten, en dan voorzichtig pureren. Wat ik meestal doe is dat ik de soep overgiet via een vergiet in een andere pan; wat overblijft in het vergiet pureer ik. Op die manier hoeft de staafmixer niet in de hete pan soep gezet te worden met alle risico's van dien.
Dan wat cayennepeper erbij en sap van de limoen of eventueel een limoen in partjes snijden en die erbij voegen zodat mensen zelf kunnen bepalen hoeveel ze in hun soepkom doen.
Voor korianderverslaafden als schrijver dezes is dit een goeie shot. Als je er wel een béétje van houdt, maar niet heel veel, kun je ook overwegen om de koriander als hele bundel in de soep mee te koken en aan het einde er weer uit te halen, dus niet mee te pureren, maar ik vind dat zonde.
Als je het nog iets maaltijderiger wilt, doe er dan rijst of bonen of linzen in.
Voor erbij kun je bijvoorbeeld wat cassavechips in een bakje doen en wat olijventapenade in een bakje.
Smakelijk!
Zinnen op Wikipedia (11)
Uit het lemma 'Fritz Haber'
"Haber heeft veel tijd en energie besteed aan het onderzoek naar strijdgassen zoals chloor en mosterdgas in de Eerste Wereldoorlog. Aan de andere kant van het front werkte ook zijn Franse tegenhanger Victor Grignard aan soortgelijke chemische wapens. Haber verdedigde zijn werk aan strijdgassen op nogal kinderlijke wijze. Op de aanklachten dat de inzet van strijdgassen onmenselijk was, zei hij: "Dood is dood, hoe het ook tot stand wordt gebracht." Zijn vrouw, die het niet eens was met zijn werk aan gifgassen, pleegde zelfmoord met zijn dienstwapen toen hij persoonlijk toezicht hield op de eerste inzet van gifgas in Ieper. Dit weerhield hem niet zijn werk voort te zetten. Het mosterdgas dat toen voor het eerst op grote schaal werd ingezet heeft dan ook de bijnaam Yperiet, naar de Franse naam "Ypres" voor "Ieper"."
Zinnen op Wikipedia (10)
Uit het lemma 'Rick Warren'
Ik weet het niet, maar het zou me niets verbazen als bovenstaande zinnen nu niet meer op deze wijze te lezen zijn op Wikipedia. Ik las ze rond de decemberse Obamainauguratiediscussies en zette ze nu pas op dit blog.
"Richard D. "Rick" Warren (born January 28, 1954) is the founder and senior pastor of Saddleback Church in Lake Forest, California, the fourth largest church in the United States. He is also the author of many Christian books and an influential Evangelical minister. During the summer of 2008, he hosted the Civil Forum on The Presidency featuring both John McCain and Barack Obama at his church. He holds conservative theological and political views. He is also a bigoted homophobe who helped pass Prop 8 in California. He has compared marriage by loving and committed same-sex couples to incest and pedophilia. He has also compared abortion to the "Jewish Holocaust.""
Ik weet het niet, maar het zou me niets verbazen als bovenstaande zinnen nu niet meer op deze wijze te lezen zijn op Wikipedia. Ik las ze rond de decemberse Obamainauguratiediscussies en zette ze nu pas op dit blog.
Thursday, January 29, 2009
Wonderlijke woorden (7): haarflip
Uit de reis-e-mail van Z.:
De haarflip, daar had ik nog nooit van gehoord. Het blijkt het naar achtergooien van het vrouwelijk haar te zijn (hoewel, wellicht zijn er ook haarflip-beoefenende mannen) om daarmee de aandacht van de andere sekse te trekken. Het is ongetwijfeld een anglicisme. Het woord 'hairflip' komt op Google zo'n 84 duizend keer voor.
De twee leukste voorbeelden uit de Urban Dictionary:
1.
what girls do 2 get attention from any cute guy looking at them, a form of flirting
2.
a action used to express the emotion of "fuck it"...made famous by Chris Crocker
"Was ik tot voor deze avond nog gecharmeerd van de aandacht van de Argentijnse mannen was het na deze avond wel over, hoe zal ik het zeggen..., de Argentijn is nogal...beschikbaar. De knipoog, de haarflip, de glimlach kun je allemaal achterwegen laten want de Argentijn is al geïnteresseerd, bij voorbaat. Wie had ooit gedacht dat beschikbaarheid een afknapper kon zijn?"
De haarflip, daar had ik nog nooit van gehoord. Het blijkt het naar achtergooien van het vrouwelijk haar te zijn (hoewel, wellicht zijn er ook haarflip-beoefenende mannen) om daarmee de aandacht van de andere sekse te trekken. Het is ongetwijfeld een anglicisme. Het woord 'hairflip' komt op Google zo'n 84 duizend keer voor.
De twee leukste voorbeelden uit de Urban Dictionary:
1.
what girls do 2 get attention from any cute guy looking at them, a form of flirting
girl: i think he likes you.
girl 2: only one way to tell *hair flip*
guy: wow, she's hot.
2.
a action used to express the emotion of "fuck it"...made famous by Chris Crocker
Sally: " That bitch stole your man?!!?"
Lisa: "Yeah" :-(
Sally: " Ummmm i say do a hair flip and move on"
Lisa: " Yeah you right...(flip)....fuck 'em"
Wednesday, January 28, 2009
Zinnen op Wikipedia (9)
Uit het lemma 'Bram Cohen'
"Cohen wrote the first BitTorrent client implementation in Python, and several other programs have since implemented the protocol. [...]
In the summer of 2002, Cohen collected free pornography to lure beta testers to use the program. BitTorrent gained its fame for its ability to quickly share large music and movie files online. Cohen himself has claimed he has never violated copyright law using his software, and he suspects the Motion Picture Association of America would love to make a legal example of him if he did."
Tuesday, January 13, 2009
Dit gerecht werd gesponsord door ...
Walter Scheib was de chef in het Witte Huis ten tijde van de Clintons en ook tijdens de eerste ambtstermijn van Bush. Na al een tijdje onvrede en onenigheid bij de Bushes werd hem verteld dat hij weg moest. Het legde hem trouwens geen windeieren: hij heeft nu een succesvol cateringbedrijf en men laat hem graag opdraven bij gelegenheden waar hij anecdotes over zijn elf Witte Huis-jaren kan vertellen. Ik kwam zijn naam tegen toen ik de huidige chef aan het googelen was, die na 4 Bush-jaren nu ook de Obama's mag dienen.
Scheib, die met Hillary Clinton een voorvechtster had van de Amerikaanse haute cuisine - geschoeid op de Franse leest, dat wel natuurlijk - moest bij de Bushes ineens heel wat stappen terug doen. Het absurdst werd dit in de nasleep van 11 september toen Franse producten geboycot werden in de VS en hij daarom een tijdlang niet mocht koken in de Franse stijl. Wat ik echter nog absurder vond om te lezen dat was dat de Bushes in hun diners de merknamen van hun sponsoren erin wilden terugzien.
Dat leverde onder andere dit menu op, waarin Scheib onder andere cola moet zien te verwerken in een menu. Jammer dat hij niet is opgestapt voor ze hem de laan uitstuurden.
Ik ben heel benieuwd naar het Inauguratie-menu van de Obama's...
Tuesday, January 06, 2009
sneeuw in Gaza
De sneltram naar Nieuwegein waar ik een printer ging kopen, kwam langs het 5-meiplein, waar een mini-meubelboulevardje is. Zo'n drie winkels hadden allemaal dezelfde kerstversiering boven de gevel: een digitaal (LED) display met daarop grote sneeuwkristallen in wit en lichtblauw, en kleiner daarboven, witte, omlaag bewegende stip-strepen. Waarschijnlijk moest dit eveneens sneeuw voorstellen, maar dan vallend.
De associatie die ik kreeg werd echter ingegeven door de actualiteit: het waren net bommen op Gaza, maar dan niet zo veel als er werkelijk vallen. En er is geen bloed.
De associatie die ik kreeg werd echter ingegeven door de actualiteit: het waren net bommen op Gaza, maar dan niet zo veel als er werkelijk vallen. En er is geen bloed.
Friday, December 19, 2008
gedicht van een ander (2)
Port-Cros, avond
Zee heeft in het niets een puimsteenhoop
gevonden om in en uit te gaan, een v,
een haventje. Scheepjes poseren
bij hoog en bij laag.
In het café speelt een gitaar
een halfuur lang drie blauwe akkoorden.
Zo hangt melancholie over de wereld
omdat die eigenlijk veel te mooi is.
Zo delen telefoondraden afstand uit.
Telefoonsnaren. Daarover gaat de strijkstok
van de tijd. Er is overal meer ginder
dan hier, zingt hij.
Herman de Coninck
een nieuwe bril
Als er iemand doodgaat, dan bezie je de wereld lange tijd anders. Mensen die ver weg leken, zijn ineens dichtbij. Vreemden hebben overeenkomsten die je nooit eerder zag. Het bekijken van de wereld gaat met een vergrootglas en met distantie tegelijkertijd. Toen het uitraakte met D. had ik een beetje hetzelfde, en toen ik het afgelopen jaar moest toegeven dat ik wederom toch wel weer erg worstel met school, gingen er ook dingen veranderen. Mensen van wie ik het niet verwachtte, bleken compassievol te zijn (andersom was er ook iemand die het juist had moeten zijn, die het niet was, maar misschien moet ik die dwaasheid bij haar laten) en een nieuwe docent ging er zo heerlijk nuchter mee om, dat ik dat zelf ook een beetje werd. [een beetje.]
Toen ik vandaag een stichting belde die meditaties verzorgt, kreeg ik een man aan de lijn die volkomen begripvol was toen ik verklaarde het eigenlijk niet te kunnen betalen. Hij zei: we geven er niet echt ruchtbaarheid aan, maar er bestaat een soort steunfonds en daar kun je uiteraard een beroep op doen. Ik zei hem maar niet dat ik geen werk heb omdat ik zo worstel met school en dat ik zo worstel met school omdat ik zo worstel met mezelf. Maar ik geloof ook niet dat dat echt hoefde: er is een onverwacht en oneindig begrip bij mensen om me heen. Ik voel me een slappeling, maar ik voel me ook bevoorrecht.
Gister in de bus, vroeg ik op mijn Renske-manier aan een buschauffeur waarom hij de voordeur niet opendeed toen mensen wilden instappen. Hij reageerde vijandig, zei iets als: heb je een probleem? Antwoord gaf hij niet.
Een vrouw die naast mij zat, legde mij met ongelooflijk geduld uit dat het wellicht niet aardig van hem was, maar dat het ongetwijfeld aangewakkerd werd omdat ik niet neutraal vroeg waarom die deur niet openging, maar dat ik eerst zei dat het niet erg handig was. Daarmee had ik de situatie al negatief geschetst voor de chauffeur. Daarna vroeg ze, alsof ze de aandacht af wilde leiden van mijn eigen onhandigheid, wat ik ging doen, en wat ik leuk vind aan dirigeren. Alsof ik de dag weer opnieuw kon beginnen. En dat probeerde ik ook.
Als je als kind gepest wordt, is het moeilijk om de mensheid niet te gaan zien als een grote vijandige groep. De doorbraak dat iedereen een individu is, en dat ieder individu zijn (on)wijsheid heeft, is er nog elke dag. Ook dat is een voorrecht, en dan vooral dat die mensen de tijd voor me willen nemen. Deze gedachte is ook prettig: dat die vrouw dat misschien zo goed weet, omdat ze daar zelf ook tegenaan is gelopen. Dat is troostend. Ze lijkt op mij. Of ze leek op mij.
Het doet me een beetje denken aan die dag dat ik voor het eerst een bril opzette: ineens viel mij op hoeveel mensen er eigenlijk rondliepen met een bril op.
Overigens is dat ook de enige keer geweest dat ik werd uitgescholden voor mijn bril omdat ik door de Amsterdamse Poort liep, mijn bril op- en afzettend om te vergelijken hoe anders dat toch was. (een aantal jaren later, toen ik contactlenzen ging dragen, kwam een klasgenootje overigens op een lumineuze woordspeling op mijn naam: 'Lenske')
Toen ik vandaag een stichting belde die meditaties verzorgt, kreeg ik een man aan de lijn die volkomen begripvol was toen ik verklaarde het eigenlijk niet te kunnen betalen. Hij zei: we geven er niet echt ruchtbaarheid aan, maar er bestaat een soort steunfonds en daar kun je uiteraard een beroep op doen. Ik zei hem maar niet dat ik geen werk heb omdat ik zo worstel met school en dat ik zo worstel met school omdat ik zo worstel met mezelf. Maar ik geloof ook niet dat dat echt hoefde: er is een onverwacht en oneindig begrip bij mensen om me heen. Ik voel me een slappeling, maar ik voel me ook bevoorrecht.
Gister in de bus, vroeg ik op mijn Renske-manier aan een buschauffeur waarom hij de voordeur niet opendeed toen mensen wilden instappen. Hij reageerde vijandig, zei iets als: heb je een probleem? Antwoord gaf hij niet.
Een vrouw die naast mij zat, legde mij met ongelooflijk geduld uit dat het wellicht niet aardig van hem was, maar dat het ongetwijfeld aangewakkerd werd omdat ik niet neutraal vroeg waarom die deur niet openging, maar dat ik eerst zei dat het niet erg handig was. Daarmee had ik de situatie al negatief geschetst voor de chauffeur. Daarna vroeg ze, alsof ze de aandacht af wilde leiden van mijn eigen onhandigheid, wat ik ging doen, en wat ik leuk vind aan dirigeren. Alsof ik de dag weer opnieuw kon beginnen. En dat probeerde ik ook.
Als je als kind gepest wordt, is het moeilijk om de mensheid niet te gaan zien als een grote vijandige groep. De doorbraak dat iedereen een individu is, en dat ieder individu zijn (on)wijsheid heeft, is er nog elke dag. Ook dat is een voorrecht, en dan vooral dat die mensen de tijd voor me willen nemen. Deze gedachte is ook prettig: dat die vrouw dat misschien zo goed weet, omdat ze daar zelf ook tegenaan is gelopen. Dat is troostend. Ze lijkt op mij. Of ze leek op mij.
Het doet me een beetje denken aan die dag dat ik voor het eerst een bril opzette: ineens viel mij op hoeveel mensen er eigenlijk rondliepen met een bril op.
Overigens is dat ook de enige keer geweest dat ik werd uitgescholden voor mijn bril omdat ik door de Amsterdamse Poort liep, mijn bril op- en afzettend om te vergelijken hoe anders dat toch was. (een aantal jaren later, toen ik contactlenzen ging dragen, kwam een klasgenootje overigens op een lumineuze woordspeling op mijn naam: 'Lenske')
Subscribe to:
Comments (Atom)