Ik ben op een heleboel dingen jaloers. Een van de dingen waar ik het aller-, allerjaloerstst op ben, is op mensen die rijmende vrolijke gedichtjes kunnen schrijven. Mensen als Drs P., Driek van Wissen, Piet Hein, Ogden Nash, etc. Larry Eisenberg kan het ook. Ik ken zijn naam van de New York Times, die ik vaak lees on-line. Hij heeft voor zover ik weet geen eigen poëziepagina, hoewel ik dat de Times bij deze graag suggereer. Nee, hij schrijft zijn gedichtjes (vaak limericks) op de plek waar andere mensen hun opmerkingen schrijven.
Religion is clearly transmittable, By means that are deemed to be twittable, A fine fulsome feat For Twitter to tweet, Sermons it seems are irremittable.
Ik ben niet de enige die een fan is van Eisenberg. Sommigen volgen zijn voorbeeld:
I’ve been inspired by Larry to write a poem or two, And I’m surprised it offends the way it seems to do. I find them amusing When I am perusing The blogs. As I often do.
Het artikel over twitteren op Goede Vrijdag werd overigens geschreven door de journaliste Jennifer 8. Lee, die nog met mijn ex D. op school heeft gezeten.
Kleine wereld ja, en de nummer 8 in haar naam dat is natuurlijk ook helemaal geweldig. Geef mij zo'n getal als tweede naam*. Of een uitroepteken. Of zou een vraagteken mysterieuzer zijn? En die punt achter die 8 maakt ook nieuwsgierig. Is het een afkorting voor een nog langer nummer? Dat ze eigenlijk Jennifer 8482693 Lee heet...
Toegift: NYTimes-pagina gevonden met wel vier light verses. Allemaal over de wonderlijke wereld der winden... pardon, linzen.
Toegift 2: een vers over dat het leven altijd nog erger kan.
An old Jewish tale once did tell Of a Fam’ly not living too well, Ten in one tiny shack, And packed front to back, A horror which made them rebel.
Their Rabbi said,”Take in a Goat”, T’was Hell-on-Earth as you might know’t, The Goat, in a week, Was put out with a shriek, Life took on a bearable note.
* Of James als tweede naam, zoals de heer Bond Bond.
Hoewel het volstrekt tegenstrijdig is met mijn leefbudget, ben ik de laatste tijd zwaar geïnteresseerd geraakt in wijn en parfum. Hoe dat met die wijn kwam, daar ben ik niet helemaal uit, hoewel de jaloezie op D. dat hij tijdens een wijnbezoek aan een wijnbedrijf in Sonoma (CA, USA) proefde dat de druifsoort pinot noir een teer-smaak heeft, zeker heeft meegespeeld. Ik wilde ook dat soort dingen kunnen proeven! De interesse in parfum heeft een heel directe reden. Ik kwam een artikel tegen over een boek van de Amerikaanse schrijver en journalist Chandler Burr over de ontwikkeling van twee parfums. Artikel uitgeknipt en in mijn nieuwe witte bij het grof vuil gevonden kastje gestopt -- altijd leuk, de combinatie parfum en grof vuil. Toen gezocht naar boeken bij de schrijversnaam. Het enige dat ik kon vinden was 'The Emperor of Scent', in het Nederlands: Pionier in het Imperium van de Geur. Het gaat over biofysicist Luca Turin, een absolute kosmopoliet die ook in de wetenschap breed georiënteerd was.
Geroken vandaag: 1. Shalimar. Krijgt in de parfumgids van Turin 5 sterretjes, het hoogst haalbare. Zware geur, die de Bijenkorfdame niet bij mij vond passen, maar ik wilde graag zo'n klassieker eens ruiken. 2. Milano, van Prada. Mwoea. Vrij scherpe geur. Bleef niet echt hangen. Was vrij frisse, scherpe geur. Ik ben nooit in Milaan geweest dus ik mag dit niet zeggen, maar: het deed me niet aan Milaan denken. 3. Allure, van Chanel. Aanvankelijk een explosie van rozen. Beetje agressief. Toomde daarna in tot best lekkere geur die toch niet lang bleef hangen. 4. Chanel no. 19. Ik vond 'm wat citrus- en gemberachtig. Vrij frisse geur. 5. Chanel no. 5. Tetteretetteretet. Wow. Van begin tot eind lekker. In het begin deed de geur me ook wat aan rozijntjes denken. Zo'n bedwelmende zoetheid. Ik ben na mijn Bijenkorfbezoek wat boekwinkels ingelopen, nou okee, ik heb vooral de verdiepingen van De Slegte belopen, en ik kon het niet nalaten telkens aan mijn vingers te ruiken die 'per ongeluk' ook besprayed waren toen ik parfum op het geurstrookje wilde spuiten. Mijn god, wat een fluwelige, zachte, ronde, volle geur, zonder scherpe kantjes. Vooral heel lekker. Als een wolk die zich telkens opnieuw vormt. Wat ik niet verwacht had is dat de geuren vrij duidelijke verschillen hebben hoewel nu de geurstrookjes bij me thuis liggen allemaal op elkaar lijken. Allemaal lijken ze wat muskusachtigs en vanille-achtigs te hebben. Alleen de Shalimar is duidelijk anders.
Turin heeft een parfumgids geschreven samen met Tania Sanchez, toepasselijk genaamd 'The Perfume guide'.
"Ook Brels gecompliceerde verhouding met vrouwen echoot nog jaren na: de twee weduwes Miche Brel en Maddly Bamy bakkeleien 25 jaar na Brels overlijden nog steeds over de vraag waar Brels graf zich behoort te bevinden en wat (lees: wie) er precies op de steen vermeld moet staan. Daarnaast houdt Maddly Bamy de wereld periodiek op de hoogte van hetgeen Brel haar op bovennatuurlijke wijze vanuit het hiernamaals doorseint."
"De Red Special is de speciaal gebouwde gitaar van Brian May, de gitarist van Queen. May gebruikte het op albums en live optredens. De naam Red Special kwam van de rood/bruine kleur van de gitaar nadat hij was gespoten met verschillende lagen van Rustins plastic coating.
De bouw
In 1962 begonnen Brian en zijn vader Harold May aan de bouw van wat de Red Special zou worden. Dit was omdat Brian, die bij een bandje zat, een elektrische gitaar nodig had en er geen kon betalen. En omdat hij een goede gitaar wilde hebben verwerkte hij er dingen in, die hij in sommige dure gitaren niet aantrof (bijvoorbeeld een goedwerkend vibrato-systeem).
Om kosten te besparen bestaat de gitaar voor een groot gedeelte uit afval. Zo is voor de nek een stuk mahoniehout uit een 100 jaren oude haard gebruikt, en komen de veren van het tremolo-systeem van de kleppen van een motorfiets. De body is gemaakt van eikenhout bedekt met mahonie fineer. De pickups had May eerst ook zelf gebouwd, maar het resultaat daarvan was niet zoals hij wenste. Deze pickups werden vervangen door 3 Tri-sonic pickups van het merk Burns, waardoor het budget van 16 pond werd verdubbeld. De gitaar heeft 3 aan en uitknoppen voor de pickups en 3 phase-swithes en een enkele volume en toonregelaar. De knop van de tremolopook komt van een oude breinaald.
In de Verenigde Staten bestaat al zolang ik het weet een tijdschrift dat 'The Onion' heet. Het is een krantje elke week uitkomt, gratis voor het grijpen ligt op straat, en volstaat met superieur geschreven onzin, liefst verwijzend naar de actualiteit. Satire op zijn grappigst.
Voorbeeldje van deze week -- met dank aan de kredietcrisis e.d.:
Incredible 'Business-Man' Has Salary Of 10 Regular Men
April 3, 2009 | Issue 45•14
CHICAGO — Sources in the Chicago metropolitan area confirmed Monday the existence of an extraordinary "business-man" imbued with the earning power and fiscal strength of 10 ordinary men. This invincible, superhuman associate is reportedly able to leap from assistant manager to vice president of operations in a single bound, and is believed to have a secret headquarters somewhere deep within the suburbs, where by night he assumes the identity of a mild-mannered family man. Sources claim the man draws his power from a special hand-tailored Italian suit that strikes fear into the hearts of rival equity firms everywhere. The only challenge to the business-man's dominance is reportedly his arch-nemesis, "the business-woman," whom he has kept trapped beneath a protective glass ceiling since 1973.
-- Related Articles
* America Online To Build Three Million Home Pages For The Homeless * Product Awareness Increased With 'Advertisement' * Seymour Hersh Uncovers New Thing Too Sad To Think About
Terwijl een van de buitenlandberichten op de Volkskrant-website vermeldde dat een man een slang beet, berichtte de New York Times over een protest van ongeveer 300 vrouwen in Afghanistan. De regering daar heeft namelijk een aantal wetten aangenomen die het onder andere mogelijk maken dat een man zijn vrouw kan verkrachten, dat een vrouw zich optut of anders kleedt wanneer haar man dat wil en dat een vrouw toestemming van haar man moet hebben wanneer zij buitenshuis wil werken of wanneer zij een opleiding wil volgen.
In Nederland zijn veel vrouwen en mannen die het woord feminisme of emancipatie niet in de mond willen of durven nemen omdat ze vinden dat het besmet is met een zekere tuttigheid, met een zekere militante ondertoon. Feit is echter dat deze strijd nog steeds in volle gang is, en wat mij betreft groot nieuws is. Er zijn nog steeds mensen die de strijd voor vrouwenrechten geen strijd voor mensenrechten willen noemen. Deze mensen nodig ik van harte uit af en toe de Times te lezen.
Vanmiddag zat ik op de trappen van het stadhuis een ijsje te eten en te luisteren naar Django Reinhardt-achtige muziek die gespeeld werd door twee gitaristen. Op een bepaald moment kwam een man naar mij toe en leunde naar mij toe. Hij kwam steeds dichterbij, tuitte zijn lippen en probeerde mij te zoenen. Ik keek hem aan. Hij had een heel donker gezicht, viel mij op. Zijn lippen waren ongeveer net zo donker als de rest van zijn huid. 'Ga weg', zei ik zacht. Hij probeerde het nogmaals. 'Oprotten', zei ik dit keer. Langzaam trok hij zich terug. Op de een of andere manier schaamde ik mij. Ik keek achter me, waar een paar jongens in de twintig met bezorgde blik in mijn richting keken. Dit stelde me een beetje gerust. Als de man nog verder zijn (en mijn) grenzen zou zijn overgegaan, zouden ze misschien wel opgesprongen zijn en hem weggestuurd hebben of iets dergelijks. Gelukkig kon ik het zelf af. Iedereen is het er waarschijnlijk wel mee eens dat deze man een rare gek was. Hij doet iets wat duidelijk ongeoorloofd is. Dat een man echter binnen het huwelijk seks mag hebben op elk moment dat het hem uitkomt, dat een man mag bepalen hoe zijn vrouw zich kleedt of zich al of niet opmaakt, dat een man mag bepalen of zijn vrouw buitenshuis werkt of een opleiding volgt, dat wordt binnen bepaalde kringen normaal gevonden. Die vrouwen hebben geen mannen achter zich zitten die kunnen opspringen en haar kunnen beschermen, en als ze zichzelf beschermt overtreedt ze de wetten.
Toen ik Googelde naar chocoladepuddinkjes in ramekins met amandelen maar zonder peer kwam ik op een site terecht die in nogal wonderlijk Nederlands gesteld was. Hoe het komt, weet ik niet, maar blijkbaar was ik op een Franse site terechtgekomen die met behulp van op het internet aanwezige vertaalprogramma's naar het Nederlands 'vertaald' was. Mijn ex die zich professioneel met Natural Language Processing bezighoudt en dat soort spul, had me er vast meer over kunnen vertellen. Nu snap ik het niet, maar juich ik wel om de soms fantastische zinnen. Bloemlezinkje.
- Jouw schuld was niet zo'n verleidelijk recept hihihi! - Intens gulzig! - Hij gekraakte het oppervlak een beetje gefolterd dat het gebak hun poëzie - Doen wat je voelt! - Verwijder de onderkant van het zwembad - Dit nagerecht is een echte parel om uw beste chocolade die u kauwen met vreugde als een beloning. - Ik ben je grote tijd. - Roer voorzichtig een kleine hoeveelheid witte meringue om de chocolade te plakken om te ontspannen en voeg vervolgens de resterende blanken zachtjes door een Maryse.
Die arme blanken in de chocoladesoufflé... Wat is taal toch mooi.
"Als men de effecten van de traditionele Bossche eetwijze wil voorkomen, kan een Bossche bol het beste op zijn kop genuttigd worden, waarbij de harde chocoladelaag dienst doet als bodem zodat de bol geheel en zonder morsen kan worden opgegeten. Dit geldt des te meer bij het tot zich nemen van de "reuzenbol". Bij deze laatste zou men ook mes en vork kunnen gebruiken maar dit wordt door de liefhebber als stuitend opgevat.
De "Bossche Bol" wordt gemaakt van pure chocolade, zoals op de getoonde foto, en niet van melkchocolade (een veel voorkomend misverstand).
[...]
Anders dan zoveel traditionele gerechten is de "sjekladebol" zeer in trek bij de lokale bevolking. In overdrachtelijke zin worden plaatselijke jongedames die de lekkernij onvoldoende hebben weten te weerstaan met het object van hun onmatige begeerte aangeduid."
De vreugde van Wikipedia: wie heeft er gelijk, en wie ongelijk? En wie kríjgt er gelijk? Het meningsverschil begint met het opladen van een andere foto omdat de chocolade op de eerdere foto er niet 'puur' genoeg uitzag. Een dikke maand later wordt de verbetering ongedaan gemaakt, aangezien volgens deze persoon de bollen wél omhuld zijn met melkchocolade. Nee nee nee, zegt iemand drie maanden later, het is pure chocolade. Al na 19 minuten wordt de veranderaar afgestraft: de tekst wordt hersteld zoals die er in november stond. Melk is de waarheid. Waarna 13 minuten later deze hersteller zichzelf blijkbaar herstelt: puur, ja puur is toch de waarheid. Het gevecht eindigt (voorlopig) met het opladen van weer een nieuwe foto, waarbij de Bosscher bol er weer verdacht melkchocoladeachtig uitziet. Aan de tekst wordt dit keer echter niet getornd.
De dingen des levens...
Voor mij heeft een Bossche bol er altijd uitgezien als omhuld in melkchocolade, vandaar dat ik ze liever niet eet. Maar ja, nu sinds 15 februari de Wikiwaarheid is dat er pure chocolade omheen zit, stap ik morgen natuurlijk gelijk op de trein naar Den Bosch.
Aanstaande maandag ga ik het paasmaal bereiden voor familieleden en vrienden. Uiteraard wil ik dat heel goed doen, en uiteraard wil ik niet stressen in mijn ongeorganiseerdheid. Ik ben derhalve op zoek gegaan naar recepten die mij a) doenlijk, b) lekker (b is natuurlijk eigenlijk a), c) organiseerbaar leken. Dat laatste echter is lastig. Als je het supermarktmaandblaadje erbij pakt met recepten voor de feestdagen, willen ze nog weleens rekening houden met voorbereidingstijd en afbereidingstijd -- geen idee of dit een woord is. De meeste recepten echter - die op het internet bijvoorbeeld - gaan er gewoon vanuit dat bij elke gang -- en lawe zeggen dat ik vijf gangen ga doen -- mijn gasteters wel even een uurtje wachten, want er staat niets niets niets bij over voor- en afbereidingstijd. Dat wordt een lange avond op die manier. Ik zal dus moeten voorbereiden maar hoe ik dat moet doen moet ik zelf uitzoeken. En dat is lastig voor iemand als ik die notoir ongeorganiseerd is. Zijn er geen kookboeken voor mensen als ik? Kookboeken voor het ongeorganiseerde deel der natie? Kookboeken die mij duidelijk vertellen: "DIT kun je doen in 50 minuten. Dan kun je het een dag in de koelkast laten, en dan kun je het in 10 minuten afmaken zonder een rood hoofd, zonder mislukkingen en zonder aan scheld- en gooineigingen toe te geven." Misschien moet ik dat boek zelf gaan schrijven. Eenvoudige, doch simpele recepten zonder moeilijke woorden maar mét uitleg voor dingen die niet zo vanzelfsprekend zijn als ze blijkbaar lijken voor sommige kookboekenschrijvers. Hollandaisesausrecept op Wikipedia: "snijd de sjalot in brunoise". Moet ik dus verder zoeken wat 'brunoise' betekent. Betekent gewoon in blokjes kleinsnijden, blijkt dan. Het wordt wel een beetje te gek wanneer je zelfs voor een uitleg op Wikipedia Wikipedia nodig hebt. Ietsje verder in datzelfde recept: "Passeer de zo ontstane gastrique door een bolzeef in de beslagkom." Gastrique? Gastrique? Staat niet doorgelinkt op Wikipedia. Daar heeft nog niemand over geschreven. En ik kan het ze niet kwalijk nemen. Gelukkig vond ik een site waarop veel culinaire termen worden uitgelegd. Gauw gebookmarkt.
Vanmiddag stond ik in de bibliotheek een kookboek in te kijken waarin een taart beschreven stond met een vlechtbovenkant à la de Hollandse appeltaart waar als laatste handeling beschreven stond: "doe poedersuiker op de BOVENSTE [kapitaal: mijn] reepjes." Het plaatje ernaast liet inderdaad een prachtige taart zien met alleen poedersuiker op de reepjes die stonden op 11 uur. Maar hoe? hoe? hoe? krijgt een amateur dat voor elkaar zonder rood hoofd? zonder smijtneigingen? zonder huilen? Er is vast een simpele truc voor, maar waarom wordt die er niet bij verteld?
Overigens, voordat de schaarse lezer van dit blog nu denkt dat ik nu de wanhoop nabij ben; dat valt wel mee. In een zoektocht naar lastige kooktechnieken, vergeten groentes en culinaire termen kom je soms de mooiste, grappigste en levendigst geschreven sites tegen. Warmoes een vergeten groente... Wist jij het? Wist ik het? Nee, ik wist het niet. En dat is schandalig, jazeker.
Nog één blunder van mij, na mijn hedenavondlijke Hollandaisesaus-avontuur (de saus mislukte gruwelijk) (maar smaakte best aardig, ondanks de ei/boter-scheiding): afgelopen maandag kocht ik op het Waterlooplein een stelletje appels van een vent die vertelde dat hij ze zelf teelde in de Beemster. Ik zei in mijn onsnuggerheid: "hebt u nog een plukker nodig? Ik ben werkloos." Oh, oh, oh wat dom. Kijk, ik heb veel te leren op culinair gebied, maar dat appeltjes niet geplukt worden in het voorjaar, dat weet iedereen. Dus die man zei uiteraard dat de appels uit de vriezer kwamen en ik verbeeldde me dat hij mij aankeek op een manier die zei: zo'n dom meisje wíl ik niet eens als plukster, ook al heeft ze van die lange armen.
Het potje kippenbouillon wilde ik nog gebruiken. De koriander was ik ook nog niet zat, hoewel het restje helaas verlepte over de dagen. Het was kiele-kiele tijdens het boodschappen doen, want koriander is vaak op in de supermarkt, en ook de Marokkaanse kruidenier, die sinds een paar jaar vlakbij zit, had ze niet meer. Gelukkig had de supermarkt koriander. Ik had namelijk een risottorecept gevonden met koriander dat me wel spannend leek. Het bleek een heerlijk fris lenterecept te zijn dat vrij uitgesproken van smaak is. Ik ging me dan ook afvragen of het in plaats van als hoofdgerecht misschien niet geschikter is als voorgerecht.
Dit heb je nodig voor twee personen hoofdgerecht of vier personen voorgerecht:
*Half potje kipbouillon, in pannetje aangelengd met water, tegen de kook aan. Beter is natuurlijk zelf kippenbouillon te maken, maar dat heb ik zelf nooit gedaan. Wel vind ik de smaak uit zo'n potje beter dan een blokje. Wanneer je om vage redenen toch een blokje wilt gebruiken, pas dan op met het toevoegen van zout. In een potje zit ook altijd wat kip. Dat zeef ik eruit, snijd ik klein en voeg ik ergens halverwege toe aan de risotto. *Kipfilet, niet te veel. Een filet voor 1 persoon is voldoende. Wanneer je dit gerecht als voorgerecht maakt, vraag ik me zelfs sterk af of je de kipfilet niet gewoon achterwege kunt laten. Het maakt het namelijk wat zwaarder dan past bij de smaak. *Arboriorijst (risottorijst), 100 gram per persoon ongeveer *Lente-uitjes, ook wel bosuitjes genoemd. Bv 3 stuks. In ringetjes gesneden. *Een mooie citroen -- mooi omdat je 'm gaat raspen *Stukje verse gember, geschild en geraspt *Twee teentjes knoflook *Oesterzwammen, in reepjes gesneden *Koriander -- vers!! Gesneden, gehakt of geknipt. Houd wat apart voor garnering. *Zonnebloemolie, olijfolie, zout, peper, snijplank, goed humeur, blabla * Wanneer je net als ik een tamelijk langzame kok bent, zorg dan dat de ingrediënten al klaar staan van tevoren, dat alles gehakt en gesneden is; herhaal niet mijn fout dat je je daardoor laat verrassen door het aanbakken van de rijst terwijl je de oesterzwammen nog aan het bakken bent!
Risotto is een van mijn vaste recepten. Ik maak 'm normaal gesproken met boter, maar het recept sprak hier van zonnebloemolie, wat inderdaad slim is, aangezien er gewokt (gewajangd in mijn geval) wordt. De citroenrasp, de gemberrasp, lente-uitjes en de knoflook fruit je in de hete olie. Pas op dat het niet te hard gaat! Zorg sowieso dat de rijst al klaarstaat en denk aan het pannetje met kippenbouillon. Wanneer de smaakmakers beginnen te geuren en nog niet aangebrand zijn, voeg je de rijst toe, die je flink omschept tot het omringd is door olie en het er een beetje glazig/transparant begint uit te zien. Het recept spreekt dat je dan de paddestoelen meebakt, maar ik deed dat apart en voegde ze aan het einde toe. Geen idee wat beter is. In plaats van de oesterzwammen, begon ik de eerste schep bouillon bij de rijst te scheppen. Dit is een proces dat je een heel aantal keren moet herhalen bij risotto, en dat geeft je de tijd om ondertussen de kipfilet te bakken en de oesterzwammen. Of om uit het raam te kijken en geconcentreerd naar de radio te luisteren als je dat gewoon al gedaan hebt en een supersnelle kok bent. Kipfilet dus bakken in olijfolie met wat zout en peper. In dezelfde pan de oesterzwammen die je op smaak brengt met peper en wat citroensap. Intussen niet vergeten af en toe een soepopscheplepel bouillon toe te voegen aan de risotto en het met elkaar te mengen. Ook wat citroensap toevoegen aan de risotto door een halve citroen nonchalant erboven uit te knijpen. Dit gaf in mijn geval de ideale zuurgraad. Wanneer de rijst er goed gaar begint uit te zien de koriander toevoegen en nog eens goed doorroeren. De kip en oesterzwammen erbij lepelen en gelijk serveren.
Een absolute aanrader.
Ik heb vorig jaar gegeten in het beroemde restaurant Chez Panisse. Daar werd als voorgerecht een sinaasappelrisotto geserveerd. Ik vond mijn risotto een geduchte concurrent en zelfs wat spannender door de iets complexere smaakcombinatie van de gember, citroen, de lente-uitjes (die hun naam meehebben) en de koriander. Dit gerecht zou je eigenlijk op een balkon of in een tuin moeten kunnen opeten. Ik dronk er verse muntthee bij, wat het allemaal nog frisser maakte.
Dit is het ontmantelde Centraal Station in Rotterdam. De letters op de foto's zijn gemaakt van de woorden Centraal Station die er eerst stonden. Als afscheid van het station.
Ik ben al een tijdje niet meer in Rotterdam geweest, maar weet wel dat toen ik het zag op de locatie zelf -- de verhusseling was ook voor mij een verrassing -- het me ontroerde. Poëzie komt goed tot haar recht in de desolaatheid van een bouwplaats.
Een recept dat ik af en toe maar graag maak is een tomatenkoriandersoep die ik gevonden heb op een veganistische website. Mijn variant is nu echter precies níet veganistisch.
Dit recept is niet geschikt voor korianderhaters.
Dit heb je nodig:
*Bos koriander, gewassen en gesneden -- houd eventueel wat apart voor garnering later.
*Olijfolie
*1 ui, kleingesneden
*2 teentjes knoflook, gehakt of geknepen
*2 tl gemalen komijn (djintan)
*El paprikapoeder
*Blik tomaten (echt, het kan wel vers, maar deze hebben superveel smaak)
*Liter water
*Halve pot kippefond (de andere helft gebruik je morgen voor risotto bv)
*Blikje tomatenpuree
*Cayennepeper
*Zout, peper
*Limoen
Soeppan op vuur. Olie erin. Ui in olie glazig laten worden. Knoflook, komijn, paprika erbij. Tomaten, tomatenpuree, koriander, fond en water erbij. Tijdje laten sudderen, 20 minuten ofzo, zout en peper niet vergeten, en dan voorzichtig pureren. Wat ik meestal doe is dat ik de soep overgiet via een vergiet in een andere pan; wat overblijft in het vergiet pureer ik. Op die manier hoeft de staafmixer niet in de hete pan soep gezet te worden met alle risico's van dien.
Dan wat cayennepeper erbij en sap van de limoen of eventueel een limoen in partjes snijden en die erbij voegen zodat mensen zelf kunnen bepalen hoeveel ze in hun soepkom doen.
Voor korianderverslaafden als schrijver dezes is dit een goeie shot. Als je er wel een béétje van houdt, maar niet heel veel, kun je ook overwegen om de koriander als hele bundel in de soep mee te koken en aan het einde er weer uit te halen, dus niet mee te pureren, maar ik vind dat zonde.
Als je het nog iets maaltijderiger wilt, doe er dan rijst of bonen of linzen in.
Voor erbij kun je bijvoorbeeld wat cassavechips in een bakje doen en wat olijventapenade in een bakje.
"Haber heeft veel tijd en energie besteed aan het onderzoek naar strijdgassen zoals chloor en mosterdgas in de Eerste Wereldoorlog. Aan de andere kant van het front werkte ook zijn Franse tegenhanger Victor Grignard aan soortgelijke chemische wapens. Haber verdedigde zijn werk aan strijdgassen op nogal kinderlijke wijze. Op de aanklachten dat de inzet van strijdgassen onmenselijk was, zei hij: "Dood is dood, hoe het ook tot stand wordt gebracht." Zijn vrouw, die het niet eens was met zijn werk aan gifgassen, pleegde zelfmoord met zijn dienstwapen toen hij persoonlijk toezicht hield op de eerste inzet van gifgas in Ieper. Dit weerhield hem niet zijn werk voort te zetten. Het mosterdgas dat toen voor het eerst op grote schaal werd ingezet heeft dan ook de bijnaam Yperiet, naar de Franse naam "Ypres" voor "Ieper"."
"Richard D. "Rick" Warren (born January 28, 1954) is the founder and senior pastor of Saddleback Church in Lake Forest, California, the fourth largest church in the United States. He is also the author of many Christian books and an influential Evangelical minister. During the summer of 2008, he hosted the Civil Forum on The Presidency featuring both John McCain and Barack Obama at his church. He holds conservative theological and political views. He is also a bigoted homophobe who helped pass Prop 8 in California. He has compared marriage by loving and committed same-sex couples to incest and pedophilia. He has also compared abortion to the "Jewish Holocaust.""
Ik weet het niet, maar het zou me niets verbazen als bovenstaande zinnen nu niet meer op deze wijze te lezen zijn op Wikipedia. Ik las ze rond de decemberse Obamainauguratiediscussies en zette ze nu pas op dit blog.
"Was ik tot voor deze avond nog gecharmeerd van de aandacht van de Argentijnse mannen was het na deze avond wel over, hoe zal ik het zeggen..., de Argentijn is nogal...beschikbaar. De knipoog, de haarflip, de glimlach kun je allemaal achterwegen laten want de Argentijn is al geïnteresseerd, bij voorbaat. Wie had ooit gedacht dat beschikbaarheid een afknapper kon zijn?"
De haarflip, daar had ik nog nooit van gehoord. Het blijkt het naar achtergooien van het vrouwelijk haar te zijn (hoewel, wellicht zijn er ook haarflip-beoefenende mannen) om daarmee de aandacht van de andere sekse te trekken. Het is ongetwijfeld een anglicisme. Het woord 'hairflip' komt op Google zo'n 84 duizend keer voor.
De twee leukste voorbeelden uit de Urban Dictionary:
1.
what girls do 2 get attention from any cute guy looking at them, a form of flirting
girl: i think he likes you. girl 2: only one way to tell *hair flip* guy: wow, she's hot.
2.
a action used to express the emotion of "fuck it"...made famous by Chris Crocker
Sally: " That bitch stole your man?!!?" Lisa: "Yeah" :-( Sally: " Ummmm i say do a hair flip and move on" Lisa: " Yeah you right...(flip)....fuck 'em"
"Cohen wrote the first BitTorrent client implementation in Python, and several other programs have since implemented the protocol. [...] In the summer of 2002, Cohen collected free pornography to lure beta testers to use the program. BitTorrent gained its fame for its ability to quickly share large music and movie files online. Cohen himself has claimed he has never violated copyright law using his software, and he suspects the Motion Picture Association of America would love to make a legal example of him if he did."
Walter Scheib was de chef in het Witte Huis ten tijde van de Clintons en ook tijdens de eerste ambtstermijn van Bush. Na al een tijdje onvrede en onenigheid bij de Bushes werd hem verteld dat hij weg moest. Het legde hem trouwens geen windeieren: hij heeft nu een succesvol cateringbedrijf en men laat hem graag opdraven bij gelegenheden waar hij anecdotes over zijn elf Witte Huis-jaren kan vertellen. Ik kwam zijn naam tegen toen ik de huidige chef aan het googelen was, die na 4 Bush-jaren nu ook de Obama's mag dienen. Scheib, die met Hillary Clinton een voorvechtster had van de Amerikaanse haute cuisine - geschoeid op de Franse leest, dat wel natuurlijk - moest bij de Bushes ineens heel wat stappen terug doen. Het absurdst werd dit in de nasleep van 11 september toen Franse producten geboycot werden in de VS en hij daarom een tijdlang niet mocht koken in de Franse stijl. Wat ik echter nog absurder vond om te lezen dat was dat de Bushes in hun diners de merknamen van hun sponsoren erin wilden terugzien. Dat leverde onder andere dit menu op, waarin Scheib onder andere cola moet zien te verwerken in een menu. Jammer dat hij niet is opgestapt voor ze hem de laan uitstuurden. Ik ben heel benieuwd naar het Inauguratie-menu van de Obama's...
De sneltram naar Nieuwegein waar ik een printer ging kopen, kwam langs het 5-meiplein, waar een mini-meubelboulevardje is. Zo'n drie winkels hadden allemaal dezelfde kerstversiering boven de gevel: een digitaal (LED) display met daarop grote sneeuwkristallen in wit en lichtblauw, en kleiner daarboven, witte, omlaag bewegende stip-strepen. Waarschijnlijk moest dit eveneens sneeuw voorstellen, maar dan vallend. De associatie die ik kreeg werd echter ingegeven door de actualiteit: het waren net bommen op Gaza, maar dan niet zo veel als er werkelijk vallen. En er is geen bloed.
Zee heeft in het niets een puimsteenhoop gevonden om in en uit te gaan, een v, een haventje. Scheepjes poseren bij hoog en bij laag. In het café speelt een gitaar een halfuur lang drie blauwe akkoorden. Zo hangt melancholie over de wereld omdat die eigenlijk veel te mooi is. Zo delen telefoondraden afstand uit. Telefoonsnaren. Daarover gaat de strijkstok van de tijd. Er is overal meer ginder dan hier, zingt hij.
Als er iemand doodgaat, dan bezie je de wereld lange tijd anders. Mensen die ver weg leken, zijn ineens dichtbij. Vreemden hebben overeenkomsten die je nooit eerder zag. Het bekijken van de wereld gaat met een vergrootglas en met distantie tegelijkertijd. Toen het uitraakte met D. had ik een beetje hetzelfde, en toen ik het afgelopen jaar moest toegeven dat ik wederom toch wel weer erg worstel met school, gingen er ook dingen veranderen. Mensen van wie ik het niet verwachtte, bleken compassievol te zijn (andersom was er ook iemand die het juist had moeten zijn, die het niet was, maar misschien moet ik die dwaasheid bij haar laten) en een nieuwe docent ging er zo heerlijk nuchter mee om, dat ik dat zelf ook een beetje werd. [een beetje.]
Toen ik vandaag een stichting belde die meditaties verzorgt, kreeg ik een man aan de lijn die volkomen begripvol was toen ik verklaarde het eigenlijk niet te kunnen betalen. Hij zei: we geven er niet echt ruchtbaarheid aan, maar er bestaat een soort steunfonds en daar kun je uiteraard een beroep op doen. Ik zei hem maar niet dat ik geen werk heb omdat ik zo worstel met school en dat ik zo worstel met school omdat ik zo worstel met mezelf. Maar ik geloof ook niet dat dat echt hoefde: er is een onverwacht en oneindig begrip bij mensen om me heen. Ik voel me een slappeling, maar ik voel me ook bevoorrecht. Gister in de bus, vroeg ik op mijn Renske-manier aan een buschauffeur waarom hij de voordeur niet opendeed toen mensen wilden instappen. Hij reageerde vijandig, zei iets als: heb je een probleem? Antwoord gaf hij niet. Een vrouw die naast mij zat, legde mij met ongelooflijk geduld uit dat het wellicht niet aardig van hem was, maar dat het ongetwijfeld aangewakkerd werd omdat ik niet neutraal vroeg waarom die deur niet openging, maar dat ik eerst zei dat het niet erg handig was. Daarmee had ik de situatie al negatief geschetst voor de chauffeur. Daarna vroeg ze, alsof ze de aandacht af wilde leiden van mijn eigen onhandigheid, wat ik ging doen, en wat ik leuk vind aan dirigeren. Alsof ik de dag weer opnieuw kon beginnen. En dat probeerde ik ook.
Als je als kind gepest wordt, is het moeilijk om de mensheid niet te gaan zien als een grote vijandige groep. De doorbraak dat iedereen een individu is, en dat ieder individu zijn (on)wijsheid heeft, is er nog elke dag. Ook dat is een voorrecht, en dan vooral dat die mensen de tijd voor me willen nemen. Deze gedachte is ook prettig: dat die vrouw dat misschien zo goed weet, omdat ze daar zelf ook tegenaan is gelopen. Dat is troostend. Ze lijkt op mij. Of ze leek op mij.
Het doet me een beetje denken aan die dag dat ik voor het eerst een bril opzette: ineens viel mij op hoeveel mensen er eigenlijk rondliepen met een bril op. Overigens is dat ook de enige keer geweest dat ik werd uitgescholden voor mijn bril omdat ik door de Amsterdamse Poort liep, mijn bril op- en afzettend om te vergelijken hoe anders dat toch was. (een aantal jaren later, toen ik contactlenzen ging dragen, kwam een klasgenootje overigens op een lumineuze woordspeling op mijn naam: 'Lenske')
Upon graduation, Felt took a position at the Federal Trade Commission but did not enjoy the work. His workload was very light. He was assigned a case to investigate whether a toilet paper brand called "Red Cross" was misleading consumers into thinking it was endorsed by the American Red Cross. Felt wrote in his memoir:
"My research, which required days of travel and hundreds of interviews, produced two definite conclusions:
1. Most people did use toilet tissue.
2. Most people did not appreciate being asked about it.
That was when I started looking for other employment."
In Nederland staat SOA voor best wel iets ergs: een seksueel overdraagbare aandoening. In de VS staat het voor nog iets veel ergers: de 'School of the Americas' Ik verwacht eigenlijk wel dat hij zal aankondigen - hopelijk snel - dat Guantánamo zal sluiten, en ik hoop tevens dat Barack Obama dat andere desastreuze instituut, dat al vele jaren langer zo rampzalig bezig is, zal laten stopzetten.
Maak de wereld SOA-vrij, want door deze SOA wordt de hele wereld verneukt.
Een paar weken geleden kreeg ik het voor elkaar om vroeg te beginnen in de winkel. Vroeg genoeg om de uitzending te zien van de Boeddhistische Omroep Stichting. De documentaire die ik zag, ging over een gevangenis in Alabama waar men begonnen was de gedetineerden een meditatie-programma aan te bieden. Op vrijwillige basis, maar... als ze eraan mee wilden doen, moesten ze het ook afmaken. Het meditatie-programma duurde tien dagen, waarbij ze 's ochtends heeel vroeg opstonden om zo'n tien uur per dag te mediteren. Nou ja, wat is mediteren, wat is bidden. De eerste drie dagen was een soort oefenperiode waarin ze zich voornamelijk moesten concentreren op hun ademhaling. De overige zeven dagen was het de bedoeling dat ze zich concentreerden op gehele lichamelijke sensaties.
Kijk, ik kan niet zien hoe die sensaties waren, maar wat ik wel kon zien was de uitwerking van deze tien dagen, en dat maakte veel indruk. Deze mannen zaten zware straffen uit, vaak levenslang, zonder uitzicht op vervroegde vrijlating. Sommigen hadden jaren doorgebracht in de dodencel. Je gaat niet zomaar misdaden plegen; je komt uit een gebroken familie, je krijgt geen grenzen gesteld, je verkeert in armoede, er is niets om terug op te vallen. Ineens krégen die mannen iets om op terug te vallen. Ze hadden tien dagen in volstrekte stilte doorgebracht, in zichzelf kijkend en observerend. Voor sommigen was dit voor het eerst dat ze stilte überhaupt ervoeren – en dan was dit nog relatieve stilte, als je de verhalen mag geloven. Voor de mensen die de meditatie leidden, was het de onrustigste meditatieperiode die ze ooit meegemaakt hadden. Ze konden ineens terugvallen op hun eigen kracht, hun liefde, hun levensdoelen. Ze hoefden zich niet meer te verlaten op stoerdoenerij, machtsvertoon of lawaai. Echt waar, ik heb het zelf gezien. Zelf gezien. Dit was niet gespeeld. Deze mannen waren emotioneel naakt. Ze hadden geen maskers op. Sommige gevangenbewaarders wilden het niet geloven, die waren cynisch geworden. Ik meen dat hun wel gevraagd werd dan zélf zo'n cursus te doen, maar daar wilden ze niet aan.
Ik vond het een geweldig initiatief. Een aantal gevangenispastors waren er niet zo stuk van. Die zagen het als concurrentie. Een paar jaar mocht de meditatietechniek niet beoefend worden. Tot er een nieuwe staf aantreedde in de gevangenis, die het weer aandurfde. De twee mannen die de 10-daagse hadden geleid (waaronder een Australiër, die uiteraard Bruce heette) kwamen na jaren weer terug in de gevangenis en werden door de groep, met wie ze destijds die tien dagen in een provisorisch verbouwde gymzaal hadden doorgebracht, ingeleid als oude vrienden, als familie, als iets dat heel dierbaar was.
Eind december ga ik zelf de cursus doen. Ik ben eerlijk gezegd doodsbang. Ga ik het koud hebben? Zal ik me irriteren, en zal dat dan overgaan, of pas na tien dagen lijden? Zal ik het vegetarische eten wel lusten? Zal ik niet enorm gaan trillen van 10 uur per dag stilzitten, zonder geluid te maken? Zal ik niet enorm veel vragen hebben, maar ze niet durven stellen, en die uren vervolgens doorbrengen met mezelf uitschelden? Zal ik slapen? Zal ik opstaan en vervolgens half slapend niet kunnen mediteren? Mediteren? Wat is dat eigenlijk? Waar ben ik aan begonnen?
In 2002 probeerde een jonge man in New Jersey, Cory Booker, de nieuwe burgemeester te worden van Newark, een stad ongeveer even groot als Utrecht. Waar Utrecht echter relatief welvarend is met een groot percentage hoogopgeleiden en een prima werkende infrastructuur, daar is Newark flink achtergebleven. Een flink deel van de bewoners is ronduit arm, en er was dan ook veel werk te verzetten voor een nieuwe burgemeester.
Newark hád echter al een burgemeester, Sharpe James. Net als Booker een Democraat, maar veel ouder dan hij, en al zo'n 16 jaar burgemeester. James was dus populair, maar de documentaire liet duidelijk zien hoe verbazend dat eigenlijk was. Sharpe James nam het namelijk niet altijd zo nauw met de ethiek. Hij betaalde zichzelf bijvoorbeeld beter dan netjes genoemd kan worden, namelijk met een bedrag dat nog hoger was dan van welke gouverneur in de VS dan ook. Hij had te nauwe banden met projectontwikkelaars. Enkele van zijn vertrouwelingen waren veroordeed voor fraude.
James wist zichzelf echter goed te verkopen. Hij kwam uit het volk voort, en bleef dat ook. Die Cory Booker, dat was maar een 'nep-zwarte' (Booker en hij waren allebei African-American) met zijn veels te hoge opleiding. Die Booker, die verraadde zijn ras maar. Ik weet nu even niet meer of hij dat nu zelf zo zei, maar hij ontmoedigde het in ieder geval volstrekt niet als zijn aanhangers dat riepen. Alles mocht voor zijn herverkiezing. Alles.
Sharpe James won, en Cory Booker won vier jaar later. Booker was net als Obama een soort 'community organizer', maar waar Obama van zichzelf pleegt te zeggen dat hij niet veel successen boekte, zo deed Booker dat wel. Hij was op alle mogelijke manieren bezig de mensen op te heffen. Toch verloor hij. De documentaire Street Fight laat op schokkende manier zien hoe dit proces verliep.
Overigens werd Sharpe James afgelopen zomer eindelijk veroordeeld voor fraude. Hij zit voor 27 maanden in de gevangenis.
New Jersey heeft nog wel meer steden die het amper nog aan kunnen: Trenton en Camden bijvoorbeeld. In Camden werkt een actieve (activistische) priester van Ierse komaf, Michael Doyle, over wie onlangs ook een film is gemaakt. Deze film heb ik nog niet gezien maar ik ben er uiterst nieuwsgierig naar. Doyle is niet zozeer actief op het gebied waar katholieken tegenwoordig vaak mee in het nieuws komen, abortus, maar op het gebied van armoede. 'Poet of poverty' wordt het verrassingsfragment, fragment vier.
"Least Concern (LC) is an IUCN category assigned to extant species or lower taxa which have been evaluated but do not qualify for any other category. As such they do not qualify as threatened, nor Near Threatened, nor Conservation Dependent. Many common species such as the Rock Pigeon, Common Juniper, the Snail Kite and Sacred Kingfisher are assigned the Least Concern category. [...] Humans qualify for this category, and in 2008 were formally assessed as such by the IUCN."
"At our staff meeting this morning, my boss (who voted for Obama) said he got emotional when he voted. My boyfriend (who voted for Obama) told me he teared up when he voted (and he rarely cries). And when he went to the health food store, others were talking about how emotional they got… and they all started crying in the health food store! I have never heard of this behavior at the polls. I think it speaks to how badly we Democrats want change and how much hope we have in Obama’s spirit." -- Tom
"nyc, upper west side, I’ve been a 6am voter since my first presidential election; LBJ. In, out and on to work. This morning the line snaked out of the church and around two city blocks. After an hour and a half, I did what I came to do. I retraced my steps along that line and now it was three blocks long. Something is happening. it wonderful. Its democracy" -- Fred
"The United States has sent election monitors all over the world to act as watchdogs and insure fair and accurate elections - from Haiti to Zimbabwe. Meanwhile, in the USA, voting machines don’t work or break down, polling station staffs don’t know what their doing, have no oversight and are overwhelmed. How can this be? My polling station this morning had only ONE voting machine working, while two others were delivered BROKEN and the staff did not know to look on a provisional electors list to find additional names causing havoc and two hour wait times. There were many screaming people demanding their right to vote and refusing paper ballots by affidavit that are only counted 5 WEEKS LATER! Absolute chaos in the East Village of Manhattan - the richest city in the richest country in the world. Shameful" -- Carl
"Push the lever all the way to the right. Whoooomp! Make your picks with tiny little levers that are sort of aligned with the candidate names. Click! Click! Click! Pull the lever back to the left. Whoooomp! I’m not sure if I voted or just took a bad aerobics class. Seriously, the New York City “machines” make you wonder if your vote is being registered." -- CB
"What passion! I just voted at a station in the Upper East Side. The location is also a school, so teachers had to “cut” past the line to go inside. Other, non-teachers, decided they didn’t want to wait on the line and pushed through also. The line that I was waiting on started yelling that they had cheated and that we should not have to wait if they didn’t. Much to my astonishment, verbal shouts moved to action and I was suddenly in the middle of a pushing swarm of upset, very passionate New Yorkers who were making headway through the door until an elderly gentleman, who was walking with assistance and had difficultly breathing, decided to exit through the “in” door. As a unit, the pushing swarm moved to the side to let him through, in silence. And then we all waited politely again. I’m not sure what changed, except that, for me, seeing someone who had to make such an incredible effort to come out to vote affirmed what is good and noble in human nature. Perhaps it had a similar effect on my fellow voters." -- H
"the line snaked around a long mid-manhattan block. people were cheerful and patient. made me wonder if i was actually in new york. Wonderful. i love new york. i love america and i love Obama." -- Jane S
"My husband, adult son and I got to the polls in Detroit at 6:30 am, for a 7 am opening time. We thought, hey, there might be a couple dozen people there waiting to vote before work.
There were 180 people already in line. I know, because the man in front of me walked the line and counted.
An older man, probably early 60s, was behind me in line with tears in his eyes. “I have never seen anything like this in my lifetime,” he said.
This is in a state that the GOP abandoned (officially; they long since have given up on Michigan) in a city that’s well over 90% Democrat, with no public transportation and the country’s worst unemployment and poverty rates. But people got up that early to come and vote.
I’m very proud of my city and I hope by day’s end, to be very proud of my country again, too." -- Janet V
Vier jaar geleden (kijk mijn blog er maar op na) opperde ik de mogelijkheid van Obama als president, en om 3:36 uur vannacht durfde ik er definitief in te geloven toen Ohio 'viel' voor Obama en zijn enorme team van verleiders, want alleen was het hem natuurlijk niet gelukt. Zojuist, net na 5 uur zwichtte ook California (zoals verwacht) en had Obama voldoende stemmen om de overwinning te claimen.
Hier een filmpje dat een parodie is op een legendarische bierreclame in de VS, waarin min of meer dezelfde acteurs meespeelden. Ook zonder het origineel te kennen is dit filmpje ijzersterk.
Een frietkot is nadrukkelijk geen fastfoodeetgelegenheid [...]. Deze maken meestal deel uit van grote ketens; vele frituren blijven daarentegen nog steeds onafhankelijk van elkaar. In fastfoodrestaurants worden ook vaak kant-en-klare maaltijden opgediend, die ter plaatse enkel nog worden opgewarmd, terwijl een frituur wat ambachtelijker en volkser is.
Frituren komen in verschillende vormen voor. Zo zijn er nog steeds houten frituurwagens, waarvan de beroemdste twee waarschijnlijk aan de voet van het belfort van Brugge staan. Modernere types zijn: caravanfrituur, chaletfrituur, mobiele kraamfrituur (ze zijn vooral te vinden op kermissen en markten) en huisfrituur (frituur ingericht op de gelijkvloerse verdieping van een pand).
Op mijn onverwacht reisje naar Dublin afgelopen zomer, kwam de trein ook langs het kustplaatsje Prestatyn in Wales, dat ik kende van een gedicht van Philip Larkin, dat wij ooit lazen in vertaling op de middelbare school. Hoewel ik door de treinomroeper ontdekte dat Prestatyn min of meer wordt uitgesproken als prustáten, lazen wij het meen ik als Préstatijn, wat natuurlijk raar rijmt op satíjn.
Come To Sunny Prestatyn Laughed the girl on the poster, Kneeling up on the sand In tautened white satin. Behind her, a hunk of coast, a Hotel with palms Seemed to expand from her thighs and Spread breast-lifting arms.
She was slapped up one day in March. A couple of weeks, and her face Was snaggle-toothed and boss-eyed; Huge tits and a fissured crotch Were scored well in, and the space Between her legs held scrawls That set her fairly astride A tuberous cock and balls
Autographed Titch Thomas, while Someone had used a knife Or something to stab right through The moustached lips of her smile. She was too good for this life. Very soon, a great transverse tear Left only a hand and some blue. Now Fight Cancer is there.
"Na de Anschluss in 1938 vertrok Horváth node uit Oostenrijk. In Amsterdam droeg een waarzegger hem op naar Parijs te gaan, waar hem „een ingrijpende gebeurtenis“ te wachten stond. Horváth gehoorzaamde, en op de Champs Elysées viel inderdaad een boom op zijn hoofd, die hem op slag doodde."
Ik sliep bij mijn ouders, in de kamer die ooit een paar jaar de mijne was. Voor het raam hangt een zwaar fluwelen gordijn, bordeauxrood, hoewel je dat 's nachts niet ziet. Wat je wél ziet, 's nachts, is het gelige licht dat langs de randen van het zwart-lijkende gordijn naar binnen fluistert. En verdomd, opeens zag ik het: het is net een vierkante eclips. Het enige verschil met een echte eclips - en ik heb er een mogen meemaken - is dat deze stilstaat in de tijd. De vierkante zon staat de hele nacht kaarsrecht voor de vierkante maan.
"Historically, vla (a popular dairy product with the consistency similar to custard or yoghurt) was sold in long glass bottles. Vla was frequently delivered by milkmen in bottles similar to the long, tapered-neck milk bottles used in many places in the world. However, while the use of the milk bottle streamlined production and distribution practices, the shape of the container made it hard to extract the last bits with spoons, spatulas, or other kitchen utensils. The Dutch answer was the bottle scraper which was specifically designed to answer this problem.
[...]
There is an element of the technical and engineering community that sees the bottle scraper as a monument to a wrong type of technical solution. This group argues that the best solution to the problem of remaining vla in bottles was to put vla in different containers preventing the problem from ever occurring, rather than inventing another tool and then educating a population in its use."
"Slechthorenden kunnen lang niet altijd bellen met een mobiele telefoon. Ook met een gewone telefoon (of ze nu een versterker hebben of niet) lukt dit niet altijd. Voor doven is dit in het geheel niet mogelijk.
De meeste slechthorenden kennen geen gebarentaal en voelen zich ook niet thuis in de dovenwereld. Bij de horenden voelen ze zich vaak buitengesloten en ze hangen er dus een beetje tussenin."
Aan de telefoon met P. vertelde ik wat voor zinvols ik die dag zoal gedaan had: 'Ik heb fruitvliegjes vermoord in mijn keuken. Dat is heel leuk om te doen. Ze vliegen langzaam en je kan ze dus in de lucht doodslaan zonder veel moeite.' Ik dacht dat ik hem iets heel schokkends verteld had, maar hij vroeg wat meer over de details waaruit bleek dat dat doodslaan toch best veel tijd kost, en zei uiteindelijk 'je kan ze ook opzuigen'. Wat? P. had óók ervaring met het doden van fruitvliegjes? Dat ík nou een gewetenloze killer ben, okee, maar dit ging wel heel ver. Ik bleef echter nuchter: 'vliegen ze dan niet terug door de stofzuigslang?' 'Neee, de zuigkracht maakt moes van die minivleugeltjes van ze,' zei P. De volgende dag bracht ik mijn nieuw opgedane kennis in de praktijk. Hij had gelijk. Ze vliegen niet terug.
Het was zo'n dag dat ik me wat contactgestoord voelde. Ik had de hele dag binnen gezeten en toen ik eindelijk naar buiten ging, het was al donker, was het om iets te eten. Met mijn handen in mijn zakken liep ik door een uitbundige stad. Mijn lievelingssnackbar was dicht, en dus liep ik naar de op-een-na-beste snackbar. In de Voorstraat kwam een lange, er chaotisch uitziende, waarschijnlijk dakloze man mij tegemoet en hield me de weg tegen. Ik stond stil: 'Mag ik er even langs,' vroeg ik vriendelijk maar koel. Hij bleef me aanstaren maar stapte opzij. Terwijl ik verder liep, bedacht ik me dat hij de eerste persoon was die dag die mij blijkbaar zag staan. De eerste persoon tegen wie ik wat zei. Het was een enge man, maar ik was 'm ook dankbaar dat ie me had zien staan.
Onderschrift van de Volkskrant bij bovenstaande foto (fotograaf: Harry Cock): "Het TGV-station van Luik, ontworpen door Santiago Calatrava, waar het daglicht en de frisse wind doorheen kunnen stromen." Wat een creatief Nederlands, want dat daglicht kan stromen, wist ik niet... maar daar gaat het hier niet om. Het gaat om de Volkskrants (of Calatrava's) veronderstelling dat die fris waaiende wind blijkbaar gewenst is. Ik weet niet of een van de schrijvers, of de architect, weleens op station Duivendrecht heeft gestaan op een winderige zondagavond, wachtend op een trein die maar niet kwam, zonder bankjes, want alleen ijzeren 'hangplanken' voorhanden: het is geen pretje. Ik heb maar een paar eisen voor stations: droog kunnen staan, maar het liefst kunnen zitten én geen last van de wind hebben. Dan zijn er uiteraard nog wat zaken die handig zijn zoals duidelijke bewegwijzering, iets te eten en drinken kunnen vinden, en natuurlijk verstaanbare omroepberichten. Begrepen, Volkskrant? ¿Comprende, Calatrava?
"Een vrouwelijke mug stopt pas met bloed zoeken als ze is verzadigd, ook kan ze zich slechts één keer in een aantal dagen volzuigen. Als er dus een enkele mug in de slaapkamer zit, kan men ervoor kiezen om zich te laten bijten. Het voordeel is dat men van het gezoem af is. Helaas zijn er vaak nog wel andere exemplaren aanwezig die goed verstopt zitten."
Leuk bericht in een Nieuw-Zeelandse krant: een berichtje over een Spaanse eigenaar van een snoepwinkel die bij telling van zijn kassalade in plaats van de gebruikelijke afbeelding van koning Juan Carlos een afbeelding van Homer Simpson aantrof.
(de titel van deze post is een oefening in het omwerken van de inhoud tot een titel die de lading níet dekt, voor het geval ik ooit voor een van de veelgeprezen roddelbladen zal werken)
Soms tussen tulpen bloeit een tulp vreemdsoortig — van donkre vlam doorbeefd — in 't zelfde bed, lijk de andere uit één aarde en zon geboortig maar grillig opgegroeid naar eigen wet;
soms tussen de klanken en de plechtige kroning van het akkoord schrijnt plots de dissonant; soms tussen 't lamme schaapsvolk van den koning rijst op de muiter, 't ijzer in de hand; —
o Gij, die vaste banden breekt, oerkracht, gij zijt misschien het enige wat blijft, en vóór het aangezicht van God gebracht geen schaamte om laksheid voelt die de aadren stijft.
Op het moment ben ik voornamelijk heel verdrietig en kwaad om de 'break-up'. Ik ga echter proberen er het goede van in te zien. Opbeurende gedachten en goeie gewoontes die David in me heeft helpen installeren.
"Higamus, bigamus, men are polygamous. Homamus, bogamus, wives are monogamous."*
Er is geen reden meer om monogaam te zijn. Joehoe!
Bananen, noten, yoghurt en een bepaald merk ontbijtgranen, eet ik nu regelmatig als ontbijt.
Minder verdedigend geworden (schijnt).
Niet meer wakker gebeld worden 's morgens als ik lekker lig te slapen (deze is lastig te verdedigen, want ik vond het meestal heel fijn als hij me wakker belde).
Boekenkastje, rare speakers, vulpen, muziek op mijn iPod: cadeautjes van David die ik nog steeds heb, en waar ik veel plezier van heb.
Liefde voor risotto; David maakte ze beter, maar ik maak ze nu ook best lekker.
Meer kennis van een heleboel dingen. Hoewel, dat wiskundeboek dat we ooit kochten in het kader van continue educatie, is nog nooit opengeslagen.
*Uit: Mathematical Apocrypha van Steven Krantz (nee, niet zelf gelezen natuurlijk. Ik moet toch nog dat basisboek wiskunde lezen?)
Vanavond was de eerste aflevering van dit seizoen Zomergasten. Ik heb het niet gezien, ik mis het bijna altijd.
Hoe dikwijls niet dat ik, een ego hebbende niet ontkennend, aan bepaalde programma's op tv terugdenk, of films, en denk: dát nu zou ik selecteren. Als ik zomergast was. Dan denk ik aan de diepzinnige opmerkingen die ik daarbij zou maken. En ik denk aan de absoluut geweldige tv-momenten die ik zou selecteren. Van die momenten waarbij anderen denken: o ja, dat heeft een geweldige indruk gemaakt destijds, wat fijn om dat terug te zien. Of: o ja, dat heb ik destijds gemist, maar ik heb ervan gehoord en ik ben blij er nu een deel van te zien. Of: hee, ik heb daar nooit bij stil gestaan, bij die interpretatie van zo'n programma. Wat goed, om er deze manier naar te kijken. Of desnoods: hee, wat een stomme interpretatie. Something.
Ik ga zomergastje spelen. Helemaal alleen, zonder interviewer die vragen stelt en zomergast die dat dan moet gaan beantwoorden. Ik ben het samen ineen.
Eerste fragment. Ik denk dat het een aflevering was van Sonja op ...dag. Er kwamen mensen in de studio als Stella Braam en Marieke van Leeuwen en een befaamde visagist, Arjen van de Grijn ofzo. Hij heeft veel voor Bie en Van Kooten gewerkt. Ze vertelden hoe ze het Zuid-Afrikaanse verzet hadden geholpen door mensen naar of van Zuid-Afrika te smokkelen met valse paspoorten en dergelijke, en een vals uiterlijk. Het was echt zo'n moment dat ik dacht: wat spectaculair! Wat avontuurlijk! Ik wou dat ík op zo'n filmische manier kon meehelpen met het verzet. Maar het was ook weer zo spectaculair op de een of andere manier dat het onecht leek. Verzonnen. Voor Sonja's 1-april-aflevering. Maar dat zal wel niet. Soms is het leven ook echt spectaculair. En met mijn studie heb ik ook geleerd dat journalisten voorgesprekken houden en dan in de vragen sturen naar de spannendste antwoorden. Dus het is echt. Natuurlijk is het echt. Ik heb me toch ook niet vergist toen ik begin jaren '90 de stempraktijken in Zuid-Afrika mocht aanschouwen, met rijen tot in Namibië? Misschien maak ik dat dan wel tot mijn tweede fragment.
Ik weet niet meer hoe David en ik erover kwamen te spreken maar hij noemde de naam I.M. Pei. Ik dacht eerst dat hij zei: I am pee. Maar het bleek de naam te zijn van een ongelooflijk beroemde architect. Tenminste, dat weet ik nu. David kende de naam namelijk alleen van kruiswoordpuzzels. Toen kwamen wij op woorden die we eigenlijk alleen van kruiswoordpuzzels kennen. Ik was een beetje te moe om met veel woorden te komen en doe ook praktisch nooit kruiswoordpuzzels. Een paar wist ik er wel: ra, iets in de mast van een schip. Tra, een open plek in het bos. Weten jullie, beste lezers, fervente kruiswoordpuzzelaars, meer voorbeelden hiervan? Misschien kan het een leuk itempje worden voor Ewoud Sanders in NRC over van die woorden die je nooit ergens tegenkomt, zelfs niet in een verlaten tra, behalve in je vaste hoekje in de krant. Of je puzzelboekje op vakantie.
Ben ik trouwens de enige die 'puzel' zegt in plaats van 'puzzel'? Ik word altijd een beetje misselijk van het woord puzzel met de u van putlucht. Net als het woord 'tissue', daar word ik ook altijd een beetje misselijk van. Zeg toch gewoon zakdoek, of desnoods het merk van je zakdoek. Maar een Nederlander die tissue zegt, moet gewoon weg. Weg uit dit issueland. Met zijn kleinburgerlijke issues over mensen die liegen. Oeioeioei. Ayaan Hirsi Ali liegt. Ik dacht dat politici daar beroemd om waren! Ik zit echt niet cynisch te doen ofzo. Zembla zou zulke belangrijker zaken kunnen 'ontmaskeren'. Bovendien... sinds wanneer is het geen goeie reden om weg te vluchten van een huwelijk met een man die je neef is, waar je niet verliefd op bent en waar je zelf niet voor gekozen hebt om mee te trouwen?
Overigens een aardig artikel hierover gelezen in De Volkskrant met een aantal interessante reacties. Ik ben het tamelijk eens met Van der Linden, Steenhuis en Barend. Maar het prikkelendst vond ik wat De Vries zei: "Het is heel arbitrair of iets oud nieuws is. Het heeft ermee te maken hoe het wordt gebracht en door wie." Door wie. Wat bedoelt hij hiermee? Dat als Zembla het brengt, een algemeen gewaardeerd programma, het breder wordt opgepakt door het publiek dan wanneer, ik noem maar wat, Z het zou brengen? Is iets pas nieuws als het bekend is bij een breed publiek? Ik kan het mis hebben maar het lijkt mij niet. Het is gewoon bekénder nieuws. En wat bedoelt hij met 'hoe het wordt gebracht'? Dat als het serieus wordt gebracht (wij, onderzoeksjournalistiekprogramma, onthullen u, hier zijn de documenten om het te bewijzen, we hebben het gedubbelcheckt en het is echt waar) het meer nieuws zou zijn dan wanneer het een Sun-achtig artikel zou zijn? Het nieuws zou wellicht sneller opgepakt worden bij een Sun-achtig blad en minder serieus genomen worden omdat een Sun-achtig blad zo véél kan zeggen en het zo enorm kan overdrijven. Overigens is het punt in het Volkskrant-artikel nu juist dat Zembla in zekere zin óók heeft overdreven en verdacht selecteert.
Meningen hierover zijn welkom. Zowel over puzzels als over zembla.
O ja, en overigens weet ik helemaal niet waar ik het over heb. Ik heb de Zembla-uitzending niet gezien en heb het debat in de kamer ook niet gevolgd. Maar ik vind het wel een interessante discussie waar ik me graag tegenaan bemoei. Ik vind ook zeker dat Zembla een punt heeft als het zegt dat Ayaan Hirsi Ali kritisch mag benaderd worden wat betreft haar leugens omdat ze nota bene een partij vertegenwoordigt die zich meest onverbiddelijk opstelt tegenover migranten (ik zeg expres migrant omdat ik de scheidslijn tussen 'economische vluchteling' en 'politiek vluchteling' nooit zo goed heb begrepen. Sinds wanneer is het onredelijk geworden uit je land te vertrekken omdat je (dus economisch) geen enkele manier ziet voor hoe je kunt overleven?).
Gister las ik een interview in Opzij met Dolf Jansen. Hij vertelde dat hij mensen vroeg naar hun angsten en dat daar praktisch nooit een modebewuste angst bij zat als 'angst voor terrorisme' of 'een tsunami over Nederland'. Meestal riepen mensen gewoon dat ze bang waren voor spinnen of dat hun kind zou sterven, of dat ze bang waren voor het donker. Hij verbaasde zich erover dat hij nooit hoorde dat iemand bang is voor de toekomst, dat armoede haar zal treffen. Maar ik kan hem bij deze (Dolf, mede-Ouderkerker, hoor je me?) geruststellen: ik wel. Dat is mijn angst. Ik vind het afschuwelijk dat ik die angst heb. Maar nu alweer een tijdje officieel werkloos zijnde voelt dit als een reële angst. En wat ik nóg afschuwelijker aan mezelf vind is dat ik bang ben voor de - houd je vast, dit is echt heel erg - economische opmars van China. Ik ben bang dat ik nooit echt leuk werk zal vinden, en dat het Europa economisch steeds slechter gaat en dat ik een typisch voorbeeld zal zijn van de neergang van Neerland. Dat tegen de tijd dat ik kinderen heb die in de leeftijd zijn om te gaan studeren, ik geen cent te makken heb. Dat ik zal nalaten de toekomstige generatie, laat staan mezelf, te verheffen. Dat ik zal verrotten in isolatie en liefdeloosheid.
Noot: de titel van dit stukje heet slechts zo omdat ik dat spreekwoord deze week tegenkwam, geen idee had dat het een spreekwoord was en het mooi vind.
Op bezoek bij G. die in een groot huis woont aan de Oudegracht met een enorme gang. Het had gesneeuwd en ik legde naïef mijn wit van sneeuw geworden rode sjaal op de verwarming, er vanuit gaande dat die wel aan zou staan. Maar dat bleek niet zo te zijn. G. legde het uit: "die verwarming staat nooit aan. Dat is heelalverwarming." Op mijn vragende blik legde ze uit: "Die gang is zoo groot, dat kan die verwarming nooit aan in haar eentje. Die maakt alleen het heelal warm." Wat op zich wel mooi is, als je niet aan de geijkte broeikaseffecten denkt. Overigens bestaat heelalverwarming écht. Immers, de zon verwarmt de aarde en dat gaat via het heelal (toch?).
Een meisje vroeger bij mij op de opleiding moest altijd lachen om hoe ik het woord heelal uitsprak. Ik zei nooit 'hélal', maar: heel-al. Wat het zo'n woord maakt, waar newagers zo van houden, dat je woorden opsplitst en op die manier een 'extra' betekenis aan woorden geeft die ze óf al-lang hebben óf die simpelweg in tegenspraak is met hun etymologie. Zeer irri-tant.
Ik dacht dat het een volstrekt normaal woord was omdat het binnen onze familie frequent gebruikt wordt, maar ik kan het via Google niet vinden op het net. Misschien hebben wij een foute versie in omloop of misschien is dit een woord dat door mijn vader of moeder is uitgevonden. Een treinhaalkusje is een te snel gegeven zoen, zonder aandacht. Als iemand weggaat en een snelle (of naar de mening van de ontvanger een te snelle) zoen geeft, kan de ontvanger klagen: "Nee, ik wil een échte zoen. Niet zo'n treinhaalkusje."
Ik schreef een brief naar een collega waarin ik het woord 'vergemoeilijkt' gebruikte. "Wat het vergemoeilijkte was dat in er een compleet fout overzicht staat van wanneer er wie werkt." Ik dacht: waar kén ik dat woord van? Maar ik kende het helemaal niet. Alleen het antoniem 'vergemakkelijkt' waarvoor 92.000 hits opdoken op Google. Met 'vergemoeilijkt' wordt deze blogspot de eerste hit op Google.
Mijn gezin is weer aan zee, ditmaal voor de grote vakantie. De noordenwind heeft zijn deel gehad en zit nu thuis. De zon draait in een grote cirkel over ons heen, de bijen en bromvliegen blazen op hun mirliton en Stekelorum, die achter die kruiwagen mest liep, staat in zijn zwart pak voor de deur van zijn pension en zendt voortdurend zijn glimlach over de baan in de richting van de tram, vanwaar de stedelingen moeten aankomen. Over een uur zal Jan II hier zijn. Walter is Adele in Oostende gaan afhalen, want die heeft zeker valiezen. Ik ben echter hier gebleven, omdat ik Jan niet voor 't eerst in een station ontmoeten wil. Ook ditmaal ga ik in de Vogelzang een glas bier drinken, anders konden zij denken dat er tussen ons iets wringt. De vloer is enigszins van zijn winterspuug gereinigd en de baas is gewassen. Zulma is verdikt, dunkt mij. Ufrazie, Albertje en Elisabeth wandelen als pauwen voor de deur, ieder in een nieuw pak. Mijn vrienden vloeken nog wel, maar toch iets minder, wegens de bad-gasten. Ik betaal mijn klassieke ronde maar kijk ditmaal op de klok want ik wil niet dat Jan in die kroeg naar mij toe wordt gebracht als om aan de Moloch geofferd te worden, onder 't oog van de dronken jongens van de streek. Als het tijd wordt ga ik naar huis en wandel ongezien de tuin in. Heel achteraan heeft onze student zich geoefend in landbouw. Zijn kinderen staan in bonte wanorde door elkander: zonnebloemen als wagenwielen zo groot, snijbonen waar geen eind aan komt, nederige aardappelen, keurig gecoiffeerde sla, erwten die pas in augustus in bloei staan en waar boertje Costenoble soms hoofdschuddend op staat te kijken. Vanuit de bonen kan ik het huis bespieden zonder dat iemand mij zien kan. Hier sta ik nu. Kwam er aan die heerlijke verwachting maar nooit een einde.
Willem Elsschot - Tsjip
(ja, je dacht toch niet dat ik dat geschreven had? Dan was ik allang beroemd geweest.)
Waarom keert mijn maaginhoud om - en dat is niet omdat ik de afgelopen vier dagen ziek thuis ben geweest - als ik Piet Hein Donner de termen 'onnodige krenkingen' en 'onnodig kwetsen' hoor declameren? Het vragenuurtje zal wel nooit zo vermakelijk worden als dat vanuit London, maar gediscussieerd werd er wel en op het vlak van ergernis was het vermaak groot zat. Ergernis niet alleen in mijn kamer, maar ook in De Kamer. Het merendeel zat zich op te vreten om Donners twijfelachtige timing nu hij juist deze week weer pleit voor het aan banden leggen van het 'onnodig krenken' van geloofsovertuigingen. Het enige goeie dat je ervan kan zeggen is dat de meesten sinds de moord op Theo van Gogh op scherp staan en zich niet in de luren zullen laten leggen door een hooggeplaatste jurist.
Er kwam een vuile gedachte in me op: 'Donner zegt dit om stemmen te trekken.' Maar ik vind het wel typisch dat hij hier juist op het CDA-congres mee kwam van de week. Waar de achterban tevreden gesteld moet worden. De achterban die zich wellicht snel gekwetst voelt. Ben ik dan de enige die al jaren de zin 'gekwetstheid is een keuze' in het vaandel voert? Nee toch? Trouwens, het is mijn zin niet. Het was die van Lidy. Lidy, die zich als katholieke niet 'christen' mocht noemen door bepaalde mensen die zichzelf uiteraard wél 'christen' mochten noemen.
Het is het gebruik van het woordje 'onnodig' dat me het meest verwart. Dat mensen zich gekwetst kunnen voelen, à la, maar wie bepaalt of die gekwetstheid al of niet 'onnodig' is? Hoe zit het dan met trots? Met mensen die zich (kwetsende) uitspraken aantrekken en hun opstelling wijzigen, maar dat niet zo snel hardop zullen zeggen? Hoe zit het met tijd? Met meningen die wijzigen maar een beetje tijd nodig hebben? Daar was soms misschien gekwetstheid voor nodig. - of bagatelliseer ik de gekwetstheid nu?
Zou Donner trouwens de enige CDA'er zijn die het heeft over 'homofilie' in plaats van 'homoseksualiteit'? Andermaal draaide mijn maag zich een slag in het rond.
En wat is die Wouter Bos een pedante eikel (en god, wat ben ik blij dat ik dat mag zeggen zonder repercussies).
So it failed again. Another four years of G.W. Bush. Again Ralph Nader looses. A bit late but today I saw the perfect defense in favour of J.F.K. by writer David Amsden:
But why Kerry, aside from his status as Democratic Other Guy, which, frankly, would be enough for me this year? Well, I like his stoicism — he seems smart, and serious, and sort of boring, and exactly like the kind of man I can't relate to, which is what I want from a leader. I don't understand why we're so keen on having someone who seems cool and perfectly personable—I have friends for that, late-night TV, strangers in parks.
zei zij de lucht is blauw
en hij, hij keek omhoog
hij zag een regenboog
niet aan de verte
maar boven hem
en hij dacht: 'hoe kan dat nou?'
wist hij veel
was nog te blauw
Sorry hoor, maar hoezo kan jij niet tegen onrecht? Krijg je er bultjes van in je nek of chronische hoestbuien? Komt je maaginhoud omhoog of krijg je de St. Vitusdans? Verschijnt er spontaan een schimmel van op je voeten of functioneren je nieren niet meer?
Van onrecht krijg je op z'n hoogst tranende ogen, rode konen en een verstikte keel en je sterft er hooguit wat eerder door wanneer jezelf onrecht wordt aangedaan.
(Pieter zei dat hij mijn blogspot wel wat moralistisch vond - daar heeft hij natuurlijk gelijk in)
(Ik heb trouwens weer twee sets gewonnen van Pieter afgelopen donderdag)
Na ons IKEA-avontuur zaten Jeroen, Nina en ik wat na te praten. Het gesprek kwam op glas-in-lood en het effect van kleuren. Ik begon over het effect dat sommige mensen kennen bij bijvoorbeeld letters: dat ze daar kleuren bij zien, en dat dat een heel individueel verschijnsel is omdat iemand die dat ook heeft, heel andere kleuren erbij kan zien. Nina zei tamelijk nonchalant: dat heb ik ook!
Zij vertelde het met de weekdagen en met cijfers te hebben. Routineus somde ze op welke kleuren ze bij welke dagen en cijfers zag. Ik heb het niet onthouden, alleen dat zaterdag zandgeel was en zondag rood. Ik merkte op dat ze dus een agenda voor zichzelf zou kunnen maken zonder de letters van de dagen van de week maar alleen de kleuren ervan. En dat ze zou kunnen optellen en aftrekken met kleurtjes. Maar niet elke kleur is vertegenwoordigd in het spectrum van weekdagen en cijfers. In principe zou dus bijvoorbeeld (ik zeg maar wat) een 2 blauw kunnen zijn en een 3 rood. Als dinsdag dan paars is, is 2 plus 3 dinsdag. (Overigens ervaart Nina paars bij noch de weekdagen, noch de cijfers.) Samengestelde cijfers, bijvoorbeeld 23 bestaat simpelweg uit de kleuren 2 en 3. Het is niet zo dat 23 een heel eigen kleur heeft.
Meer informatie over dit verschijnsel is te vinden op synesthesie.nl Op die site wordt ook verteld dat synestheseten vaak helemaal niet door hebben dat de meerderheid helemaal geen kleuren ervaart. Voor henzelf is het de gewoonste zaak van de wereld, en dat komt overeen met Nina's nonchalance toen ze vertelde synesthetische ervaringen te hebben. Zoals je op de synesthesie-site kunt lezen is het een tamelijk constante ervaring: Als twee rood is als je jong bent, zal het dat ook zijn als je oud bent. Synesthesie komt in verschillende vormen voor: sommige mensen zien kleuren bij smaken, anderen zien kleuren bij muziek, anderen zien kleuren bij elke aparte letter en de kleur van woorden wordt dan vaak bepaald door de meest dominante letter. Ook kun je zien dat de klank van een woord soms terugkomt in de klank van de kleur. Ik vraag me af of Nina's zandgeel bij zaterdag ook in die lijn ligt.
In navolging van de campagne van de stad Amsterdam die zichzelf bij Engelssprekenden gaat promoten met de leus: I Amsterdam, wil ik op deze plaats graag voorstellen de stad Benidorm te promoten met de Nederlandstalige leus:
Ik Benidorm
Nu nog een stuk of wat T-shirts ervan drukken en klaar ben ik.
Uiteraard zie ik ook een campagnezonnige toekomst voor plaatsen als Bennebroek, Bennekom, Beneden Merwede, Bengkulu, Benkovac en Benin (bij deze laatste kunnen ze zelfs overwegen de leus uit te breiden tot 'Ik Ben in Benin'!).
Dat is natuurlijk een pleonasme, zo'n titel. Iets heet ook pas retorica als het werkt natuurlijk.
Deze titel verwijst naar een toespraak van een senator uit Illinois, Barack Obama, die hij vorige week hield op de Democratische conventie in Boston, heel origineel de 'Boston D-Party' genoemd. Het stadion waar het gebeuren plaatsvond, scheen volgens de krant op z'n kop te staan door zijn toespraak. Obama was de grote held. Ik werd benieuwd naar zulk een redenaarstalent en in de afkoelende uren gisteravond, zocht ik zijn toespraak op en vond het. Op het internet uiteraard, medium der media.
En inderdaad, tranen gingen mij in de ogen staan. Wat een woordkeuze, wat een plaatsing van argumenten en herinneringen. Hij wist uitgekauwde termen als nieuw in mijn oren te doen klinken en als bij zovelen ging door mij de gedachte: staat hier een volgende president? En ook: als deze toespraak zou worden uitgezonden op alle tv-zenders in de VSA, zou dan niet iedereen stemmen voor de Democraten? Naïeve gedachten, ach, wellicht. Maar ook hoopvolle gedachten. En 'hoop' was het centrale thema van deze strak geregisseerde democratische conventie, dus dat komt dan weer mooi uit.
En nu ga ik naar buiten naar het park op de hoek. Ik neem een boek mee en druiven die me maar 99 cent kostten en wellicht een biertje en ik ga zitten en ik sta pas op als het donker wordt of als ik echte honger krijg of zoiets.
Gehoord op het kantoor waar ik de komende tien weken ook nog werk:
ontnietertje
Is dat ding met die vlijmscherpe ijzeren gebogen tanden, dat er voor zorgt dat aangebrachte nietjes in papieren weer verwijderd kunnen worden.
Mooi want een soort dubbele ontkenning.
Zo is er ook een leuk raadsel: Wat is de overeenkomst tussen een nietmachine en een naaimachine? Antwoord: Een nietmachine niet en een naaimachine niet.
Ik was door omstandigheden bij mijn ouders blijven slapen vannacht en kon terugrijden naar Utrecht door mijn zus, die met haar auto de weg van Ouderkerk naar haar werk in Utrecht bij het Merwedekanaal wilde verkennen. Na de hele componisten- en toneelschrijversbuurt van dichtbij gezien te hebben, kwamen we een uur later daadwerkelijk aan. Daar kon ik haar kantoor aanschouwen en toen zeiden we gedag, want ik wilde op tijd thuis zijn en dacht dat eerder lopend te zijn dan rijdend met mijn zus achter het stuur.
De kortste weg naar huis was door de jaarbeurs heen te lopen die aan de overkant van het Merwedekanaal lag. In alle hoeken en gaten van de jaarbeurs ontwaarde ik vrouwen en mannen op hun zondagst gekleed. De mannen in pak, consequent met stropdas, de vrouwen in rokkostuum. Er bleek een congres te zijn van Jehova's getuigen. Ik was omringd door duizenden en duizenden getuigen en niemand, ¡niemand!, probeerde mij te bekeren. Terwijl ik toch duidelijk geen getuige was, getuige de broek die ik droeg. Het was het paradijs op aarde. Leeuwen speelden met lammeren en lammeren met leeuwen. Geweren werden omgesmeed tot ploegscharen. Kinderen huppelden bijbelliedjes zingend tussen de wuivende rokken der vrouwen door. Ik zag meer interactie tussen blank en zwart dan in het Nederlands honkbalteam. Zwarten zoenden met blanken en blanken met zwarten. Nee, dat laatste is niet waar. Het contact tussen zwart en blank was echt opvallend en het aantal stelletjes dat hand in hand liep ook, maar gemengde stelletjes heb ik niet kunnen spotten.
Ik heb welgeteld één gesprek kunnen volgen, namelijk toen ik twee mannen passeerde, en dat ging over geld. Dat je voor een euro nu net zo veel kunt krijgen als voor een gulden vijf jaar geleden. Welk een religieus gesprek!
Verduidelijkend mailtje gekregen van Pieter, de vriend van de tand:
"Mijn tand, nou ja de tand van die dino die als het ware in mijn schoot geworpen is, is die van een spinosaurus, de "T-rex van de Sahara", bekend geworden vooral door Jurassic Park II, waarin hij met zijn megalomane rugzeil luid grommend en moordend de show steelt."
Ik floot 'Take Five' op de trap van het Cervantes-instituut. Miriam, een klasgenote die voor me de trap afliep, keek achterom en zei: 'jij bent altijd zo vrolijk!' Het was geen verwijt. Ik vond het leuk om te horen en op die manier bevestigde ik haar mening natuurlijk. Ingeborg, die naast haar liep, bevestigde het in ieder geval.
Maar is het zo? Ben ik altijd vrolijk? Ik dacht het nieieiet.
Het is wel een toestand die ik graag zie bij mensen, een werkelijk blije levensinstelling. Niet in de zin van naïef blij met alles zijn. Maar een soort opgewektheid, die ik me herinner van Lidy, van Mandela of van Dalai Lama nr. 14. Of leg ik de lat nu wel erg hoog?
De boeddha: there is no way to happiness, happiness is the way.
Pfffff, blijheid als levensopdracht maakt het gelijk zo zwaar.
Ik heb Take Five trouwens nooit als een vrolijk liedje beschouwd. Evenmin als een triest liedje.
Take Five was mijn eerste kennismaking met muziek in vijfkwartsmaat. Daarvoor had ik zelf geprobeerd liedjes te verzinnen die vijf tellen duurden per maat. Toen wist ik nog niet dat dat ook echt bestond. Ik was er heel trots op dat ik het min of meer zelf had uitgevonden.
Ik heb geen bijgeloof (geloof ik).
Ik durf er steeds meer voor uit te komen. Ik verkeer in een volkomen minderheid. Ik heb me lange tijd verscholen achter een abstracte definitie van god, het goddelijke, de betekenis van god. Maar ik geloof er niet in. Ik wil er niet aan. Dat de wereld bestaat met haar huizen, mensen, bomen en vogeltjes vind ik op zichzelf al wonder genoeg. Ik vind de evolutie echt heel bijzonder. Daar hoef ik niet voor naar de kerk. Interessante gedachte trouwens, dat er godshuizen bestaan, gebouwd van natuursteen, waar door sommige kerkgangers heftig en hevig de evolutie wordt ontkend. Terwijl die zelfde evolutie in de muren is te bewonderen. Mooi vind ik dat.
Astrologie is ook bijgeloof. Maar ik wil je de kost geven hoeveel mensen erin geloven. Er écht in geloven. Betekenis hechten aan de maand van geboorte. Zoals iemand ooit aangaf, ik meen op de interessante website van Skepsis: is het moment van conceptie dan niet veel interessanter? Toen werd je namelijk gecreëerd. Dat is jouw eigen individuele oerknal.
Want wanneer ben je geboren? Waar ligt dat moment? Op het moment dat je hoofd eruit is? Of, in geval van stuitligging, de stuit? Op het moment dat je voor het eerst naar adem hapt? Ik zie niet wat dat moment te maken heeft met van te voren vastgelegde persoonlijkheidskenmerken. En hoe zit het dan met het dertiende sterrenbeeld, slangendrager?
Maar niet in sterrenbeelden geloven als betekenisdragende entiteiten, dat is nog niet zo uitzonderlijk. Wat als ik me op het vlak beweeg van de vage medicijnen? Of dat van de chronische ziektes? Is het je wel eens opgevallen dat bij relatief onschuldige chronische aandoeningen als eczeem of roos mensen ongevraagd met advies komen aanzetten en dat al die adviezen anders zijn en geen van alle helpen?
Of heeft dat niet met geloof te maken maar met liefde?
En als je bijgeloof hebt, bestaat er dan ook bijliefde?
Ik zat zondag te gillen voor de tv, toen ik op bezoek was bij mijn ouders. Op Nederland 1 was een uitzending te zien over iemand die in de zee ging zwemmen tussen walvissen. De boot kreeg zelfs een forse stoot van het lijf van de walvis. De duiker hing onder de boot en de walvis naderde hem op slechts enige meters. Toen sperde hij de bek open. Allemaal tanden! Ik gillen! Dit had ik nog nooit gezien. Ik ben geen dierenfreak, maar ik dacht toch wel genoeg te weten van walvissen. De walvissen met de tanden waren toch de orca's? Dit was echt helemaal nieuw voor me. Ik had natuurlijk argwaan moeten krijgen bij de vermelding van de naam van de walvis: basilosaurus.
Het bleek een soort trucageprogramma te zijn. In een serie van drie uitzendingen laten de makers prehistorische dieren zien, zeedieren in dit geval. Het is zo knap gedaan dat het net echt is. Maar het is allemaal nep. 36 miljoen jaar geleden, toen basilosauros leefde, bestonden er namelijk geen mensen, laat staan duikpakken en motorboten.
Zondag is de laatste aflevering. Zien! En er niet intrappen.
In deze zelfde lijn: een vriend van me kocht via het net een tand van een dinosaurus. Ik weet de naam even niet. Komt nog wel. Een tand van elf centimeter. En dat was veel bijzonderderder dan een tand van bijvoorbeeld acht centimeter. Het kan ook zijn dat het een fossiel was van een tand van elf centimeter. Maar dan wel een heel mooi fossiel. Deze vriend is een heel-oude-dingen-freak. Is het je (beste lezer) wel eens opgevallen dat dat altijd mannen (jongens) zijn die gaan voor het echt oude, voor archeologie, voor dooie dingen. Iedereen heeft wel een klasgenoot gehad op de lagere of middelbare school die alles wist van prehistorische monsters, of inca's, of pijpekoppen. Wedden dat het altijd jongens waren? Typisch vind ik dat.
In ieder geval, die vriend is nu blut en kan nu niet zijn kinderen voeden.
Aan de andere kant, dan zijn die kinderen straks dooie dingen en heeft die vriend toch z'n zin.
Net gebeld door het uitzendbureau dat het baantje doorgaat!
Ik ben zo blij. Het gaat om een baantje van 10 weken, in Bilthoven. Ik heb er echt zin in.
Het gaat om archiefwerk, echt spannend zal het wel niet zijn. Maar dat kan me niet schelen. Even tien weken geld verdienen is gewoon heel heel prettig.
Overmorgen ga ik langs bij het uitzendbureau, dan hoor ik meer.
(ik heb ooit gezegd dat ik nooit uitzendbureau wilde doen nadat ik dat een aantal keren had gedaan en me dat tamelijk slecht bevallen was, maar dit baantje werd me praktisch in mijn schoot geduwd. Moet je dan weigeren? Ik dacht het niet.) (Dit even ter verantwoording).
¡Eindelijk, eindelijk heb ik dan gewonnen! van Pieter, mijn squashmaatje sinds enige maanden. Hij won steeds en in het begin vond ik dat nog prima - des te meer uitdaging - maar na verloop van tijd begon het me de keel uit te hangen. Vooral de vorige keer toen ik er een aantal keren heel dicht bij zat.
Eergister was het dan eindelijk zo ver: door goed geconcentreerd te blijven, de tijd te nemen voor de opslagen en me niet te laten teleurstellen door Pieters toch wel loeiharde opslagen, sterker: die zelfs koudbloedig te retourneren, won ik de eerste set met 11-9! De tweede set werd ik als gebruikelijk weer helemaal ingemaakt. De derde set won Pieter nipt met 11-9.
Ik kreeg de smaak te pakken en vandaag heb ik alleen gespeeld met als tegenstander een muur. Of drie eigenlijk. Als mijn rechterarm moe werd, vatte ik het racket met mijn linkerhand. Want als er één ding is dat ik stoer vind, dan is het wel tweehandigheid.
'When someone is handsome you say: "easy on the eyes."'
When I was in Iowa two years ago I learned this phrase from Heather. For almost two years a note with this sentence has been lying on my table. I really love that phrase. In Dutch I cannot recall a similar phrase. We say: 'he's a handsome' or 'she's a piece'. But easy on the eyes, that's really something. That's something physical, something that the eyes are made for, for beauty.
By the way, there's another phrase on that piece of paper as well:
'blowing smoke up your ass' is supposed to mean that someone is bullshitting you. Actually I like the explanation more than the phrase. Because when you are talking about 'bullshitting' then you make a verb out of a noun. The English-speaking world does that very easily and I like that.
Het mooiste pleintje dat ik ken is het Nijntjepleintje. Dat is niet de officiële naam van het pleintje. De officiële naam is 'eerste achterstraat', maar daar krijg je geen Japanse toerist mee naar Utrecht natuurlijk. Het is niet zozeer vanwege Nijntje dat het zo'n mooi pleintje is. Hoe mooi dat beeldje dan ook gemaakt is (gemaakt door Marc Bruna), het zijn vooral de witte acacia's, de vele planten en bloemen, de bankjes, de steentjes, die het tot zo'n paradijsje maken. Het zou eigenlijk 'Nijntje paradijsje' moeten heten.
Waar denk je aan bij moderne muziek? Aan moderne componisten als Messiaen, de onvermijdelijke Pärt, Keuris of de wat meer op jazz gerichte componisten zoals Django Bates of Michiel Braam?
Bij moderne muziek denk ik aan popmuziek, muziek waar ik amper in thuis ben. En haal het dan maar eens in. Je kunt natuurlijk een willekeurig lijstje cd's kopen maar daar heb je veel geld voor nodig, heel veel geld. Je kunt je oriënteren op het net maar dan moet je je langs allerlei commerciële sites worstelen. Dan is er nog VPRO's 3voor12 dat zich op allerlei vormen richt van popmuziek (dus ook de 'alternatieve' (rotwoord)). Via Bieslog kwam ik bij Chris Keulemans' site die zich toespitst op Amerikaanse popmuziek van de periode 1961-1995. Ook niet zo modern dus.
Luisteren dan, naar de radio. Ook geen pretje, met dat schreeuwerige geklets en al die reclame en journaals ertussendoor. Klink ik nu ouderwets? Pech dan. Overigens maakt radio 4 zich ook schuldig aan kletsen (hoewel niet schreeuwerig) met al die radiospelletjes - met elke dag wel een overvrolijk mannetje of vrouwtje dat meent Peter en de Wolf te herkennen in een overduidelijk barokfragmentje.
Dus dan wordt het maar weer Tom Waits of Beethovens 7e, en zal de moderne muziek wel altijd een enigszins onontgonnen gebied voor me blijven. Hindert me trouwens niet om nu al een uur lang naar het aanstekelijke Força van Nelly Furtado te luisteren, het officiële EK-liedje (ik wist niet dat voetbalkampioenschappen ook aan liedjes deden, maar ja).
Het zou natuurlijk leuk zijn voor Portugal als ze dat EK winnen, als organiserend land. Zo niet, dan natuurlijk die geniale Tsjechen. Ik vraag me al anderhalve week af of Karel Bruckner, hun coach, iets weet van oosterse vechttechnieken. Ik hoorde een commentator op de radio zeggen dat hij geen team kende dat zó knap kon gebruik maken van de fouten van de tegenstander. Dat is ook altijd wat ik hoor van sporten als judo of karate: actief afwachten op het forceren van de tegenstander en dan toeslaan.
